ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เซียวอวี๋ออกช่วยเหลือชนเผ่าอื่นๆ ในเวลาเพียงสองวัน ออร์คจากชนเผ่าโดยรอบก็ได้รับการช่วยเหลือ เซียวอวี๋ได้รับออร์คอีกกว่า 3,000 ตนมาเข้าร่วม หนึ่งในสามเป็นออร์คเพศเมีย อีกหนึ่งในสามเป็นเด็กเล็ก พวกออร์คอาวุโสหรือชรานั้นเหลือเพียงแค่ผู้ที่เป็นวิชดอกเตอร์หรือชาแมน ขุมกำลังของเซียวอวี๋แข็งแกร่งมากยิ่งขึ้นเมื่อได้รับออร์คเหล่านี้มาเข้าร่วม เหล่านักผจญภัยไม่เป็นภัยคุกคามต่อเขาอีกต่อไป เขาสามารถต่อสู้ได้อย่างไม่มีปัญหาแม้ว่าอีกฝ่ายจะรวมหลายกลุ่มเข้าด้วยกันก็ตาม

เซียวอวี๋พยายามจัดสรรอาวุธให้กับพวกออร์คใหม่ หากว่าอาวุธไม่เพียงพอ เช่นนั้นเขาก็จะสร้างท่อนซุงขึ้นจากต้นไม้

ในช่วงสองวันที่ผ่านมาเซียวอวี๋ได้ขัดแย้งกับกลุ่มนักผจญภัยหลายกลุ่ม อย่างไรก็ตาม ท้ายที่สุดแล้วพวกนักผจญภัยก็เป็นฝ่ายล่าถอยไม่กล้าเข้าปะทะกับเซียวอวี๋ พวกเขาทราบว่าตนคงต้องประสบกับชะตากรรมที่เลวร้ายหากต่อสู้กับเซียวอวี่ในตอนนี้

เซียวอวี๋เริ่มตามหาชนเผ่าเอลฟ์ต่อ ในที่สุดเขาก็ทราบว่าแผนที่อีกครึ่งหนึ่งที่ผู้ท่องเวหาเขียนอะไรเอาไว้ แผนที่อีกครึ่งหนึ่งก็คือตำแหน่งของชนเผ่าออร์คและเอลฟ์ นอกจากนี้มันยังทำให้พวกเขาทราบว่า เส้นทางที่ปรากฏในแผนที่ซึ่งจะพาพวกเขาไปหานครทมิฬนั้นผิดทั้งหมด อย่างไรก็ตาม การตามหาชนเผ่าออร์คและเอลฟ์นั้นตื่นเต้นเร้าใจยิ่งกว่าการตามหาสมบัติในนครทมิฬ

ทิรันด้าตื่นเต้นยิ่งกว่าคนอื่นๆ นางขี่พยัคฆ์ขาวนำหน้าไปค้นหาพวกเอลฟ์ ทว่าก็ต้องพบกับความผิดหวัง พวกออร์คนั้นเคยได้พบกับพวกเอลฟ์ แต่ทั้งสองฝ่ายไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กัน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ทราบตำแหน่งที่ตั้งของชนเผ่าเอลฟ์

......................................

......................................

ทอร์ลหันมาหาเซียวอวี๋ มีหมู่บ้านเอลฟ์อยู่ทางด้านหน้า ดูเหมือนจะมีพวกนักผจญภัยไปถึงก่อนพวกเราแล้วขอรับ" ทอร์ลใช้ทักษะสอดส่องตรวจสอบจากมุมสูง ทิรันด้าพุ่งตัวออกไปทันทีที่ได้ยิน

เซียวอวี๋และกรอมติดตามนางไปขณะที่คนที่เหลือค่อยๆติดตามอยู่ทางด้านหลัง

หมู่บ้านแห่งนี้ถูกทำลายจนราบคาบไปแล้วเมื่อพวกเขามาถึง ทิรันด้าออกค้นหาโดยรอบ ทว่าก็ไม่พบเอลฟ์ น้ำตาไหลอาบแก้มของนาง เซียวอวี๋หันไปมองรอบๆ ก่อนจะหันมาปลอบทิรันด้า "อย่าเสียใจไปเลย พวกเขาเพียงแค่ถูกจับตัวไป พวกเขาต้องไม่มีอันตราย ดูนี่สิ ไม่มีรอยเลือดอยู่เลย อย่าลืมว่าพวกมันย่อมไม่สังหารเอลฟ์ เพราะพวกมันจะไม่ได้สิ่งใดเลย...."

