ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

"ท่านเฮเยสคงเคยได้ยินเรื่องพวกอันเดดมาบ้างแล้ว..." โรเบิร์ตลากเข้าสู่ประเด็นทันที

เฮเยสกล่าวตอบ "ข้าเพียงได้ยินมาบ้าง...กล่าวกันว่ามีกองทัพอันเดดปรากฏตัวขึ้นโจมตีค่ายของท่าน ท่านสันตะปาปาได้เคยทำนายไว้เมื่อนานมาแล้ว ท่านบอกว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ขึ้นบนทวีป....นี่จึงไม่แปลกที่จะมีพวกอันเดดปรากฏตัวออกมา...อย่าได้ลืมเลือนว่าหายนะที่เปลี่ยนแปลงทั้งโลกไปเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อนเกิดขึ้นเพราะพวกอันเดด...เป็นไปได้ว่าสถานการณ์แบบเดียวกันจะเกิดขึ้นอีกครั้ง....ข้ามาที่นี่เพื่อตรวจสอบมัน"

โรเบิร์ตขมวดคิ้ว "ท่านกำลังจะบอกว่าพวกอันเดดกำลังจะรุกรานทวีปอีกครั้ง?"

เฮเยสผงกศีรษะ "หายนะครั้งใหญ่ตามการทำนายของท่านสันตะปาปาอาจจะนำไปสู่การทำลายล้างอย่างที่พวกเราต่างทราบกันดี พวกเราเองก็ไม่ทราบว่ามันจะเกิดขึ้นหรือไม่ แต่ป้องกันเอาไว้ก่อนก็ดี...."

โรเบิร์ตรู้สึกไม่สบายใจเมื่อได้ฟังฟังคำพูดของเฮเยส กองกำลังของเขาถูกโจมตีโดยพวกอันเดดไม่กี่พันตัว แล้วจะเลวร้ายเพียงใดหากมีอันเดดหลายหมื่นบุกโจมตีทั่วทั้งทวีป เพียงอันเดดไม่กี่พันตัวเขาก็รับมืออย่างกล้ำกลืนแล้ว ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงอันเดดที่อาจจะมีถึงแสนตัว....ใบหน้าของโรเบิร์ตซีดเผือดเมื่อฟังคำของเฮเยส การปรากฏตัวขึ้นของพวกอันเดดยังคงหลอกหลอนเขาอยู่ตลอดเวลา เขานอนไม่เต็มอิ่มมานับเดือนแล้ว โรเบิร์ตคงไม่ใส่ใจหากเจอกับทัพที่เข้มแข็ง เขายังสามารถระดมพลจากกองทัพของตระกูลมาบดขยี้อีกฝ่ายได้ กระนั้นกองทัพอันเดดกลับไม่อาจจัดการได้ด้วยหลักสามัญสำนึกทั่วไป

เฮเยสเลิกคิ้วขณะที่รับฟังคำบอกเล่าเกี่ยวกับการเข้าโจมตีของพวกอันเดด ในตอนแรกเขาคิดว่าเป็นเพียงกองทัพโครงกระดูกและภูติผี แต่เขาคิดไม่ถึงว่าจะมีพวกกูล อสุรกาย การ์กอและแมงมุมปีศาจด้วย สถานการณ์นี้จะแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง เท่าที่มีการบันทึกเอาไว้ของศาสนจักร เฮเยสได้ทราบลักษณะและความสามารถของพวกอันเดดไม่น้อย เขาพบว่าสถานการณ์ในครั้งนี้ยังน่าหวาดหวั่นกว่าครั้งเกิดภัยพิบัตินั้นเสียอีกเนื่องเพราะพวกอันเดดได้วิวัฒนาการขึ้น

