ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เออร์วินมาถึงโรงแรมในตอนค่ำ

เซียวอวี๋ กรอมและสาวงามทั้งสามได้เข้าร่วมมื้อค่ำนี้

"ดยุคอวี๋ นี่เป็นของขวัญเล็กๆน้อยๆที่ข้านำมามอบต่อสาวงามทั้งสาม" เออร์วินของขวัญของเขาออกมา

เซียวอวี๋แสดงความเป็นสุภาพบุรุษออกไป "เซอร์เออร์วินช่างสุภาพยิ่ง ท่านได้ต้อนรับดูแลพวกเราเป็นอย่างดี หวังคืนนี้จะเป็นคืนที่สนุก"

"ข้าแน่นอนว่าจะต้องมีความสุขที่ได้บุตรชายของท่านจอมทัพเซียวซานเทียนและสาวงามทั้งสามมาร่วมรับประทานอาหารค่ำร่วมกัน" เออร์วินยังคงกล่าวออกมาอย่างไหลลื่น

เออร์วินได้เหมาห้องอาหารของโรงแรมเอาไว้ ทั้งห้องต่างเต็มไปด้วยเทียนไข ก่อเกิดเป็นบรรยากาศอันโรแมนติคและลึกลับขึ้นมา

เซียวอวี๋และเออร์วินยังคงพูดคุยกันขณะที่ลีอากำลังรอคอยให้เวลามาถึง

ลีอาไม่ได้เข้าร่วมวงสนทนานี้ เซียวยกผ้าขึ้นเช็ดปากหลังรับประทานอาหาร "เซอร์เออร์วิน มีสิ่งหนึ่งที่ข้าต้องการจะพูดคุยกับท่าน"

เออร์วินหรี่ตาลง "ดยุคอวี๋สุภาพไปแล้ว พวกเราล้วนเป็นมิตรสหาย ใช่หรือไม่? โปรดกล่าวออกมาเถิด"

เซียวอวี๋เหลือบมองกรอม "ท่านก็ทราบว่าข้ามีองค์รักษ์ออร์คอยู่ พวกมันต่างกล้าหาญ วันนี้ข้าได้เห็นออร์คพวกนั้นเอาชนะสัตว์อสูรในขั้นที่สองถึงสองตัวลงได้ โลหิตภายในกายของออร์คข้าจึงรู้สึกเดือดระอุขึ้นมาเช่นกัน พวกมันต้องการจะแสดงศักยภาพภายในโคลอสเซียมแห่งนั้น นี่คงต้องรบกวนท่านแล้ว"

เออร์วินหัวเราะออกมา "นี่ไม่เป็นปัญหาแต่อย่างใด แน่นอนว่าข้าสามารถจัดการให้ได้หากพวกออร์คของท่านดยุคต้องการจะแสดงทักษะ คู่ต่อสู้ประเภทใดกันที่ออร์คของท่านต้องการจะต่อสู้ด้วย? เป็นพวกออร์คที่ได้ต่อสู้ในวันนี้งั้นหรือ?"

เซียวอวี๋ส่ายศีรษะ "พวกมันต่างเป็นออร์คเฉกเช่นเดียวกันย่อมไม่สมควรห้ำหั่นกันเอง ข้าต้องการจะให้พวกมันต่อสู้กับสัตว์อสูรที่ทรงพลังหรือผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่ง"

เออร์วินผงกศีรษะ "ถูกแล้ว ออร์คย่อมต้องรวมกัน ออร์คที่ถูกพวกเราจับเอาไว้นั้นย่อมยินดีถูกลงโทษหรือตายดีกว่าจะต่อสู้กับเผ่าพันธุ์เดียวกัน.....มองดูเผ่าพันธุ์มนุษย์แล้ว.....พวกเราต่างต่อสู้กับอีกฝ่ายเพียงเพราะต้องการแย่งชิง....ช่างเป็นเรื่องที่น่าเศร้า....ข้าจะจัดการต่อสู้ขึ้นและให้ผู้คนได้มีโอกาศชมการต่อสู้ของเหล่าออร์คของท่านดยุคอวี๋ พวกมันจะแสดงให้เห็นถึงเกียรติยศของท่านดยุค"

เซียวอวี๋ยิ้ม "ข้าขอทราบได้หรือไม่ว่าท่านจับตัวพวกออร์คได้ที่ใด?"

