ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

"เจ้าได้ยินแล้วหรือไม่? คุณหนูซีเหวินกลับมาแล้ว อีกทั้งนางยังนำของขวัญมากมายกลับมาด้วย ดูสร้อยคอเส้นนี้สิ! เจ้าเห็นหรือไม่? มันมีมูลค่านับพันเหรียบญทอง ทว่าคุณหนูสี่กลับยกมันให้กับข้า!"

"ถูกแล้ว นางก็มอบกำไลข้อมือที่มีมูลค่านับพันเหรียญทองให้ข้าเช่นเดียวกัน คุณหนูซีเหวินไม่ได้ตัดพ้อต่อว่าพวกเราเลย ตรงกันข้ามนางกลับมอบมันเป็นรางวัลให้พวกเรา! นางช่างจิตใจดีอะไรเช่นนี้!"

...................................

...................................

"นางกลับมาแล้วจริงๆ? ไม่ใช่ผู้คนต่างบอกว่าเมืองไลอ้อนกำลังตกต่ำหรือ? นางจะกลับมาพร้อมสิ่งของมากมายได้สักเท่าใดกัน?"

"เจ้าหมายความว่าอย่างไรที่ว่าดินแดนนั้นกำลังตกต่ำ? ว่ากันว่าดินแดนนั้นสร้างมาจากทองคำ ลอร์ดแห่งดินแดนนั้นเป็นคนที่น่าอัศจรรย์และร่ำรวยมาก! เตียงที่คุณหนูใช้นอนนั้นสร้างขึ้นมาจากทองคำ!"

"ถูกแล้ว.....ว่ากันว่าท่านลอร์ดผู้นั้นมีนักรบเอลฟ์และออร์คเป็นผู้คุ้มกัน! อีกทั้งยังมีมังกร! ข้าได้เห็นมันด้วยนะ.....มันตัวเล็กแต่น่ารักมากเลย!"

.................................

.................................

ผู้คนในตระกูลต่างพูดคุยกันเกี่ยวกับการกลับมาของคุณหนูสี่ รวมทั้งเรื่องที่นางนำของขวัญกลับมามากมายอีกด้วย ตอนนี้ผู้คนต่างมุ่งไปยังลานเล็กๆแห่งนั้นเพื่อหวังว่าตนจะได้รับอะไรติดไม้ติดมือกลับมาบ้าง

...............................

...............................

"เกิดอะไรขึ้น?" มีหญิงสาวนั่งอยู่กลางสวน

"เรียนคุณหนูสอง คุณหนูสี่กลับมาแล้วพร้อมกับของขวัญลำ้ค่ามากมาย!" หญิงรับใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้างกล่าวตอบออกมา

"นางกำลังทำบ้าอะไรอยู่? ข้าวางแผนที่จะใช้การแต่งงานใหม่ของนางเพื่อหาผลประโยชน์ให้กับตระกูลหวัง ทว่านางกลับ....."

บุตรีคนที่สองซิ่วหงส์นั้นอิจฉาอย่างมากเมื่อได้ยินสิ่งที่หญิงรับใช้ของนางกล่าวตอบ คุณหนูสี่นั้นมีอายุเยาว์ที่สุดในบรรดาบุตรีและนางมักจะถูกรังแกอยู่บ่อยครั้ง

บุตรีคนที่สองนั้นเป็นลูกรักของตระกูล นางสามารถเกลี้ยกล่อมบิดาให้ตบแต่งซีเหวินไปยังที่ที่ห่างไกลได้ นั่นจะทำให้ซีเหวินต้องมีชีวิตอยู่ราวกับตกนรกทั้งเป็น อย่างไรก็ตามนางไม่อาจยอมรับเรื่องที่ซีเหวินกลับมายังตระกูล

"นำข้าไปพบนาง" ซิ่วหงส์เชิดคางด้วยความหยิ่งยโส "ข้าไม่ได้เห็นหน้านางมาหลายปีแล้ว"

...............................

..............................

คุณหนูที่สองเข้ามายังลานเล็กพร้อมกับหญิงรับใช้ ซิ่วหงส์มองเห็นหญิงรับใช้จำนวนมากรวมทั้งพี่น้องของนางเดินออกมาจากลานเล็กนั้น ทุกคนล้วนมีเครื่องประดับ เครื่องประทินโฉม ขวดน้ำหอม และเสื้อผ้าต่างๆติดไม้ติดมือออกมา ซิ่วหงส์ได้แต่งงานกับตระกูลขุนนางที่อยู่ใกล้เคียงกัน ด้วยเหตุนั้นนางจึงได้เข้าร่วมงานเลี้ยงของขุนนางมากมายและทำให้สามารถประเมินคุณภาพและมูลค่าของสิ่งของได้

นางเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นของขวัญที่อยู่ในมือเหล่าหญิงรับใช้ แม้จะเป็นเพียงการเหลือบเพียงครู่หนึ่งแต่นางก็ยังบอกได้ว่ามันไม่มีของปลอมอยู่เลย

ในยุคนี้มีสิ่งของเลียนแบบอยู่ไม่น้อย อย่างไรก็ตาม ท่านสามารถแยกแยะมันออกได้อย่างรวดเร็วเนื่องจากคุณภาพในการผลิตที่ต่ำอย่างยิ่ง

"คุณหนูสอง" เหล่าหญิงรับใช้ย่อกายคำนับซิ่วหงส์เมื่อพบเห็นนาง

ซิ่วหงส์เอ่ยปากถาม "นี่คือสิ่งที่คุณหนูสี่มอบให้พวกเจ้างั้นหรือ?"

หนึ่งในหญิงรับใช้รับคำ "เจ้าค่ะคุณหนูสอง คุณหนูได้นำสิ่งของกลับมาด้วยมากมาย ข้าได้ยินมาว่านางได้จัดเตรียมของขวัญพิเศษเอาไว้ให้คุณหนูสองอีกด้วย!"

"เป็นสิ่งที่ข้าไม่เคยพบเห็นงั้นหรือ? เป็นสิ่งพิเศษใดกันที่ดินแดนบ้านนอกเช่นนั้นจะจัดเตรียมให้ข้า พวกเจ้ามีความสุขกับสิ่งของเลียนแบบเหล่านี้งั้นหรือ?" ซิ่วหงส์กล่าวด้วยใบหน้ามืดครึ้ม

ซิ่วหงส์นั้นเป็นผู้หญิงที่ขี้อิจฉา นางชื่นชอบการรังแก เยาะเย้ยและดูถูกเหล่าน้องสาวของนาง มาตอนนี้เมื่อเห็นหญิงสาวนางหนึ่งที่นางรังแกมาตลอดได้กลับมายังตระกูลก็ทำให้นางไม่พอใจอย่างมาก นางทั้งโมโหและอิจฉา แม้ว่าจะขนน้ำทั้งมหาสมุทรมาก็ยังไม่อาจดับเพลิงริษยาภายในใจนางลงได้

เหล่าหญิงรับใช้ต่างเห็นว่าคุณหนูสองมีโทสะแล้ว ดังนั้นพวกนางจึงรีบหลบลี้หนีหน้าไปในทันที

พวกบ่าวรับใช้ภายในตระกูลได้พบเห็นสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์มามาก พวกนางทราบดีว่าคุณหนูสองพยายามจะบอกว่าสิ่งของที่อยู่ในมือพวกนางเป็นของปลอม ทว่าพวกนางย่อมต้องรู้อยู่แก่ใจว่าพวกมันล้วนเป็นของจริง!

พวกนางทราบดีว่าคุณหนูสองนั้นขี้อิจฉาอย่างมาก พวกนางไม่กล้าเข้าหานางยามที่นางอยู่ในอารมณ์ไม่ดีเช่นนี้ ดังนั้นการตัดสินใจที่ชาญฉลาดคือการจากไปอย่างเงียบๆ

"นั่นไม่ใช่น้ำหอมที่ข้าใฝ่ฝันอยากได้มาตลอดหรือ? ราคาของมันยังมากกว่า 5,000 เหรียญทองเสียอีก...." ซิ่วหงสืมองดูขวดน้ำหอมที่อยุ่ในอ้อมแขนของหญิงรับใช้ที่กำลังจากไป นางจดจำได้ถึงกลิ่นของมัน

เหตุใดหญิงรับใช้พวกนั้นถึงได้รับน้ำหอมขวดนั้น?

"หยุดให้ข้า!" ซิ่วหงส์ตะโกนออกมา

หญิงรับใช้นางนั้นหยุดเท้าลง "คุณหนูสอง"

"การที่เจ้าใช้น้ำหอมปลอมก็เท่ากับเป็นการทำลายศักดิ์ศรีของตระกูลหวัง! เอามันมาให้ข้า! ข้านำมันไปทิ้ง!" ซิ่วหงส์คว้าขวดน้ำหอมนั้นมา

"อา....คุณหนูสอง" หญิงรับใช้นางนั้นแทบจะร้องไห้ออกมา อย่างไรก็ตามนางไม่อาจทำอย่างไรได้ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นคุณหนูที่สองของตระกูล

"มีอะไร? ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า!" ซิ่วหงส์ตะโกน

"เจ้าค่ะ.." หญิงรับใช้นางนั้นรีบเดินจากไป หญิงรับใช้คนอื่นๆเองก็รีบเร่งฝีเท้าเนื่องจากกลัวคุณหนูที่สองปล้นชิงสิ่งของของพวกนาง

"ฮึ่ม" ซิ่วหงส์สูดดมกลิ่นน้ำหอมขณะที่สายตาจับจ้องไปยังลานเล็กนั้น

"นางได้รับของขวัญเช่นนี้มาได้อย่างไร? เมืองไลอ้อนนั้นร่ำรวยเพียงใดกันถึงกับทิ้งขว้างสิ่งของเช่นนี้ ข้าได้ยินมาว่ากระทั่งนกยังไม่ไปอึที่นั่นเพราะที่นั่นมันย่ำแย่เกินไป!"

