ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เซียวอวี๋ไม่ได้ใส่ใจต่อการเดินทางมากนัก อย่างไรซะเขาก็มีสาวงามอยู่เคียงข้าง พวกเขาไม่ได้พบเจอกลุ่มโจรอีกเลยจนกระทั่งถึงเมืองขนาดเล็กฮัวเหลียนที่เว่ยหมิงกล่าวถึง

ซึ่งอันที่จริงเมืองฮัวเหลียนไม่ได้มีขนาดเล็กกว่าเมืองไลอ้อนนัก นอกจากนี้ผู้ที่เดินทางไปจักรวรรดิเมฆาตะวันตกจากทางใต้ก็ต้องผ่านเมืองแห่งนี้เพื่อเติมเสบียง เซียวอวี๋มีความสนใจใคร่รู้ขณะมองดูเมืองต่างแดน เขานั่งอยู่ภายในรถม้าทอดสายมองออกไป มีพ่อค้าหลายขบวนกำลังต่อแถวเข้าเมือง ที่นี่มีคนจากทุกชาติพันธุ์

กระนั้นสิ่งที่ทำให้เซียวอวี๋ตกตะลึงไม่ใช่มนุษย์ หากแต่เป็นสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์หนึ่ง พวกมันมีรูปร่างต่ำเตี้ย สูงไม่ถึงหนึ่งเมตร ผิวกายของพวกมันเป็นสีเขียว มีเขี้ยวยาวสองซี่งอกเงยออกมาจากในปาก เซียวอวี๋รู้สึกคุ้นเคยกับพวกมันมาก พวกมันก็คือก๊อบลิน!

"มีก๊อบลินอยู่ที่นี่ด้วย?" เซียวอวี๋ตกตะลึง

เว่ยหมิงพยักหน้า "ขอรับ มีพวกก๊อบลินอาศัยอยู่ในทุ่งร้าง ชนเผ่าของพวกมันส่วนใหญ่นั้นอาศัยอยู่ภายในเทือกเขา อย่างไรก็ตาม ผู้คนของจักรวรรดิเมฆาตะวันตกก็จับพวกมันมาเป็นแรงงาน พวกมันไม่ได้สูงและไม่ได้แข็งแกร่ง หากแต่พวกมันมีพรสวรรค์อย่างมาก พวกมันเรียนรู้งานได้เร็วและทำงานได้ดีกว่ามนุษย์"

เซียวอวี๋ไม่คาดคิดว่าจะพบเจอพวกก๊อบลินเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้นสถานการณ์ของพวกมันยังดูเหมือนจะเลวร้ายกว่าพวกออร์คหรือเอลฟ์เสียอีก

"เหล่านักเดินทางทั้งหลาย! ตะปูที่ล้อรถม้าของพวกท่านได้หายไปสองตัว ท่านต้องการให้ข้าช่วยหรือไม่? ข้าคิดเพียงสามเหรียญทอง! ท่านก็ทราบดีว่าการที่ตะปูของล้อรถหายไปถึงสองตัวมันจะทำให้การเดินทางเต็มไปด้วยความยากลำบากและอันตราย!" มีก๊อบลินตนหนึ่งวิ่งเข้ามายิ้มและกล่าวกับเซียวอวี๋

เว่ยหมิงทำท่าจะไล่มันไป แต่เซียวอวี๋ก็หยุดเขาไว้ "โปรดช่วยพวกเรา..."

ก๊อบลินหยิบเอากล่องเครื่องมือของมันออกมาและหยิบตะปูมาสองตัว หลังจากนั้นมันก็ใช้ค้อนและตะปูซ่อมแซมล้อของรถม้า เซียวอวี๋ยื่นเหรียญทองให้ไปสามเหรียญ

ก๊อบลินรับเงินเอาไว้ "ขอขอบคุณ ท่านนักผจญภัยที่ใจกว้าง ขอให้ทางโชคดีในการเดินทาง"

เว่ยหมิงกล่าวออกมา "ราคาของมันไม่ได้มากเช่นนั้น ดูเหมือนว่าก๊อบลินตนนั้นจะทราบว่าพวกเราไม่ใช่คนที่นี่ ดังนั้นมันจึงพยายามหาเงินจากพวกเรา"

เซียวอวี๋ส่ายศีรษะทอดถอนใจ "พวกก๊อบลินที่สามารถสร้างเทคโนโลยีในการบินขึ้นมาได้กลับตกต่ำถึงเพียงนี้..."

