ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เหล่าคนชุดคลุมดำต่างจ้องมองเซียวอวี๋อย่างเกลียดชังหลังจากที่พวกมันได้ทำให้ปาเทียนหมิงสงบลงได้แล้ว วิธีการของเซียวอวี๋นั้นต่ำช้าอย่างมาก เมื่อเซียวอวี๋เห็นว่าพวกมันกำลังมองมาที่เขา เขาก็กวักมือท้าทายพวกมัน

โอนีลและออร์คตนอื่นๆเมื่อเห็นเซียวอวี๋ทำเช่นนั้นพวกมันก็เริ่มเลียนแบบเขา การกระทำนี้ทำให้กลุ่มคนชุดคลุมดำแทบจะคลุ้มคลั่งขึ้นมา พวกมันบางคนต้องการจะพุ่งเข้ามาแลกชีวิต แต่หลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าวพวกมันก็สงบใจลง เซียวอวี๋มองดูการตอบสนองของพวกมันและคิดว่าพวกมันจะต้องมีเหตุผลอะไรอยู่ ทันใดนั้นอ้าวตู๋ก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านข้างโดยปราศจากซุ่มเสียง

"ปรมาจารย์จากจักรวรรดิเมฆาผู้นี้ช่างไม่ธรรมดาอย่างแท้จริง...เพียงการปรากฏตัวของมันก็เพียงพอจะทำให้ผู้คนหัวใจวายตายแล้ว..." เซียวอวี๋พึมพำ

เซียวอวี๋ไม่คิดว่าอ้าวตู๋จะแข็งแกร่งไปกว่าธีโอดอร์ กระนัน้อ้าวตู๋ก็ยังเป็นจอมยุทธ์ที่แข็งแกร่งเป็นลำดับต้นๆของทวีป โดยทั่วไปแล้ว ผู้ฝึกยุทธ์ย่อมสามารถเอาชนะผู้ใช้มนตราในการประลองตัวต่อตัวได้อย่างง่ายดาย เหตุผลหลักก็เนื่องมาจากสภาพร่างกายที่อ่อนแอของผู้ใช้มนตรา นั่นถือเป็นจุดอ่อนที่เด่นชัดที่สุดของเหล่าผู้ใช้มนตรา

เซียวอวี๋หัวเราะออกมาขณะมองไปยังกลุ่มคนผ้าคลุมดำนั้น "เอาล่ะ...วันนี้ก็เรียบร้อยแล้ว...ถึงเวลากลับไปพักผ่อนเสียที จะอย่างไรพวกมันย่อมไม่โจมตีเข้ามา..."

เซียวอวี๋รู้ว่าความอับอายของปาเทียนหมิงในครั้งนี้จะทำให้กองทัพฝ่ายศัตรูไม่เคลื่อนพลโจมตีไประยะหนึ่ง เขาคิดว่าปาเทียนหมิงจะต้องรอโอกาสอันเหมาะสมที่จะโจมตีเมืองฮัวเหลียน มันย่อมต้องการยึดเมืองฮวเหลียนให้ได้ในการบุกเพียงครั้งเดียว ดังนั้นทางเลือกที่ดีที่สุดของมันคือกลับไปพักฟื้นจิตใจและร่างกายก่อน

พวกทหารบนกำแพงต่างพูดคุยถึงเรื่องการกระทำที่น่าละอายของปาเทียนหมิงและอดเยาะเย้ยฝ่ายศัตรูไม่ได้ พวกเขาเริ่มมองดูอีกฝ่ายอย่างดูถูกขณะที่ความกลัวค่อยๆจางหายไป พวกเขาได้รับอิทธิพลจากเซียวอวี๋และยิ่งมั่นใจในตัวผู้บัญชาการมากยิ่งขึ้น พวกเขารู้สึกว่าต่อให้ต้องสู้รบกับศัตรูนับแสน ตราบใดที่ยังมีเซียวอวี๋คอยนำทัพแล้วล่ะก็พวกเขาจะสามารถกุมชัยชนะเอาไว้ได้ เซียวอวี๋กระทั่งทำลายชื่อเสียงของผู้นำทัพฝ่ายศัตรูเสียย่อยยับ! จะไม่มีปัญหาใดที่แก้ไม่ได้ตราบใดที่เซียวอวี๋ยังอยู่ฝ่ายเดียวกับพวกเขา

................................

................................

เซียวอวี๋ไปหาลีอาก่อนจะไปนอน เขาต้องการยาพีชอีกขวดหนึ่ง

ลีอาตอบกลับอย่างโกรธเคือง "เจ้าก็ทำให้มันเสียหน้าไปแล้ว...ไฉนเจ้ายังต้องการตัวยาอีกเล่า?"

