ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

ดวงตาของเซียวอวี๋ลุกวาบขึ้นมาเมื่อได้ยินคำพูดของนิโคลัส เขาทราบว่าตระกูลโบราณนั้นไม่อาจดูแคลนได้เสียแล้ว พวกเขาถึงกับสามารถตามหาซันเวลที่หายสาบสูญไปแล้วได้ นี่จึงไม่แปลกที่ลิรัสจะมีความมั่นใจอย่างมาก ผู้ใดจะหยุดยั้งบลัดเอลฟ์ได้หากว่าพวกเขามีซันเวล?

ตั้งแต่ยุคโบราณเป็นต้นมา ผู้ใช้มนตรานั้นหายากยิ่ง ยังจะมีผู้ใดสามารถต่อกรได้อีก หากผู้ใช้มนตราบลัดเอลฟ์จำนวนมากได้ลงมือพร้อมกัน? นิโคลัสผู้นี้มีสติปัญญาและความเจ้าเล่ห์ไม่เบาเลย

"ซันเวลนั้นเป็นทั้งคำอวยพรและคำสาปร้าย เจ้าทราบหรือไม่ว่าทำไมมันถึงถูกทำลายลง? นั่นเป็นเพราะว่าพลังของซันเวลนั้นไม่อาจควบคุมได้....ทั้งโลกจะต้องถูกทำลาย หากว่ามีพลังของมันรั่วไหลออกมา..." เซียวอวี๋กล่าวออกมาขณะที่มองไปที่นิโคลัส เขามีลางสังหรณ์ว่านิโคลัสจะเป็นหนึ่งในศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอ

"ฮ่าฮ่า...ดยุคเซียวช่างมีอารมณ์ขันนัก...เมื่อครู่เจ้ายังบอกว่าจะพาคาเอลธาสกลับมาเพื่อตามหามันอยู่เลย ตอนนี้พวกเราค้นพบมันแล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นให้เจ้าต้องไปพาคาเอลธาสกลับมาแล้ว....

อันที่จริง ข้ามีบางสิ่งจะบอกต่อเจ้า...เจ้าเพียงเป็นลอร์ดผู้ต่ำต้อยที่มีโชคเพียงเล็กน้อย! ดยุคเซียว! เจ้าคงไม่คิดว่าตนเองจะเป็นเพียงผู้เดียวในโลกที่มีเผ่าพันธุ์อื่นสนับสนุนหรอกนะ...เหล่าพันธมิตรของเจ้าจะต้องเปลี่ยนนายใหม่ในไม่ช้า..." นิโคลัสแสยะยิ้ม

คำพูดและการกระทำของนิโคลัสได้เปิดเผยท่าทีอันหยิ่งยโสออกมา ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะมรดกที่ถูกส่งทอดสืบต่อกันมาหลายพันปี เซียวอวี๋เองก็เป็นชนชั้นสูง หากแต่ก็เพิ่งสืบทอดมาไม่กี่ยุค ในสายตาของนิโคลัสแล้ว เซียวอวี๋ก็ไม่ต่างอะไรจากพวกบ้านนอกเข้ากรุง

เซียวอวี๋เองก็รู้สึกถึงช่องว่างระหว่างทั้งสองเช่นกัน เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมอัลม่าจึงหวั่นเกรงตระกูลเคนเนดี้มากนัก

"นั่นไม่สำคัญแต่อย่างใด...แม้ว่าเจ้าจะมีชาวบลัดเอลฟ์ หากแต่ผู้นำของพวกเขาก็คือคาเอลธาส...มีเพียงผู้นำแห่งบลัดเอลฟ์เท่านั้นที่จะสามารถฟื้นฟูเกียรติภูมิแห่งเผ่าพันธ์ุ! เจ้าคิดว่ามีเพียงชาวบลัดเอลฟ์กับซนเวลก็จะสามารถครองโลกได้งั้นหรือ?" เซียวอวี๋หรี่ตาลงขณะที่กล่าวถาม

นิโคลัสไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีก มันเพียงยืนนิ่งและมองเซียวอวี๋อย่างไม่แยแส หากแต่เซียวอวี๋กลับรู้สึกถึงแรงกดดันอันหนักหน่วง แรงกดดันนี้ไม่ได้เป็นเพราะความแข็งแกร่งที่เหนือกว่าเช่นของอ้าวตู๋ หากแต่เป็นพลังสภาวะ ท่าทีของนิโคลัสกำลังสื่อว่า พวกเขาทั้งสองนั้นมัน 'คนละชั้น' กัน

"คาเอลธาสยังมีตัวตนอยู่ในโลกใบนี้งั้นหรือ? หรือโลกนี้ยังต้องการคาเอลธาส? พวกเราต่างอยู่ในยุคใหม่แล้ว นี่คือยุคสมัยใหม่...ใยจึงต้องยึดติดอยู่กับนิทานล้าหลังด้วยเล่า? เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นเพียงผู้เดียวที่มีออร์คและเอลฟ์งั้นสิ? พวกออร์ค เอลฟ์ คนแคระและเผ่าพันธ์ุอื่นๆไม่เคยสาบสูญแต่อย่างใด...

