ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เกิดความปั่นป่วนวุ่ยวายขึ้นมาเมื่อรถม้าคันหรูที่ประดับธงของดยุค พร้อมด้วยขบวนอารักขาที่ประกอบไปด้วยนักรบออร์ค 50 ตน นักล่า 50 ตน พลเดินเท้า 100 นายเคลื่อนตัวเข้าสู่เมืองไชน์ นี่เป็นรูปขบวนที่ขุนนางในยุคโบราณเคยใช้ นานมากแล้วที่ไม่มีผู้ใดได้เห็นมัน หรือนี่จะหมายความว่าสิ่งที่เคยเกิดขึ้นเมื่อครั้งอดีตจะเกิดขึ้นอีกครั้งหนึ่ง?

มนุษยชาติได้เข้าสู่กลียุคหลังจากที่เผ่าพันธุ์ออร์ค เอลฟ์ คนแคระและเผ่าพันธุ์อื่นๆหายไปจากทวีป ภาษีถูกเรียกเก็บมากขึ้นเมื่อเกิดสงครามถี่ขึ้น ผู้คนมากมายต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างขมขื่นขณะที่ทำได้เพียงเฝ้าฝันถึงยุครุ่งเรืองครั้งอดีต

ขบวนรถม้าของเซียวอวี๋ตรงไปยังโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองไชน์เพื่อเข้าพัก จากนั้นพวกเขาค่อยไปเยี่ยมเยือนตระกูลหลิน

เซียวอวี๋เกิดความกระสับส่ายอยู่บ้างเล็กน้อยเนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้พบหน้าคู่หมั้น มันให้ความรู้สึกที่แปลกประหลาดอย่างมากสำหรับชายผู้มาจากยุคปัจจุบัน ทว่าในโลกนี้นั้น เรื่องเช่นนี้ถือเป็นเรื่องที่ปกติอย่างยิ่ง

ในเวลาเดียวกันเซียวอวี๋ก็กำลังคิดหาวิธีที่จะสร้างสถานการณ์ส่งมอบกล่องไม้ใบนั้นให้กับธีโอดอร์ต่อหน้าฝูงชน เมื่อเป็นเช่นนั้นข่าวเรื่องที่ธีโอดอร์เป็นผู้ครอบครองกล่องแหวนก็จะล่วงรู้ไปถึงหูขุมกำลังลึกลับและพันธมิตรเงา นั่นจะทำให้พวกเขาไม่มาติดตามพัวพันเซียวอวี๋อีก

....................................

....................................

เซียวอวี๋สอบถามลีอาเกี่ยวกับการเดินทางของธีโอดอร์ ทว่านางก็เพียงยักไหล่ซึ่งหมายความว่าตัวนางเองก็ไม่ทราบ ดวงตาของเซียวอวี๋ทอประกายชั่วร้ายเมื่อเห็นท่าทีที่ไม่ได้ระมัดระวังตัวของลีอา เซียวอวี๋วางมือลงบนปลอกแขนอย่างแผ่วเบาจากนั้นก็มีรูปแบบความคิดสายหนึ่งแวบเข้ามาในศีรษะของเขา ใบหน้าของลีอาพลันว่างเปล่า ร่างกายของนางเริ่มขยับเข้าหาเซียวอวี๋ด้วยท่าทางที่เปี่ยมเสน่ห์โดยไม่รู้สึกตัว ใบหน้าของเซียวอวี๋เริ่มเหยเก ลีอาคุกเข่าลงเบื้องหน้าเซียวอวี๋ก่อนจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล "นายท่าน...ท่านต้องการให้ข้าช่วยเหลือท่านหรือไม่?"

ขณะที่กล่าวเช่นนั้น ลีอาก็ชุดถอดเกราะหนังที่สวมใส่อยู่ออกเหลือไว้เพียงผ้ารัดหน้าอกและเผยผิวที่ขาวเนียนออกมา

ลีอาที่ร้อนรุ่มพลันปลดกางเกงลงจนเผยกางเกงชั้นใน ร่างอรชรอ้อนแอ้นที่ทำให้ผู้คนรู้สึกร้อนรุ่มพลันปรากฏขึ้นที่เบื้องหน้าของเซียวอวี๋

เซียวอวี๋เลียริมฝีปากตนเองอย่างอดไม่อยู่ เขายิ้มและกล่าวออกมา "อา เมดที่ยอดเยี่ยม นี่มันสุดยอดสุดๆ....คืนนี้เจ้าต้องการจะมาอุ่นเตียงให้ข้างั้นหรือ?"