ก๊อบลิน คนแคระและโนมเป็นเผ่าพันธุ์ที่สร้างสรรค์และฉลาดหลักแหลมมากที่สุดภายในทวีป ทว่าตอนนี้ก๊อบลินกลับต้องมาซ่อมล้อรถม้า

เซียวอวี๋เคยได้เป็นประจักษ์พยานความยิ่งใหญ่ของพวกมันภายในเกม เขารู้สึกเห็นอกเห็นใจพวกมันในตอนนี้

"สภาพความเป็นอยู่ของพวกมันเป็นอย่างไร?" เซียวอวี๋เอ่ยถาม

เว่ยหมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ข้าเองก็ไม่ค่อยทราบเท่าใดนักขอรับ แต่ภายในทุ่งกว้าง พวกมันไม่ได้หายากมากมายอะไร พวกมันบางตนกลายเป็นกลุ่มโจร บางตนกลายเป็นหัวขโมยกระจอก พวกมันทั้งสกปรกและมีกลิ่นเหม็น โดยทั่วไปแล้วพวกมันถูกจัดอยู่ในระดับเดียวกับสุนัขเถื่อน"

"สุนัขเถื่อน? เพียงสุนัขเถื่อนจะสร้างสิ่งของที่สามารถใช้ท่องไปบนนภาได้อย่างไร?" เซียวอวี๋รู้สึกงุนงง

"มันจะต้องใช้เงินมากเท่าใดในการซื้อทาสก๊อบลิน?" เซียวอวี๋ถาม

"ท่านลอร์ด ท่านกำลังสนใจที่จะซื้อพวกสัตว์สกปรกเหล่านี้หรือขอรับ? พวกมันทั้งไม่อาจต่อสู้และทำงานด้วยมือได้....นอกจากนี้ดินแดนของท่านยังขาดแคลนพวกทาสอีกหรือ" เว่ยหมิงไม่เข้าใจว่าทำไมเซียวอวี๋ถึงสนใจพวกมัน

เซียวอวี๋ลดเสียงลง "ทั้งหมดต่างมีประโยชน์ใช้สอย หากเราใช้สอยได้ถูกวิธี เจ้าเพียงแค่ลองถามราคาของพวกมัน ข้าต้องการพวกมันกลับไปด้วย"

เว่ยหมิงผงกศีรษะเมื่อเห็นว่าเซียวอวี๋ตัดสินใจซื้อพวกมันไปเป็นทาส

ขบวนรถของเซียวอวี๋ได้รับตราประทับผ่านทางจากทหารยามที่ประตู ตราประทับนี้จะบ่งบอกว่าพวกเขาได้เสียค่าธรรมเนียมเรียบร้อยแล้ว มันจำเป็นต้องแสดงเมื่อพวกเขาผ่านเข้าออกเมืองเพื่อที่พวกเขาจะไม่ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมอีกครั้งหนึ่ง

ขบวนรถของเซียวอวี๋เคลื่อนเข้าสู่ตัวเมืองกลมกลืนไปกับพ่อค้าขบวนอื่นๆ หลังจากนั้นเซียวอวี๋ก็พบโณงแรมที่จะเข้าพัก

กรอมติดตามเซียวอวี๋เข้าไป ด้วยรูปร่างที่สูงกว่าสองเมตรและสวมผ้าคลุมสีดำเอาไว้ ทำให้ผู้คนต่างหลีกทางให้พวกเขา พวกเขาไม่ทราบว่าเป็นออร์ค แต่พวกเขาทราบว่าไม่ควรจะไปตอแยกับบุคคลเช่นนี้

ที่นั่นมีหญิงสาวอันงดงามอยู่หลายนาง เสื้อผ้าอันวาบหวิวของพวกนางเผยให้เห็นเรือนร่างบางส่วน บางครั้งยังมีแขกที่เข้าพักลูบไล้สะโพกและจับก้นของพวกนาง พวกนางก็จะมองอย่างยั่วยวนไปยังแขกเหล่านั้น

เซียวอวี๋เลือกเข้าพักที่นี่ไม่ใช่เพราะหญิงงาม หากแต่เพราะที่นี่นั้นมีก๊อบลินทำงานอยู่

........................................

........................................