เซียวอวี๋มึนงง "เจ้าเสียสติไปแล้ว? มันคงหน้าเบื่อเกินไปหากแค่ใช้มันกับผู้นำทัพ...ข้าต้องการใช้กับกองทัพของมัน หากว่าข้าหาวิธีแพร่มันใส่น้ำดื่มได้ ไม่ต้องคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น...ลองคิดถึงตอนที่พวกเราบุกโจมตีขณะที่พวกมันกำลัง....สิ"

ลีอาจ้องมองเซียวอวี๋ "เจ้าช่างต่ำช้าจริงๆ ในใจของเจ้าล้วนไม่เคยมีเรื่องดี แต่เมื่อคิดถึงผลของมันแล้ว...แล้วเจ้าจะใช้มันต่อผู้คนจำนวนมากได้อย่างไร?"

เซียวอวี๋เลียริมฝีปาก "ข้าจะไปหาทางดู...เจ้ามอบยาให้ข้าเถอะ...เจ้าก็รู้จักข้าดี แม้ว่าข้าจะคุยเสียใหญ่โต แต่ข้ายังคงบริสุทธิ์อยู่นะ...ข้าไม่กล้านำมันไปทำเรื่องเลวร้ายหรอก...ให้ข้าเถอะ แล้วข้าจะไม่หยอกล้อเจ้า....ข้าสาบานเลยก็ได้..."

ลีอาแค่นเสียง "สาบานกับผีน่ะสิ! สาบานกับพระเจ้าว่าจะไม่รังแกข้าอีก...มิเช่นนั้นขอให้ถูกฟ้าผ่า!'

เซียวอวี๋กล่าวคำสาบานออกมาโดยไม่ลังเล ลีอาจ้องตาเซียวอวี๋และเกิดความลังเลขึ้นมา สุดท้ายนางก็ยัดขวดขนาดเล็กใส่มือเซียวอวี๋ไป

อย่างไรก็ตาม นางรู้สึกได้กระทำเรื่องผิดพลาดเมื่อเห็นเซียวอวี๋กระโดดโลดเต้นกลับไปยังกระโจม นี่คล้ายกับว่าเซียวอวี๋ไม่ได้ใส่ใจต่อคำสาบานของเขาเลย

"ฮึ่ม! ช่างไร้เดียงสานัก! นางเป็นทาสของข้า แต่กลับกล้าบอกไม่ให้ข้าทำอะไรนาง! ถ้าเช่นนั้นแล้วข้ายังจะมีหน้าเรียกตัวเองว่าเจ้านายได้อย่างไร? ข้าจะทำให้เจ้าเชื่อฟังและ.....ฮ่าฮ่าฮ่า"

......................................

......................................

เซียวอวี๋ใช้ผ้าเปียกคลุมหน้าและจมูกเอาไว้ขณะที่อยู่ภายในกระโจม หลังจากที่เปิดขวดออกมามองดูของเหลวที่ด้านในแล้ว เซียวอวี๋ก็คิดหาทางหยดมันใส่น้ำดื่มของศัตรู เขาจะเปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นกลุ่มคนไร้ยางอายดังเช่นที่เกิดขึ้นกับปาเทียนหมิงในวันนี้ เขาไม่มีน้ำดื่มอยู่ภายในกระโจม หากแต่ยังมีไวน์อยู่ เขาเหยาะมันลงไปในแก้วไวน์และรอดูตัวยาผสมเข้ากับไวน์

เซียวอวี๋ไม่ได้จัดเตรียมภาชนะเอาไว้ เขาจึงคิดที่จะใช้แก้วของเขาเอง เขากำลังตรวจดูความเจือจางของไวน์ที่ผสมเข้ากับตัวยา หลังจากรออยู่พักหนึ่ง เขาก็คิดว่าคงไม่มีผู้ใดมองออกได้ อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้มีอุปกรณ์ที่จะตรวจวัดผลของมัน

ในตอนแรกเขาต้องการสูดดมเพื่อตรวจสอบกลิ่น แต่ก็เปลี่ยนใจไป หลังจากทดสอบอยู่ห้าถึงหกชั่วโมง เซียวอวี๋ก็ใส่มันลงไปในแก้วและเข้านอน ตอนนี้เขาทราบแล้วว่าตราบใดที่ไม่ได้สูดดมเข้าไป มันก็จะไม่ส่งผลหลังจากที่ทำการเจือจางแล้ว

ตัวยานี้จะมีผลมากที่สุดหากฉีดพ่นออกไป เซียวอวี๋ไม่อาจจินตนาการได้เลย หากว่าเขานำไปฉีดพ่นใส่ผู้หญิง

"นั่นเป็นไปไม่ได้..." เซียวอวี๋คิดว่ามันยังไม่เพียงพอที่จะส่งผลได้ทั้งกองทัพ เขาพยายามคลุมตัวด้วยผ้าห่ม หากแต่ที่คอของเขาก็พลันรู้สึกเย็นเยียบขึ้นมา