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ทราบว่าเซียวอวี๋มีโควต้าอยู่เพียงห้าพันยูนิต ในมุมมองของเฮเยสแล้ว พวกอันเดดสามารถวิวัฒนาการได้อย่างรวดเร็วจากการกัดกินเนื้อสดๆ เฮเยสเริ่มหวั่นใจบ้างแล้ว เขาทราบว่าพวกอันเดดจะสามารถแพร่ขยายไปทั่วทั้งทวีปได้ในเวลาเพียงไม่กี่เดือน

"สถานการณ์คับขันยิ่ง ข้าต้องกลับไปรายงานต่อท่านสันตะปาปา" เฮเยสทราบว่าเหตุการณ์ครั้งนี้เกินกำลังของเขาแล้ว

"อะไรกัน? ท่านเฮเยส? ไฉนท่านจะไปแล้ว?" โรเบริต์เริ่มวิตกกังวล ในที่สุดผู้ที่สามารถช่วยเหลือเขารับมือกับกองทัพชั่วร้ายก็มาแล้ว ทว่าอีกฝ่ายมาไม่ทันไรก็จะไปแล้ว! นอกจากนี้ เมื่อได้ฟังคำบอกเล่าเกี่ยวกับความร้ายกาจของพวกอันเดดจากเฮเยสเขาคิดว่าหากศาสนจักรยังไม่อาจรับมือกับพวกมันได้ เช่นนั้นพวกอันเดดก็อาจจะทำลายกองทัพของเขาจนย่อยยับ....

เฮเยศคลี่ยิ้ม "นายน้อยโรเบิร์ตวางใจเถอะ ข้าจะยังไม่กลับในวันนี้...ข้าต้องการตรวจสอบพวกมันด้วยตัวข้าเอง หลังจากนั้นจึงค่อยกลับไปรายงาน หากมีโอกาสข้าก็จะช่วยท่านยึดครองดินแดนไลอ้อน..."

โรเบิร์ตเงยหน้าขึ้นมา "ท่านจะช่วยข้าจัดการกับดินแดนไลอ้อนงั้นหรือ? ท่านต้องการอะไร?"

แม้โรเบิร์ตจะเป็นนายน้อยเจ้าสำราญ แต่เขาก็ไม่ได้โง่ เขาทราบว่าเฮเยสย่อมไม่ยื่นมือช่วยเหลือโดยเปล่า

เฮเยสยิ้มรับ "การได้พูดคุยกับท่านทำให้ข้าสะดวกดีจริงๆ เช่นนั้นข้าจะไม่อ้อมค้อมแล้ว พวกเราต่างก็รู้กันดีว่าดินแดนไลอ้อนครอบครองพวกออร์คและเอลฟ์อยู่...ดินแดนไลอ้อนช่างบาปนักที่ครอบครองพวกมันเอาไว้...เราจะแบ่งพวกมันกันคนละครึ่งเมื่อยึดดินแดนได้แล้ว..."

โรเบิร์ตหัวเราะ "ความอยากของท่านไม่น้อยเลย....ท่านทราบหรือไม่ว่าข้าเสียคนไปเท่าใด? และท่านกลับต้องการถึงครึ่งหนึ่งงั้นหรือ?"

เฮเยสแสยะยิ้ม "นายน้อยโรเบิร์ตอย่าได้ลืมว่า 'ครึ่งหนึ่ง' ย่อมดีกว่า 'ไม่ได้อะไรเลย' กำแพงของเมืองไลอ้อนนั้นแข็งแรงยิ่ง ทั้งกองทัพของท่านยังถูกพวกอันเดดฉุดแข้งขาเอาไว้อีก....ท่านคิดจริงหรือว่าจะสามารถตีหักเมืองไลอ้อนได้?"

โรเบิร์ตสบถออกมา "เจ้าคิดว่าทำสงครามศักดิ์สิทธิแล้วจะชนะหรือ? ข้าจะหลีกทางให้หากศาสนจักรต้องการเผชิญหน้ากับกองทัพเมืองไลอ้อนและมังกรของมัน..."