ซิ่วหงส์เดินเข้าไปในลานขณะที่ครุ่นคิดอย่างสงสัย

บ่าวรับใช้ของลานได้เข้าไปรายงานการมาของซิ่วหงส์ให้ซีเหวินและมารดาของนางทราบทันที

ซีเหวินนั้นเกรงกลัวซิ่วหงส์มาตั้งแต่นางยังเด็ก นางยนขึ้นและกล่าวทักทายซิ่วหงส์ทันที

"ท่านพี่" ซีเหวินค้อมตัวเล็กน้อยเมื่อเผชิญหน้ากับซิ่วหงส์

ซิ่วหงสืมองดูซีเหวินด้วยความริษยา ชุดที่ซีเหวินสวมใส่อยู่ทำให้ซิ่วหงสืราวกับหญิงบ้านนอกกำลังพบปะกับบุตรสาวขุนนาง!

เพลิงแห่งความอิจฉาลุกโหมขึ้นในใจของนาง

"ซีเหวิน เจ้าก็ดูดีนี่! เจ้ากลับมาแล้วแต่กลับไม่ยอมไปเยี่ยมคำนับข้า!" ซิ่วหงสืกล่าวออกมาราวกับซีเหวินนั้นกระทำความผิด

ซีเหวินเอ่ยตอบ "ข้ามายังที่พักของท่านแม่ก่อน หลังจากนั้นข้าก็จะไปเยี่ยมเยือนพี่สาวทุกท่าน"

ซิ่วหงส์นั่งลงบนเก้าอี้และเหลือบมองไปยังโต๊ะที่อยู่เบื้องหน้าซีเหวิน ที่นั่นมีเพชรนิลจินดาและสิ่งของมีค่าต่างๆกองรวมกันไว้ราวกับเป็นขยะกองหนึ่ง ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งของที่มีราคาแพง

"ดังนั้นเจ้าจึงเพิ่งกลับมา? ข้าได้ยินว่าเจ้าแจกจ่ายของขวัญตั้งแต่ที่กลับมา" ซิ่วหงส์กล่าวแดกดัน

ซีเหวินรีบกล่าวว่า "ข้าได้จัดเตรียมของขวัญที่ยอดเยี่ยมเอาไว้สำหรับท่านด้วย โปรดรอครู่หนึ่ง"

ซีเหวินรีบลุกไปนำกล่องที่ดูประณีตมามอบต่อซิ่วหงส์

ซิ่วหงสืเปิดกล่องนั้นออก มีแสงสะท้อนสาดเข้าใส่ใบหน้าของนาง นี่เป็นเครื่องเพชรที่ถูกสร้างขึ้นโดยร้านค้าฟงและมีอยู่เพียง 100 ชุดเท่านั้น ทุกสิ่งทุกอย่างที่ใช้ในการส้รางแล้วเป็นเพชรน้ำดีจากมหาสมุทร "หัวใจแห่งท้องทะเล!" ซิ่วหงส์มือสั่นเทาขณะที่พึมพำออกมา

หน้าอกของซิ่วหงส์ขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง หลังจากผ่านไปพักหนึ่งนางก็สงบใจลงได้ แต่มันกลับไม่มีร่องรอยของความยินดีปรากฏอยู่บนใบหน้าของนางเลย ตรงกันข้ามมันกลับกลายเป็นยิ่งมืดครึ้มขณะที่นางกระแทกกล่องลงบนโต๊ะและตะโกนออกมาด้วยความโกรธ "เจ้าพยายามจะหลอกข้าด้วยขยะชิ้นนี้? เจ้าคิดว่าข้าไม่เคยเห็นมันมาก่อนหรือ? เจ้าคิดว่าข้าโง่มากใช่หรือไม่? เจ้าจากไปเพียงไม่กี่ปีและคิดว่าตัวเองสูงส่งนักหรือ?"

ซิ่วหงส์ยิ่งกลายเป็นเกรี้ยวกราดมากขึ้นขณะที่นางตะโกนออกมา นางทราบดีว่า 'หัวใจแห่งท้องทะเล' นี้เป็นของจริง อันที่จริงแล้วนางไม่แม้กระทั่งจะกล้าฝันถึงการครอบครองมัน นางโกรธและโกรธมากยิ่งขึ้นเพราะซีเหวินสามารถครอบครองมันได้ กระทั่งมอบมันออกไปในฐานะของขวัญ นี่เป็นสิ่งที่นางไม่แม้แต่จะได้สัมผัสมันมาก่อน!