เออร์วินตอบกลับ "พวกมันถูกจับได้ในแดนใต้ที่ภูเขาโอลีฟ ปีนี้สภาพอากาศช่างเลวร้ายยิ่ง ดังนั้นพวกออร์คและเอลฟ์จึงอพยพออกมาจากภูเขา และด้วยเหตุนั้นพวกเราจึงสามารถจับกุมตัวได้โดยง่าย"

"อ้อ เป็นเช่นนั้นเอง...." เซียวอวี๋ผงกศีรษะขณะที่จดจำเอาไว้ "ข้าอยากจะมีส่วนร่วมในครั้งต่อไปที่ท่านเดินทางไปยังภูเขาโอลีฟเพื่อจับออร์คและเอลฟ์....ข้าได้รับออร์คและเอลฟ์ทั้งหมดที่อยู่ในภูเขาอัลคาเกนมาเข้าร่วม....

ข้าเชื่อว่าขุนนางโบราณนั้นถูกต้องแล้ว ขุนนางที่แท้จริงจะต้องมีออร์คและเอลฟ์เป็นองค์รักษ์ นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าได้เข้าไปในภูเขาอัลคาเกนอยู่หลายปีเพื่อค้นหาออร์ค เอลฟ์ คนแคระและเผ่าพันธุ์อื่นๆ ข้ามีความฝันหนึ่ง ข้าต้องการจะสร้างกองทัพที่มีเหล่าออร์ค เอลฟ์และคนแคระขึ้นมา"

ดวงตาของเออร์วินเบิกตาขึ้น "ความฝันของดยุคอวี๋ช่างยิ่งใหญ่นัก ผู้ใดจะไม่ต้องการกองทัพเช่นนั้นบ้าง? กระทั่งจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอดีตก็ยังไม่สามารถกระทำได้ อย่างดีที่สุดก็มีเพียงกองทัพทหารต่างแดน"

"ข้าทราบว่ามันยากที่จะกระทำได้สำเร็จ แต่ข้าก็ยังจะไล่ตามความฝันของข้าต่อไป"

เออร์วินยิ้ม "ข้าเองก็ยินดีให้ความร่วมมือดยุคอวี๋ ในอนาคตพวกเราจะไปที่ภูเขาโอลีฟด้วยกัน"

เซียวอวี๋พึงพอใจ "ตอนนี้มีออร์คเท่าใดกันที่ท่านจับไว้ได้? มีเอลฟ์บ้างหรือไม่?"

เออร์วินกล่าวด้วยความภูมิใจ "พวกเราจับออร์คได้ราว 500 ตน มีออร์คเพศเมียอยู่มากมาย อย่างไรก็ตาม มีเพียง 200 ตนเท่านั้นที่เป็นของข้า และสำหรับเอลฟ์นั้นพวกเราไม่ได้พบเห็นพวกมันเลย"

เซียวอวี๋รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเพราะไม่คาดว่าพวกเขาจะจับออร์คมาได้มากมายเช่นนั้น เขายกแก้วไวน์ขึ้นจิบ "ช่างน่าอิจฉาดยุคซิมจริงๆที่มีออร์คมากมายนัก ท่านจะบอกราคาของพวกมันได้หรือไม่หากข้าต้องการซื้อทาสออร์คทั้งหมด?"

เออร์วินยิ้ม "ดยุคอวี๋ล้อข้าเล่นแล้ว พวกเราจะสามารถขายพวกมันได้อย่างไร? ท่านพ่อของข้าต้องการจะฝึกพวกมันให้กลายเป็นองค์รักษ์ ดังเช่นที่ดยุคอวี๋กล่าวว่าขุนนางที่แท้สมควรมีออร์คเป็นองค์รักษ์ ท่านมีเคล็ดลับที่สามารถทำให้พวกมันเชื่องเชื่อหรือไม่? พวกเรายินดีให้ราคาที่สูงสำหรับเคล็ดลับเหล่านั้น"

เซียวอวี๋คิดขึ้นในใจ "ฝันไปเถอะ!"

เซียวอวี๋หรี่ตาลง "ความลับนี้เป็นบิดาส่งต่อให้กับข้า เขาได้ออกค้นหาพวกออร์คอยู่นานหลายปีทว่ากลับด่วนจากไปเสียก่อน โชคดีที่ข้าสามารถค้นพบพวกออร์คและเอลฟ์ที่สามารถฝึกปรือจนกลายเป็นองค์รักษ์ได้ หวังว่าเซอร์เออร์วินจะให้อภัยที่ข้าไม่สามารถบ่งบอกความลับนี้ได้"

มีร่องรอยของความผิดหวังปรากฏอยู่บนใบหน้าของเออร์วิน "อา ทุกคนย่อมต้องมีความลับเป็นธรรมดา"

ทว่าเออร์วินกลับคิดขึ้นในใจ "มันมีเคล็บลับอยู่จริงๆ! ไม่เช่นนั้นคงไม่อาจทำให้พวกออร์คและเอลฟ์ที่เกลียดชังมนุษย์กลายมาเป็นองค์รักษ์ได้ นี่ไม่อาจปล่อยให้เซียวอวี๋ออกจากเมืองเบงกอลได้โดยเด็ดขาด! เขาจะต้องคายเคล็ดลับออกมา จากนั้นท่านพ่อจะได้ปกครองโลกใบนี้!"

