ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เซียวอวี๋นำพวกออร์คกลับมาที่โรงแรมหลังการต่อสู้สิ้นสุดลง ผู้จัดการโรงแรงพยายามขัดขวางไม่ให้พวกออร์คเข้าไป แต่เซียวอวี๋ก็สั่งให้พวกมันชูเคียวขึ้นมา ผู้จัดการจึงหลีกหนีไปอย่างรวดเร็ว

ผู้จัดการก็ทราบถึงการต่อสู้นองเลือดที่เกิดขึ้น นอกจากนี้อุปนิสัยของเซียวอวี๋ยังไม่ได้ดีอะไร เขาต้องยอมอ่อนข้อมิฉะนั้นคงมีแต่พระเจ้าที่ทราบว่าเซียวอวี๋จะทำสิ่งใด

ไพร่พลหน่วยยมทูตตกตายทั้งหมด มีออร์คราว 50 ตนที่ตายในการต่อสู้และกว่า 200 ตนที่ได้รับบาดเจ็บ แต่เซียวอวี๋ก็ยังสามารถรักษาพวกมันได้ด้วยน้ำยาฟื้นฟูตราบใดที่พวกมันยังมีลมหายใจอยู่ พวกออร์คไม่ได้รู้สึกอคติต่อเซียวอวี๋อีกต่อไป

เซียวอวี๋นำพวกมันสู่ชัยชนะและมอบอิสรภาพให้กับพวกมัน นอกจากนี้เขายังเป็นชายที่มีเกียรติ กล้าหาญ ควรคู่ต่อการยกย่อง พวกมันเริ่มเชื่อแล้วว่าเซียวอวี๋จะเป็นผู้กอบกู้ที่นำพาเผ่าพันธุ์ออร์คกลับสู่ความรุ่งเรืองอีกครั้ง

เซียวอวี๋สั่งให้พวกมันเผาศพออร์คที่ตาย เขาคิดจะเอานำเถ้ากระดูกของพวกออร์คกลับไปโปรยที่แท่นบูชาเมื่อกลับไป

เซียวอวี๋สั่งทุกตนตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาและห้ามไม่ให้ออกไปจากโรงแรมจนกว่าจะได้ข่าวของธีโอดอร์

เขาไม่ได้คิดที่จะออกจากเมืองเบงกอลในทันที ในเมื่อเออร์วินใช้ลูกไม้สกปรกต่อเขา เช่นนั้นเซียวอวี๋ก็จะทำให้พวกเขารู้ซึ้งว่าลูกไม้ที่แท้นั้นเป็นอย่างไร

เซียวอวี๋ทราบดีว่าไม่อาจเอาชนะพวกเขาในดินแดนของพวกเขาได้

..............................

..............................

วันรุ่งขึ้นเป็นงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของแกรนดยุคซิม เซียวอวี๋ทราบว่าขุนนางส่วนใหญ่จะเดินทางกลับหลังจากงานเลี้ยงสิ้นสุดลง นอกจากนี้ ผู้คนส่วนใหญ่ในเมืองเบงกอลต่างทราบดีว่าเซียวอวี๋คือดยุคที่มีรถม้าที่หรูหราและม้าเปกาซัส 8 ตัว ทั้งยังมีผู้องค์รักษ์ออร์คคอยคุ้มครอง

ไม่มีผู้ใดที่ไม่รู้จักเซียวอวี๋หลังจากการประลองเมื่อวาน ด้วยเหตุนี้ดยุคซิมจึงยังไม่กล้าลงมือต่อเซียวอวี๋ในตอนนี้

ยิ่งไปกว่านั้นการลอบสังหารแกรนดยุคของอาณาจักรยังเป็นความผิดใหญ่หลวง ดินแดนโดยรอบจะสามารถใช้ข้ออ้างนี้ในการรุกรานดินแดนของเขา การลงมือจะต้องเงียบเชียบที่สุดเท่านั้น

...............................

..............................

เซียวอวี๋ได้รับเหรียญทองกว่าแปดล้านเหรียญจากการชนะเดิมพัน เขานำพวกมันไปเก็บไว้ที่โรงแรมและทิ้งออร์คบางส่วนไว้คุ้มครองมัน เขาเชื่อว่าไม่มีผู้ใดกล้าลงมือโจมตีเข้าใส่พวกออร์ค

หวังเทียนหู่เองก็ได้เดินทางมาเยี่ยมเซียวอวี๋ เขามาเพื่อต้องการสร้างสายสัมพันธ์ที่ดีกับเซียวอวี๋

ตั้งแต่เดินทางมาถึงเมืองเบงกอล หวังเทียนหู่ก็คอยหลีกเลี่ยงการพบปะกับเซียวอวี๋มาตลอด เขาต้องการจะดูว่าเซียวอวี๋จะรับมือกับเออร์วินอย่างไร ในเมื่อเขาไม่อาจบังคับให้ซีเหวินแต่งงานกับเออร์วินได้ เขาก็ไม่ได้ใส่ใจต่อมันอีก ในเมื่อท้ายที่สุดแล้วเขาไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียอีก ดังนั้นเขาจึงจึงตัดสินใจจะยืนดูอยู่ด้านข้าง

อย่างไรก็ตาม ผลที่ออกมากลับเหนือความคาดหมายอย่างยิ่ง

หวังเทียนหู่ไม่ได้ดูถูกเซียวอวี๋อีกหลังจากที่ได้เห็นศักยภาพของเซียวอวี๋ในโคลอสเซียม เขาไม่ทราบว่าเซียวอวี๋กำลังวางแผนจะหลบหนีออกจากเมืองเบงกอลกลับเมืองไลอ้อนอยู่หรือไม่ แต่เขาก็เชื่อว่าเซียวอวี๋จะต้องมีวิธีการอย่างแน่นอน

การกระทำของเซียวอวี๋ยิ่งไม่อาจคาดเดาได้เมื่อเวลาผ่านไป ดังนั้นหวังเทียนหู่จึงหลีกเลี่ยงที่จะทำให้ความสัมพัธ์ระหว่างพวกเขาต้องย่ำแย่ลง

.................................