ทิรันด้าหันมองโดยรอบตามคำพูดของเซียวอวี๋

"ดูเหมือนว่านี่จะเป็นการวางยา พวกเราต้องตามหาพวกเขาให้พบก่อน" เซียวอวี๋ใจเย็นลงขณะหาร่องรอยของพวกเอลฟ์

"มีร่องรอยอยู่มาก พวกเรายังพอติดตามพวกมันได้" ทิรันด้าสงบใจลงและตรวจสอบพื้นที่เพื่อหาร่องรอยของกลุ่มนักผจญภัย

แม้ว่าพวกนักผจญภัยจะระมัดเพียงใด หากแต่ร่องรอยก็ยังคงมีเหลือทิ้งไว้ พวกเขาไม่คิดว่าจะมีอันตรายใดๆ

เซียวอวี๋ออกคำสั่ง "กรอม คาร์น ทิรันด้า ลีอา นักรบออร์ค 50 นาย พลเดินเท้า 10 นาย อสูรโคโด 5 ตัว ชาแมน 5 ตนและ พลธนูเอลฟ์ 50 นายจะไปกับข้า ส่วนคนที่เหลือให้รออยู่ที่นี่และฟังคำสั่งจากทอร์ล พวกเราจะไปช่วยพวกเอลฟ์กลับมา"

เซียวอวี๋ตระหนักดีว่าพวกเขาต้องเร่งรีบลงมือ ความเร็วในการเดินทางของพวกเขาจะเชื่องช้าอย่างมากหากรวมกลุ่มใหญ่ติดตามไป ดังนั้นเขาจึงแบ่งกองกำลังออกไปช่วยเหลือเอลฟ์

อาจารย์อัลม่ากล่าวออกมา "ท่านดยุคโปรดวางใจ ข้าเองก็อยู่ที่นี่ด้วย" อัลม่าได้รับผลประโยชน์มากมายจากเซียวอวี๋ ดังนั้นเขาจึงปะกาศว่าจะช่วยเหลือเซียวอวี๋เพื่อไม่ให้เขาต้องคอยห่วงหน้าพะวงหลัง

มีออร์คมากกว่า 3,000 ตน ทั้งยังมีศิษย์และอาจารย์จากสถาบันเวทมนตร์และอัศวินอยู่ เขาเชื่อว่าไม่มีนักผจญภัยกลุ่มใดสามารถต่อกรกับพวกเขาได้ ทั้งที่นี่ยังมีทอร์ลคอยบัญชาการ

พวกเขาออกเดินทางอย่างรวดเร็ว หลินมู่เสวี่ยเข้ามากระซิบที่ข้างหูเซียวอวี๋บอกให้เขาระมัดระวังทำให้เซียวอวี๋รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ

...................................

...................................

แมตต์มีความสุขอย่างมาก กลุ่มนักผจญภัยของเขาจับตัวพวกเอลฟ์ได้เป็นจำนวนมาก เขาได้ใช้ผงมังกรทำให้พวกเอลฟ์สลบไป จากนั้นพวกเขาก็สามารถจับพวกเอลฟ์ได้อย่างง่ายดาย

ผงมังกรนั้นเป็นตัวยาชนิดหนึ่ง เพียงสาดออกก็สามารถทำให้มังกรสลบไสล เขาเพียงแค่โปรยผงออกไปและใช้ผู้ใช้มนตราใช้สายลมพัดกระจายเข้าไปภายในหมู่บ้านเอลฟ์ จากนั้นกลุ่มของเขาก็สามารถจับพวกเอลฟ์ได้ทั้งหมด

มีเอลฟ์มากกว่า 400 ตนภายในหมู่บ้านแห่งนั้น แม้ว่ากลุ่มของเขาจะมีคนเพียง 200 กว่าแต่พวกเขาก็สามารถจับพวกเอลฟ์ได้ทั้งหมด เขาทราบว่าเอลฟ์สามารถนำไปขายได้มากกว่าหลายแสนเหรียญทองหรือกระทั่งหลายล้านเหรียญหากนำออกประมูล บรรดาขุนนางผู้มั่งคั่งจะต้องทุ่มเงินออกมาซื้อหาสัตว์เลี้ยงไปประดับบ้านอย่างแน่นอน