เฮเยสกล่าวตอบอย่างไม่โกรธเคือง "นายน้อยโรเบิร์ต ข้ากำลังกล่าวถึงการร่วมมือกัน....พาลาดินและครูเซเดอร์จะรับหน้าที่ต่อสู้กับพวกอันเดดเอง ให้ท่านมุ่งการโจมตีเมืองไลอ้อนได้เต็มที่...นี่เรียกการแบ่งหน้าที่กันรับผิดชอบ"

โรเบิร์ตเริ่มเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ "ท่านเฮเยสเคยบอกว่าศาสนจักรเป็นกระบอเสียงแห่งความเที่ยงธรรม พวกอันเดดถือเป็นหน้าที่ของท่าน หรือท่านกำลังจะบอกว่าเรื่องที่ท่านกล่าวมาทั้งหมดในตอนต้นแท้จริงแล้วเป็นเพียงคำโกหกหลอกลวง?"

เฮเยสเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "นายน้อยโรเบิร์ต ทั้งพาลาดินและครูเซเดอร์ต่างก็ไม่อาจต่อสู้ได้โดยขาดการสนับสนุน ท่านคิดว่าศาสนจักรจะสามารถอยู่รอดมาได้อย่างไรหากต่อสู้อย่างหน้ามืดตามัวไปทุกที่?"

โรเบิร์ตจ้องมองเฮเยส "ไม่มีปัญหา ข้าจะมอบเงินให้เจ้าตามที่ต้องการหลังจากยึดเมืองไลอ้อนได้แล้ว ทว่าพวกออร์คและเอลฟ์จะต้องเป็นของข้า!"

เฮเยสส่ายหน้า "ข้าช่างผิดหวังจริงๆ นายน้อยโรเบิร์ต...ท่านทำข้าผิดหวังนัก คืนนี้ข้าจะอยู่เฝ้าสังเกตพวกอันเดด จากนั้นข้าจะไปยังเมืองไลอ้อนเพื่อหารือแผนการร่วมมือ...ข้าเชื่อว่าเขาจะต้องไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน"

"เช่นนั้นหรือ? ท่านเฮเยส ข้าได้ยินมาว่าภายในเมืองไลอ้อนมีพาลาดินที่เรียกว่าอูเธอร์อยู่...เขาใช่เทพแห่งแสงของพวกท่านหรือไม่?" โรเบิร์ตค่อนข้างโลภมากและไม่คิดจะแบ่งปันน้ำแกงถ้วยนี้กับผู้ใด ดังนั้นจึงหันเหหัวเรื่องไป เขายินดีจะรับมือกับพวกอันเดดด้วยตัวเองดีกว่าต้องแบ่งสมบัติกับใคร...

"ฮึ่ม! ช่างอุกอาจอย่างมากที่นำนามของท่านอูเธอร์มาแอบอ้าง มันจะเป็นเป้าหมายของข้า ข้าจะตรวจสอบในเรื่องนี้เอง" ดวงตาของเฮเยสสว่างขึ้นวูบหนึ่ง

เพื่อที่จะเพิ่ม "แต้มต่อ" ในมือ เซียวอวี๋ได้เปิดเผยว่าเขาสามารถอัญเชิญเหล่าวีรบุรุษจากยุคโบราณมาได้ กระนั้นเหล่าขุมอำนาจต่างๆก็เพียงรู้สึกดูถูก พวกมันต่างคิดว่าเซียวอวี๋ก็แค่เพียงพยายามหลอกลวงผู้คน ทว่าเซียวอวี๋เองก็รู้สึกยินดีกับการตอบสนองเช่นนั้นของพวกมัน ด้วยวิธีนี้เขาจะไม่ต้องคอยอธิบายเรื่องการปรากฏตัวขึ้นของเหล่าฮีโร่อีกแล้ว....ให้พวกมันเหล่านั้นคิดว่าเซียวอวี๋เป็นเพียงชายเสเพลผู้หนึ่งย่อมดีกว่า....