ลีอาพยักหน้าด้วยรอยยิ้มอันสดใส "ตามแต่นายท่านต้องการ..."

หลังจากนั้นลีอาก็โน้มตัวเข้ามาสัมผัสที่เสื้อของเซียวอวี๋อย่างนุ่มนวล แม้ว่าจะมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า หากแต่แววตาของลีอานั้นเต็มไปด้วยจิตสังหาร

ลีอาช่วยเซียวอวี๋ถอดชุดคลุมออก เมื่อเซียวอวี๋ลูบไปที่ปลอกแขนเบาๆอีกครั้ง ร่างของลีอาพลันฟุกหมอบลงไปกับพื้นราวกับลูกสุนัข

ทว่าวินาทีถัดมาร่างของลีอาพลันดีดผึงขึ้นและพุ่งเข้าหาเซียวอวี๋ "เซียวอวี๋! ข้าจะฆ่าเจ้า!"

เซียวอวี๋รีบใช้เทเลพอตเบี่ยงตัวหลบออกมาและหัวเราะออกมาเสียงดัง "ด้วยวิธีการใดหรือ? ดูเหมือนว่าข้าจะยังมอบบทเรียนให้เจ้าไม่พอ บางทีเราน่าจะต่อกันอีกครั้งดีหรือไม่? ข้าเองก็ไม่ได้รังเกียจอะไรหรอกนะ"

ลีอาที่ได้ยินคำกล่าวของเซียวอวี๋พลันหยุดชะงัก นางสัมผัสไปที่ปลอกคอขณะที่ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นน่าเกลียด ในบางคราวนางก็ไม่อาจต้านทานคำสั่งของเซียวอวี๋ได้ แม้ว่าจิตใจจะไม่ยินยอมหากแต่ร่างกายกลับตกอยู่ภายใต้คำสั่งโดยสมบูรณ์

ถึงแม้ว่าร่างกายและจิตวิญญาณของนางจะยังคงอยู่ภายในร่างกาย แต่ดูเหมือนว่าจะมีวิญญาณอีกดวงหนึ่งเข้าครอบงำและเข้าควบคุมร่างกายของนาง

มันช่างเป็นความรู้สึกที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง

มันเลวร้ายอย่างยิ่ง นางกระทั่งไม่อาจควบคุมกล้ามเนื้อบนใบหน้าเพื่อแสดงความรู้สึกออกมาได้ หากเซียวอวี๋ต้องการให้นางหัวเราะ นางก็จะหัวเราะออกมา หากเซียวอวี๋ต้องการให้นางยั่วยวน นางก็จะยั่วยวน มีเพียงดวงตาของนางเท่านั้นที่สามารถแสดงความในใจออกมาได้

นี่คืออำนาจของปลอกคอทาสงั้นหรือ?

..........................................

..........................................

เซียวอวี๋ได้พยายามศึกษาหนทางที่จะใช้งานมันมาตลอด ทว่าเขาก็ต้องพบกับความผิดหวัง จนกระทั่งเมื่อไม่กี่วันก่อน ลีอาได้สอนวิธีการใช้งานแหวนมิติให้กับเขา ซึ่งวิธีการของมันนั้นง่ายดายยิ่ง ทั้งหมดที่ต้องทำก็แค่เพียงสวมใส่แหวนและใช้จิตใจสั่งการ ไอเท็มเวทมนตร์เช่นนี้ไม่จำเป็นที่จะต้องมีปุ่มสั่งการอันใด เรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อเซียวอวี๋นึกไปถึงปลอกคอทาสว่ามันอาจจะทำงานเช่นเดียวกัน เขาเพียงแค่ต้องส่งความต้องการไปยังปลอกคอทาสเท่านั้น