เขาตื่นตระหนกเบิกตาโพรงและสะดุ้งตัวขึ้นด้วยความกลัว เพราะสิ่งที่เขาได้เห็นที่เบื้องหน้า เขามองเห็นสตรีซึ่งสวมชุดคลุมสีแดงกำลังยืนอยู่ที่ข้างเตียงของเขา นางสวมใส่หน้ากากและเผยให้เห็นเพียงแววตาที่ดูเย็นชา ในมือของนางยึดกุมมีดสั้นซึ่งกำลังจ่อพาดมาที่คอของเขา

"อา...พี่สาวท่านนี้! ข้าจะจ่ายให้ท่านเป็นสองเท่า ข้าสัญญา!" เซียวอวี๋ทราบว่านางไม่ได้มาที่นี่เพื่อเงินตรา อันที่จริงเขากำลังพยายามยืดเวลาด้วยการสนทนาขณะคิดหาทางหลีกหนีจากสถานการณ์นี้ไปด้วย สตรีนางนี้สามารถลอบเร้นเข้ามาในกระโจมของเขาโดยที่ไม่ทำให้ลีอา ทิรันด้า เมอีฟและคนอื่นๆรู้สึกตัวได้ นั่นหมายความว่านางจะต้องเป็นมือสังหารขั้นที่ห้าเป็นอย่างน้อย เซียวอวี๋ตระหนักดีถึงตัวตนของมือสังหารขั้นที่ห้า มันแทบจะไม่มีโอกาสหลบหนีจากนางไปได้เลย

"เจ้าติดหนี้ข้ามากมายนัก....ตัวเจ้าไม่มีปัญญาจ่ายมันไหวหรอก..." สตรีนางนั้นก้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูเซียวอวี๋

เซียวอวี๋โล่งใจเล็กน้อยที่นางกล่าวออกมา ดูเหมือนว่านางจะไม่ได้ต้องการสังหารเขาในทันที หากแต่ต้องการหยอกล้อเขา และนี่หมายความว่าเขายังมีเวลาให้หาทางหลบหนี!

"นี่....ท่านต้องการอะไร? ข้าไม่แน่ใจเกี่ยวกับจำนวนของมันนัก เป็นไปม่ได้ที่จะบอกว่าข้าไม่อาจจ่ายมันได้.." เซียวอวี๋กล่าวออกมาขณะที่ใช้สมองเค้นหาวิธีหลบรอดจากสถานการณ์นี้

"ข้าต้องการทุกสิ่งทุกอย่าง" สตรีนางนั้นกล่าวแผ่วเบา น้ำเสียงของนางมีความไพเราะหากแต่เย็นชายิ่ง คล้ายกับสตรีที่ด้านชา!

"อืมมม....ข้ามักใจกว้างต่ออิสตรีอยู่เสมอ...มารับเอาสิ่งที่เจ้าต้องการไปได้เลย(เซียวอวี๋กำลังหมายถึงร่างกายตัวเอง)!" เซียวอวี๋เผยรอยยิ้มขณะที่เค้นสมองคิดหาทาง

สตรีนางนี้แข็งแกร่งกว่าเขามาก อีกทั้งที่ลำคอของเขายังถูกมีดจ่อเอาไว้อีก ดูเหมือนว่านางจะไม่ยอมจากไปหากไม่สามารถสังหารเขาได้ในคืนนี้

"ไม่ต้องกังวล...ข้าจะรับเอาทุกสิ่งทุกอย่างของเจ้าไปเอง...แต่ก่อนหน้านั้นข้าจะทรมาณเจ้าไม่ให้ตกตายได้โดยง่าย...เจ้าทำลายศักดิ์ศรีของแม่ทัพเรา! มันคงสะดวกสบายเกินไปหากสังหารเจ้าในทันที" มือสังหารหญิงใช้มืออีกข้างลูบไล้ร่างกายของเซียวอวี๋ ปกติบุรุษมักต้องรู้สึกดีไปกับมัน หากแต่ตอนนี้ขนทุกเส้นในบนร่างกายของเซียวอวี๋กำลังลุกชันเพราะอยู่ในช่วงเป็นตาย

"ข้าไม่ได้ต้องการเช่นนั้น....ข้าเพียงล้อเล่น...ข้าไม่ทราบว่าตัวยาจะรุนแรงถึงเพียงนั้น...." เซียวอวี๋ยังหาคำตอบที่ดีกว่านี้ไม่ได้

"หากว่าเป็นเช่นนั้น...คงเรียกได้ว่ามันเป็นอุบัติเหตุ...เช่นนั้นสมบัติทั้งหมดที่เจ้าขโมยมาจากข้าเล่า! มันเป็นอย่างไร?" นางเพิ่มแรงกดที่มีดเข้าไป

"เคราแดง! เจ้าก็คือเคราแดง!" เซียวอวี๋โพล่งขึ้นขณะทราบตัวตนของมือสังหารผู้นี้....