เอลฟ์ถึง 400 ตนจะทำกำไรได้เท่าใด? แมตต์กำลังฝันหวานถึงบ้านทั้งหลังที่ท่วมท้นไปด้วยเหรียญทอง

อย่างไรก็ตาม พวกเขาต้องชะลอความเร็วลงเนื่องเพราะต้องคอยควบคุมเอลฟ์กว่า 400 ตน พวกเขาตัดท่อนไม้ลงมาก่อนจะมัดพวกเอลฟ์ไว้รวมกันเพื่อง่ายต่อการเคลื่อนย้าย

ไม่มีนักผจญภัยคนใดรู้สึกเหนื่อยล้าแต่อย่างใด พวกเขากำลังฝันหวานถึงภูเขาเหรียญทองที่กำลังรอคอยพวกเขาอยู่

"เอลฟ์หญิงพวกนี้ช่างงดงามนัก! งดงามยิ่งกว่าหญิงสาวคนใดที่ข้าเคยพบเจอมาเสียอีก.....ดูบั้นเอวของพวกนางสิ.....เรื่องบนเตียงพวกนางย่อมต้องทำได้ดีแน่นอน...ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดเหล่าชนชั้นสูงถึงซื้อตัวพวกเอลฟ์ไปเป็นสัตว์เลี้ยง....ข้าทนรอที่จะลิ้มลองพวกนางไว้ไม่ไหวแล้ว" นักผจญภัยผู้หนึ่งฉุดลากเอลฟ์หญิงตนหนึ่งออกมาก่อนจะขยำหน้าอกของนาง

"ฮ่าฮ่า...เห้ย เรวาน อย่าได้รีบร้อนไป พวกเราย่อมต้องหาความสุขจากพวกนางก่อนจะขายออกไป อยากได้ตัวผู้หรือตัวเมียล่ะ? ฮ่าฮ่าฮ่า!" นักผจญภัยอีกคนกล่าวกระเซ้าเย้าแหย่

"บิดาเอ็งสิ....คิดว่าข้าจะมีรสนิยมแบบเดียวกับเอ็งรึไง ข้าชอบผู้หญิงโว้ย!...ดูนางสิ....ทั้งเนียนนุ่มและเย้ายวนดีจริงๆ ดูแววตาที่น่ากลัวของนาง นี่ยิ่งทำให้ข้ารู้สึกดีจริงๆ ข้าจะทนไม่ไหวแล้วนะโว้ย ฮ่าฮ่า" เรวานแลบลิ้นเลียริมฝีปากขณะที่มือยังคงลูบคลำต่อไป

"เรวาน พวกมันสามารถทำเงินให้กับพวกเราได้เป็นภูเขาเลากา เจ้าเข้าใจหรือไม่? เอลฟ์หลายตนยังต้องคงความบริสุทธื์เอาไว้ ดังนั้นเจ้าอย่าไปยุ่มย่ามกับพวกนั้น....แต่ถ้าจะเล่นกับตัวที่ไม่บริสุทธิ์แล้ว จะเล่นเท่าไรก็เล่นไป....ราคาของพวกตัวที่ยังบริสุทธิ์อยู่จะมีราคาอย่างน้อยสองเท่าของตัวปกติ" แมตต์กล่าวออกมา ส่วนล่างของเขาเองก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาเช่นกัน แต่ในฐานะผู้นำกลุ่มแล้วเขาจะต้องรักษาความตื่นตัวเอาไว้

พวกนักผจญภัยโดยรอบต่างหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินคำพูดของผู้นำกลุ่ม พวกเขาวางแผนไว้ว่าคืนนี้จะนำตัวพวกเอลฟ์มาเล่นเสียให้สมใจ

ทว่าทันใดนั้นพลันมีลูกธนูยิงทะลุร่างของนักผจญภัยที่อยู่ด้านหน้าและระเบิดร่างนั้นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

"โดนซุ่มโจมตี!" แมตต์ตะโกนเตือนคนที่เหลือ