เซียวอวี๋มองดูเออร์วินที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ "ชายผู้นี้ไม่ใช่ศัตรูที่สามารถจัดการได้ง่ายเสียแล้ว หวังเทียนหู่นั้นยังไว้หน้าเซียวซานเทียนและเกรงกลัวธีโอดอร์ ทว่าตระกูลราฮีมนั้นทรงอำนาจมากกว่าตระกูลหวัง พวกมันย่อมกล้าที่จะแบกรับความเสี่ยง...."

เซียวอวี๋แย้มยิ้ม "อันที่จริงข้าสามารถบ่งบอกความลับบางส่วนออกไปได้ หากว่าท่านสามารถมอบทาสออร์ค 500 ตนนั้นต่อข้าได้"

เออร์วินเลิกคิ้วขึ้น "โอ เช่นนั้นหรือ? ดยุคอวี๋หมายความว่า?"

เซียวอวี๋ยิ้ม "เซอร์เออร์วินอาจเคยได้ยินเรื่องราวมาบ้างแล้ว ข้านั้นชื่นชอบในการเดิมพันยิ่ง ข้าคิดว่าบุรุษที่แท้จะต้องกล้าได้กล้าเสีย! ดังนั้นข้าจึงอยากเสนอการเดิมพันขึ้นมา หากว่าข้าเป็นฝ่ายชนะ ทาสออร์คเหล่านั้นจะต้องตกเป็นของข้า แต่หากว่าข้าพ่ายแพ้ ออร์คทั้งหมดของข้าจะติดตามท่าน อีกทั้งข้ายังจะบ่งบอกเคล็ดลับออกไปอีกด้วย ท่านคิดเห็นอย่างไร?"

เออร์วินจมอยู่ในความคิดครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะกล่าวขึ้นมา "ดยุคอวี๋ การเดิมพันชนิดใดที่ท่านต้องการเสนอ?"

เซียวอวี๋กล่าวด้วยท่าทีที่ดูเสียดาย "เดิมที ข้าตั้งใจที่จะส่งออร์คของข้าออกไปต่อสู้กับสัตว์ร้ายหรือผู้ฝึกยุทธ์....ทว่าตอนนี้การเดิมพันนั้นยิ่งใหญ่กว่าเดิมแล้ว ดังนั้นข้าจึงรู้สึกว่าเร่งด่วนตัดสินใจไปบ้าง...."

เออร์วินคิดขึ้นในใจ "แน่นอนว่านี่เป็นการตัดสินใจที่เร่งด่วนนัก หากพวกออร์คของเจ้าเข้าปะทะกับแกดิเอเตอร์ของข้า ข้าคงจะเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำและต้องสูญเสียทาสออร์ค 500 ตนไป พวกออร์คกระทั่งสามารถสังหารสัตว์อสูรขั้นที่สองลงได้....แม้ว่าข้าจะไม่ทราบความแข็งแกร่งของออร์คเจ้า แต่พวกมันจะต้องเป็นนักรบชั้นยอด ข้าจะสามารถหาแกดิเอเตอร์ที่สามารถกำราบพวกมันได้จากที่ใด? หากว่าข้าส่งผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่งออกไป เจ้าก็อาจไม่ตอบรับการเดิมพันนี้..."

เออร์วินตอบรับด้วยท่าทีที่สุภาพ "พวกออร์คเหล่านั้นสำคัญต่อท่านพ่อมาก ข้าคงไม่อาจรับการเดิมพันนี้ได้...."