พวกมันเพียงปกปิดตัวตนจากสายตาของคนทั่วไป พวกมันกำลังรอคอยโอกาสอันเหมาะสมเพื่อกลับมาทวงความยิ่งใหญ่อีกครั้ง....เจ้าคิดว่าเหล่าตระกูลโบราณจะนั่งมองดูเรื่องราวต่างๆผ่านไปเฉยๆงั้นหรือ?

ทุกฝ่ายต่างเร่งสะสมความแข็งแกร่งและรอคอยให้ยุคสมัยใหม่มาถึง! เวลานั้นใกล้เข้ามาแล้ว และทุกตระกูลต่างก็ทราบเรื่องคำทำนาย...ราชันย์ผู้ปกครองทวีปจะนำทุกเผ่าพันธุ์ไปสู่ความรุ่งโรจน์...ตอนนี้ เจ้าเพียงมีออร์คอยู่ไม่กี่ตน ข้าพบว่ามันน่าขันนักที่ลอร์ดเล็กๆเช่นเจ้ากลับมี 'ความฝัน' ที่ยิ่งใหญ่นัก..." นิโคลัสยิ้มเยาะออกมา

"ฮ่าฮ่าฮ่า...เจ้านี่ช่างปากมากจริงๆ...เช่นนั้นเจ้ากำลังบอกใบ้อะไรงั้นหรือ? เจ้ากำลังจะบอกว่าข้านั้นไม่มีอะไรเลยเมื่อเทียบกับเจ้า? หากว่าข้าเป็นเช่นนั้นจริง แล้วทำไมเจ้าจึงต้องพยายามทำให้ข้าหมดกำลังด้วยเล่า? ข้าจะตอบให้เจ้าแล้วกัน...นั่นเพราะว่าเจ้ากลัว

เจ้ากลัวว่าข้าจะยิ่งใหญ่จนเป็นภัยคุกคามต่อเ้จาในอนาคต...ลึกลงไปในใจของเจ้ารู้ดีว่าข้าจะโดดเด่นเหนือกว่าและกลายเป็นจอมราชันย์แห่งยุค!" เซียวอวี๋กล่าวออกมา เขาจี้จุดไปที่เรื่องการกดดันโดยสงครามประสาทที่นิโคลัสพยายามจะใช้ข่มเขา

นิโคลัสส่ายหน้า "เจ้าช่างหลงตัวเองเสียจริง...ข้ารู้เรื่องของเจ้าเพราะว่าข้านั้นทราบเรื่องของทุกคนภายในทวีป...เจ้าเป็นเพียงตัวตนแสนอ่อนแอ ดังนั้นข้าจึงคร้านจะใส่ใจมดปลวกตัวเล็ก แต่แม้ว่าข้าจะไม่ใส่ใจ แต่ตระกูลของข้าก็สั่งสอนให้ข้าใส่ใจ...สำหรับเจ้าแล้ว...เพียงข้าโบกมือ ชีวิตชั้นต่ำของเข้าก็จะหลุดลอยในทันที..."

เซียวอวี๋แค่นเสียง "งั้นเลย? หากเป็นเช่นนั้น...ไหนลองโบกมือของเจ้าสิ"

นิโคลัสเดินกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ มันยกถ้วยชาขึ้นดื่มแล้วจึงกล่าวว่า "ข้าจะต้องทำไปใย ในเมื่ออีกไม่นานเจ้าก็ต้องตายอยู่แล้ว? ทำไมข้าจะต้องเปลืองพลังงานกับมดปลวกเช่นเจ้าด้วย? ยิ่งกว่านั้น เกมก็เริ่มไปแล้ว มันคงน่าเบื่อหากว่าข้าลงมือตัดหน้าคนอื่นๆ..."

"หมายความว่าอย่างไร?" เซียวอวี๋กล่าวถาม

"หมายความว่าอย่างไรงั้นหรือ? ดยุคเซียวก็ดูฉลาดนี่ เจ้าไม่เข้าใจงั้นหรือ...เอาเถอะ ข้าจะเมตตาเจ้าสักหน่อย...เจ้าช่างมีความสามารถจริงๆที่ไปด่าทอนายน้อยของตระกูลเคนเนดี้...ซึ่งที่จริงเจ้าก็ด่ามันไปไม่น้อย เจ้าคิดว่าพวกมันจะปล่อยเจ้าไปงั้นหรือ? โดยเฉพาะที่ดินแดนของเจ้ายังมีสิ่งของที่น่าดึงดูดไม่เบา...." นิโคลัสหยุดคำพูดลงก่อนจะยิ้มออกมา