มีก๊อบลินชรากำลังยกขวดไวน์อยู่ภายในส่วนสถานบันเทิง มันดูแก่ชราและเหมือนว่าจะป่วย มันทรุดตัวลงไปที่พื้นทำให้ขวดไวน์ตกลงมาแตกกระจาย

"เจ้าเดรัจฉานบัดซบ! เจ้าทำขวดไวน์ตกแตก! เจ้าทราบหรือไม่ว่ามันราคาเท่าใด? มันมากพอที่จะซื้อทาสก๊อบลินสวะได้ห้าตัวต่อหนึ่งขวด....เจ้าเดรัจฉานบัดซบ!.....ข้าจะฆ่าเจ้า!" ชายที่ถือแส้อยู่ก้าวเข้ามาหาก๊อบลินด้วยความโมโห

ก๊อบลินชราไม่ได้ต้านทานแส้ มันนอนหมอบอยู่กับพื้น ดูเหมือนว่าเพียงการหายใจของมันก็จะทำให้เกิดปัญหามากขึ้น

มืออันใหญ่โตคว้าจับไปที่แส้ขณะที่เถ้าแก่ของร้านต้องการจะหวดแส้ลงไปครั้งที่สอง

เถ้าแก่ร้านหันกลับมามองและเห็นร่างอันใหญ่โตที่สูงกว่าเขาอย่างน้อยสองช่วงศีรษะกำลังคว้าแส้เขาเอาไว้

"แขกท่านนี้....ก๊อบลินสวะนี้ทำให้ท่านเสียอารมณ์หรือ หากว่าท่านต้องการเช่นนั้นท่านสามารถสังหารมันได้ด้วยมือของท่าน" เถ้าแก้คิดว่าชายสูงใหญ่นี้ต้องการจะจัดการก๊อบลินด้วยตนเอง

เซียวอวี๋ยิ้มแย้มขณะที่ก้าวออกมาจากทางด้านหลังของกรอม "ค่าไวน์เหล่านั้นราคาเท่าใด? ข้าจะจ่ายค่าไวน์และนำตัวก๊อบลินนั้นไป"

เถ้าแก่มีความสุขอย่างยิ่งเมื่อเห็นว่าคนผู้นี้ต้องการจะจ่ายค่าไวน์และนำตัวก๊อบลินไป เขาต้องการจะสังหารก๊อบลินตัวนี้แน่ๆ "ไม่มีปัญหาขอรับ ก๊อบลินสวะนี้แก่ชราเกินไป นายท่านเปลี่ยนเป็นก๊อบลินเพศเมียดีหรือไม่? พวกมันสามารถเต้นรำ ทรมาณและจากนั้นจึงค่อยสังหารทิ้งได้"

"ไม่จำเป็น"

เซียวอวี๋จ่ายค่าชดเชยไวน์ไป 20 เหรียญทอง ไวน์ขวดนี้อย่างดีที่สุดก็มีค่าเพียงหนึ่งเหรียญทองภายในเมืองไลอ้อน ทว่าเมื่ออยู่ที่นี่มันกลับมีราคาเพิ่มเป็นยี่สิบเท่า

ก๊อบลินชราดูเหมือนว่าจะยอมรับชะตากรรมของมันแล้ว มันคิดว่าจบสิ้นแล้ว แต่เซียวอวี๋ก็บอกให้กรอมนำมันไปยังที่นั่งของเขา หลังจากนั้นเซียวอวี๋ก็ยื่นขวดน้ำยาฟื้นฟูให้มัน

"ดื่มซะ" เซียวอวี๋กล่าวออกมา

ก๊อบลินที่สิ้นหวังในทุกสิ่งไม่ได้ใส่ใจมากนัก มันเปิดฝาขวดออกมาก่อนจะกระดกเข้าไป ทว่ามันก็ต้องรู้สึกตกตะลึงเมื่อสัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงภายในร่าง บาดแผลทั้งหมดค่อยๆถูกเยียวยา พลังชีวิตของมันดูเหมือนจะเข้มแข็งกว่าก่อนหน้า เสมือนว่ามันได้ย้อนเวลากลับไปยังวัยหนุ่มนับสิบปี

"น้ำยาฟื้นฟูเป็นอย่างไรบ้าง?"

"น้ำยาฟื้นฟู? น้ำยาฟื้นฟูในตำนาน!?" ก๊อบลินชราตกตะลึง แต่มันก็กล่าวด้วยเสียงอันเบาเพราะทราบดีว่าเรื่องนี้ละเอียดอ่อนถึงเพียงไหน

เซียวอวี๋ยิ้ม "ถูกแล้ว มันคือน้ำยาฟื้นฟูในตำนาน"

ก๊อบลินชราครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวออกมา "ท่านประสงค์สิ่งใดหรือ? สิ่งใดที่ท่านต้องการให้ข้าตอบแทนที่มอบมันให้ข้าดื่ม?"