เซียวอวี๋ผงกศีรษะขณะที่ใช้มือเขี่ยผมเล่น "นั่นสินะ...แต่ข้าต้องการออร์คพวกนั้นยิ่ง เอาเช่นนี้แล้วกัน ข้าได้ยินมาว่าประเทศคาห์นขึ้นชื่อเรื่องไพร่พลเกราะหนัก มีหน่วยพิเศษที่เรียกว่า ยมทูตคร่าวิญญาณ อยู่ พวกเขาต่างเป็นทหารชั้นยอดที่ถูกคัดสรรมาจากทั่วสารทิศและถูกฝึกด้วยวิธีการอันพิเศษ พวกเขาบางคนกระทั่งเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สอง ข้าได้ยินว่าประเทศคาห์นเคยเอาชนะทหารของประเทศคาเมล 5,000 นายด้วยการใช้หน่วยยมทูตคร่าวิญญาณเพียง 500 นาย"

เออร์วินตอบรับด้วยความภาคภูมิ "ถูกแล้ว ประเทศคาเมลนั้นไม่ให้ความเคารพต่อองค์จักรพรรดิ พวกเขาไม่ยอมส่งเครื่องบรรณาการออกมา พวกเราจึงจำต้องทำสงคราม มิเช่นนั้นแล้วผู้ใดยังจะเคารพกฏของราชวงศ์อีก? พวกเรามีไพร่พลในหน่วยยมทูตเพียง 1,000 นาย หากแต่มีเพียง 500 นายเท่านั้นที่เข้าร่วมในการรบครั้งนั้น"

เซียวอวี๋จึงกล่าวต่อไป "หากท่านมั่นใจในหน่วยยมทูต เช่นนั้นให้พวกเขาต่อสู้กับข้า เหล่าองค์รักษ์ออร์คของข้าและทาสออร์ค 500 ตนเป็นอย่างไร? หากว่าข้าชนะ เช่นนั้นทาสออร์คจะต้องตกเป็นของข้า แต่หากหน่วยยมทูตของท่านเป็นฝ่ายได้รับชัย เช่นนั้นข้าจะบ่งบอกเคล็ดลับออกไป ท่านเห็นเป็นอย่างไร?"

เออร์วินรู้สึกลิงโลดขึ้นมา เขาทราบว่าทั้งออร์คและหน่วยยมทูตจะต้องเกิดการสูญเสียขึ้น แต่เขานั้นมั่นใจในหน่วยยมทูติยิ่ง มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะเอาชนะออร์คฝูงหนึ่ง พวกออร์นั้นอาจจะเป็นอสูรที่ทรงพลัง แต่พวกมันย่อมต้องพ่ายแพ้ต่อทัพทหารราบเกราะหนักที่ได้รับการฝึกมาเป็นอย่างดี

"ข้าคงไม่อาจไปพบหน้าท่านพ่อได้หากว่าหน่วยยมทูตถูกสังหารลง ทว่านี่จะช่วยลดเวลาในการทำให้ทาสออร์คนั้นเชื่อฟังพวกเรา...นี่...." เออร์วินขมวดคิ้วขณะที่ยังคงคิดไม่ตก เขายังคงไม่อาจตัดสินใจในเรื่องนี้ได้ด้วยตนเอง

เซียวอวี๋เผยยิ้มออกมา "เซอร์เออร์วิน เดิมพันยังสูงไม่พองั้นหรือ? เช่นนั้นข้าจะใส่ลูกมังกรตัวนี้ลงไปในเดิมพันด้วยเป็นอย่างไร"

เซียวอวี๋อุ้มมังกรน้อยขึ้นมา

มังกรน้อยส่ายหางเพื่อเป็นการประท้วง เออร์วินทราบว่าเซียวอวี๋นั้นเล่นด้วยไม่ง่าย เขาไม่ได้ให้คำตอบแต่หันไปจ้องมองทิรันด้า

เซียวอวี๋หัวเราะออกมา "ดูเหมือนเซอร์เออร์วินจะต้องตาเอลฟ์สาวของข้า เช่นนั้นข้าก็จะใช้นางในการเดิมพันด้วย อย่างไรก็ตาม คงต้องมีเงื่อนไขเพิ่มเติมหากจะให้ข้าเพิ่มลูกมังกรและเอลฟ์ของข้าเข้าไปในเดิมพัน"

เออร์วินเอ่ยปากถามออกมา "เงื่อนไขใดงั้นหรือ?"

เซียวอวี๋ตอบกลับ "ข้า ลูกมังกรและเอลฟ์ของข้าจะเข้าร่วมในการต่อสู้นี้ด้วย"

"ดยุคอวี๋ต้องการจะเข้าร่วมในการต่อสู้นี้?" เออร์วินหันไปจ้องมองทิรันด้าอีกครั้ง

เซียวอวี๋ตอบคำ "ย่อมแน่นอน คำตอบของท่านล่ะ ตกลงหรือไม่?"

"ข้าตกลง" เออร์วินยิ้มออกมา