"เจ้า!.....เจ้ากล้าใช้ปลอกคอทาสมาข่มขู่ข้างั้นหรือ? เจ้าลืมข้อตกลงที่ให้ไว้กับตาเฒ่าไปแล้วหรือ!?" ลีอาจ้องไปที่เซียวอวี๋ซึ่งยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของห้องอย่างขุ่นเคืองขณะที่กล่าวาจาข่มขู่ออกไป

เซียวอวี๋ระบายรอยยิ้มขณะที่ลูบไล้ปลอกแขน "เป็นไอเท็มที่ดีจริงๆ....เป็นของที่ยอดเยี่ยม ธีโอดอร์เพียงกล่าวว่าไม่ให้ข้าใช้ปลอกแขนข่มเหงรังแกเจ้า เขาไม่ได้บอกข้าเสียหน่อยว่าห้ามใช้มัน ข้าจะไม่ใช้มันบังคับให้เจ้ามาหลับนอนกับข้า แต่ข้าสามารถใช้มันสั่งเจ้าให้เข้าไปใช้ห้องน้ำหรือ...ข้าเชื่อว่าข้อตกลงก็ยังไม่ถูกละเมิด"

"ไปตายซะ!" ลีอากลายเป็นเดือดดาลขณะที่หยิบฉวยแจกันที่อยู่ใกล้ตัวขว้างใส่เซียวอวี๋

เซียวอวี๋หัวเราะออกมาขณะที่รับแจกันเอาไว้ "อย่าได้มีโทสะแล้ว....อย่าลืมว่าตอนนี้ข้าเป็นนายท่านของเจ้า หากว่าเจ้ายังทำตัวไม่เรียบร้อย ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะมอบบทเรียนให้กับเจ้าหรอกนะ....บางทีพวกเราอาจจะนอนร่วมเตียงกัน....ตราบเท่าที่เจ้าเป็นฝ่ายรุกเข้าหา....ข้าเชื่อว่านั่นก็ไม่ได้ละเมิดข้อตกลงหรอกนะ ฮ่าฮ่าฮ่า!"

เซียวอวี๋รู้สึกสมใจอย่างยิ่งเมื่อมองไปที่ลีอา ถ้าหากว่านางไม่ยอมเชื่อฟัง เช่นนั้นเขาก็สามารถที่จะใช้ปลอกคอทาสหากำไรเล็กๆน้อยๆจากนางหรือกระทั่งให้เต้นให้ดูก็ยังได้

"เจ้ากล้า!...." ลีอากัดฟันแน่นขณะที่หน้าอกของนางขยับขึ้นลงตามลมหายใจ

ดวงตาของเซียวอวี๋จดจ้องอยู่ที่ยอดเขาทั้งสองลูกนั้น "เหตุใดไม่เข้ามาลองพิสูจน์ดูเล่า?"

ลีอารีบคว้าเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ก่อนจะจ้องมองเซียวอวี๋ "ข้าจะบอกตาเฒ่าหากว่าเจ้ากล้าที่จะทำเช่นนั้น!"

เซียวอวี๋แค่นเสียง "เป็นผู้ใดใช้ให้เจ้าทำตัวไม่สุภาพเรียบร้อยกันเล่า? เจ้าไม่ทราบหรือว่าบ่าวรับใช้ต้องกระทำตัวอย่างไร?" ซึ่งความจริงแล้วเซียวอวี๋เพียงมอบบทเรียนเล็กน้อยให้กับลีอาเพื่อที่จะทำให้เรื่องราวง่ายดายขึ้น เขาจะไม่ข่มเหงลีอาแม้ว่าปลอกคอทาสจะสั่งให้นางทำเช่นนั้นก็ตาม ยังมีเวลาอีกยาวนานที่จะทำให้ลีอาเต็มใจ

ลีอาแค่นเสียงก่อนจะออกจากห้องไปอย่างกระฟัดกระเฟียด

เซียวอวี๋ทราบว่าเป็นผู้ที่เกลียดความพ่ายแพ้ เขาค่อยๆเอนกายลงบนเตียงก่อนจะนึกย้อนกลับไปยังช่วงที่ลีอาถอดเสื้อคลุมของเขาออกอย่างพึ่งพอใจ