.................................

ขุนนางทั้งหมดต่างเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของดยุคซิม เซียวอวี๋ก็ได้จัดเตรียมของขวัญเอาไว้แล้วเช่นกัน

ดยุคซิมเข้ามาแสดงความยินดีกับเซียวอวี๋โดยที่ทิ้งแขกคนอื่นๆที่กำลังพูดคุยอยู่กับเขาออกมา "พยัคฆ์ย่อมไม่ให้กำเนิดลูกสุนัข! สมดังคำกล่าวนี้จริงๆ!"

เซียวอวี๋ยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าจิ้งจอกเฒ่ากลับมีมากมารยาท "ขออวยพรดยุคซิม ขอให้ท่านมีอายุยืนยาวพันๆปี"

เซียวอวี๋เลือกใช้คำจากโลกเก่าของเขา ผู้คนที่ได้รับคำกล่าวนี้ล้วนแล้วแต่ไม่มีจุดจบที่ดี อันที่จริงเซียวอวี๋กำลังสาปแช่งดยุคซิมอยู่

"ดยุคอวี๋ช่างสุภาพนัก ข้ามีความสุขอย่างยิ่งที่ท่านมาเป็นแขกของข้า ฮ่า ฮ่า..."

ทั้งดยุคซิมและเซียวอวี๋ต่างพูดคุยกันด้วยความถ่อมตน พวกเขาต่างมองกันและกันออก

ดยุคซิมไม่ได้กล่าวถึงชัยชนะของเซียวอวี๋ที่มีชัยเหนือหน่วยยมทูต แต่ยังคงกล่าวยกย่องเซียวอวี๋ ในขณะที่เซียวอวี๋เองก็หลีกเลี่ยงการพูดคุยในเรื่องนี้

ดยุคซิมเข้าไปทักทายแขกคนอื่นๆและทิ้งเออร์วินให้ต้อนรับเซียวอวี๋ มีรอยยิ้มที่สุภาพประดับอยู่บนใบหน้าของเออร์วิน อย่างไรก็ตาม เซียวอวี๋ทราบว่าเจ้าลุกจิ้งจอกนี่กำลังจ้องจะเอาชีวิตของเขาอยู่

................................

...............................

ดยุคซิมกลับไปที่ห้องทำงานหลังงานเลี้ยงสิ้นสุดลง เขาดื่มชาเพื่อขับไล่ความมึนเมาออกไป อย่างไรก็ตาม เขารู้สึกตกใจเมื่อมองไปยังโต๊ะทำงานของเขา

เขาไม่ทราบว่าตั้งแต่เมื่อใดกันที่มีจดหมายฉบับหนึ่งวางเอาไว้ มันมีตัวอักษรอยู่เพียงสองสามบรรทัด แต่ข้อความกลับชัดเจนยิ่ง จดหมายนั้นเริ่มมอดไหม้และกระทั่งขี้เถ้าก็ยังไม่หลงเหลือเอาไว้หลงจากที่เขาได้อ่านมัน ใบหน้าของดยุคซิมเปลี่ยนเป็นซีดขาว

..............................

..............................

ในเวลาเดียวกันเซียวอวี๋ก็กลับไปยังห้องของเขา เขาเองก็ได้รับจดหมายมาเช่นกัน เป็นจดหมายจากตาเฒ่าธีโอดอร์!

"ตาแก่นั่นไม่ได้มาด้วยตนเอง หากแต่ส่งจดหมายมา!" เซียวอวี๋มองดูจดหมายที่กำลังมอดไหม้

ในจดหมายเขียนไว้ว่าดยุคซิมเองก็ได้รับจดหมายด้วยเช่นกัน! นี่จะรับประกันว่าดยุคซิมจะไม่ลงมือต่อเขาอย่างเปิดเผย

นอกจากนี้ดยุคซิมจะไม่กล้าโจมตีเขาในดินแดนของประเทศคาห์น หากว่าเขาตัดสินใจส่งคนมา เช่นนั้นเขาก็จะส่งคนอื่นมา คนเหล่านั้นแน่นอนว่าจะปกปิดตัวตน หากธีโอดอร์ทราบตัวตนของพวกเขาหรือทราบว่าพวกเขามีความเกี่ยวโยงกับดยุคซิม เช่นนั้นธีโอดอร์ก็จะจัดการเรื่องนี้ให้เอง

เซียวอวี๋คิดว่าดยุคซิมจะต้องใช้มือที่สามเช่นกองกำลังทหารรับจ้างหรือฝ่ายอื่นมาโจมตีเขา

"ในเมื่ออีกฝ่ายไม่อาจทำอย่างไรเราได้ เช่นนั้นก็สามารถเตรียมแผนเดินทางกลับเมืองไลอ้อน!"

เซียวอวี๋เดินไปมาอยู่ภายในห้องขณะขบคิดถึงปัญหาต่างๆ.....