ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เซียวอวี๋มองไปยังเส้นทางที่สร้างขึ้นจากคัมภีร์เวทของอีกฝ่าย "มารดามันเถอะ! ฝั่งมันช่างมีผู้ใช้มนตรามากมายนัก....น่าเสียดายที่คาเอลยังมีระดับแค่ยี่สิบเอ็ด...ไม่เช่นนั้นเขาคงสามารถถล่มสนามรบด้วยเวทเพลิง...." คาเอลมีระดับถึงยี่สิบเอ็ดหลังจากการบุกโจมตีครั้งล่าสุดที่ดินแดนตุ้ย อย่างไรก็ตามพลังของเขายังต่ำอยู่บ้างเมื่อเทียบกับผู้ใช้มนตราขั้นที่สี่ อันที่จริงเซียวอวี๋รู้สึกอิจฉาอย่างมากเมื่อได้เห็นว่าตระกูลเคเนดี้มีผู้ใช้มนตราระดับสูงอยู่มากมายก่ายกอง

"ออร์ค? พวกนักรบออร์ค? นี่เป็นออร์คของพวกมัน?" เซียวอวี๋แทบไม่อาจเชื่อสายตาตนเอง เขามองไปยังพวกออร์คที่มีสีผิวดำมะเมื่อมที่กำลังมุ่งตรงมายังฐานทัพของเขา เขารีบสังเกตุธงสัญลักษณ์ของพวกมันก่อนจะกล่าวออกมา "เผ่าแบล็คร็อค? มารดามันเถอะ...เจ้าเสเพลนี่กลับมีเผ่าแบล็คร็อคอยุ่ใต้บัญชา? มันไม่ล่วงรู้ถึงความทะเยอทะยานหัวสูงของพวกแบล็คร็อคหรือ? มันไม่กลัวว่าออร์คพวกนี้จะหักหลังหรือ?"

พวกออร์คเหล่านี้ไม่ใช่ชาวอาเซรอธเหมือนเผ่าพันธุ์อื่นๆ หากแต่พวกมันได้อพยพมาจากแดนอร์ หลังจากเกิดสงครามระหว่างชนเผ่ามากมาย เผ่าที่ได้กลายเป็นเผ่าหลักก็คือ เผ่าวอร์ซอง เผ่าฟรอสต์วูฟและในขณะที่เผ่าอื่นๆเช่น เผ่าแบล็คร็อคและเผ่าชาโดว์มูนกลายเป็นสัญลักษณ์ของเหล่าผู้ที่ชั่วร้าย เซียวอวี๋คาดไม่ถึงว่าหลังจากผ่านไปหลายพันปี เผ่าที่ชั่วร้ายอย่างเผ่าแบล็คร็อคจะเหลือรอดมาได้

หรือว่าจะยังมีเผ่าอื่นๆที่รอดมาได้อยู่อีก?

เซียวอวี๋คิดที่จะใช้ทอร์ลและกรอมดูดกลืนกองกำลังออร์คของโรเบิร์ตเมื่อได้ทราบเรื่องจากซูฉือ ทว่าเผ่าแบล็คร็อคนั้นไม่อาจกระทำได้ นั่นก็เพราะว่าผู้นำของพวกมัน แบลฌคแฮนั้นเป็นศัตรูของทอร์ล

ฮ๊ากกกกกก!

เหล่านักรบออร์คของเซียวอวี๋ต่างคำรามออกมาอย่างโกรธเกรี้ยวเมื่อได้เห็นพวกออร์คจากเผ่าแบล็คร็อค พวกมันโถมเข้าหาอีกฝ่ายทันทีราวกับพบเจอศัตรูคู่แค้น ความต้องการฆ่าและความกระหายเลือดได้แผ่ซ่านออกมาปกคลุมสนามรบทันทีแม้ว่าทั้งสองฝ่ายจะยังคงอยู่ไกลกัน คล้ายอุกกาบาตกำลังพุ่งกระแทกเข้าหากัน ไม่แปลกที่พวกออร์คจะได้ชื่อว่าเป็นเผ่าพัรธ์นักรบที่ยอดเยี่ยมที่สุดในทวีป ในตอนนี้กองกำลังอื่นๆกลับดูหมองลงไปทันตา

ข้อได้เปรียบของออร์คฝ่ายเซียวอวี๋จะยิ่งสำแดงออกมาเมื่อเวลาผันผ่านไป ทอร์ลและกรอมได้ออกนำทัพด้วยตนเอง พวกออร์คต่างได้รับบัฟจากชาแมน อสูรโคโด เสาสลักและอื่นๆ

เผ่าแบล็คร็อคไม่ได้ล่มสลายไป หากแต่พวกมันก็ไม่มีหัวหน้าเผ่าหรือผู้อาวุโสที่สามารถบัฟให้กับพวกมันได้ กระนั้นพวกผู้ใช้มนตรา หุ่นกลและผู้ฝึกยุทธ์อันทรงพลังของตระกูลเคเนดี้ก็สามารถเติมเต็มข้อด้อยส่วนนี้

ผุ้ใช้มนตราอาจจะสามารถใช้เวทมนตร์บทเดียวสังหารพวกออร์คได้นับสิบ หากแต่พวกเขาก็ไม่อาจรุกคืบไปอย่างสบายใจเพราะยังมีหอธนูเหลืืออีกหลายร้อยในแต่ละด้าน เซียวอวี๋ทราบว่าเขาคงไม่อาจต้านทานการโจมตีจากตระกูลเคเนดี้ได้หากไม่ใช่เพราะหอธนูเหล่านี้ เขาสั่งให้พวกกริฟฟ่อนถอยออกห่างจากผู้ใช้มนตราทันทีที่เห็นพวกเขา

ฟิ้ว ฟิ้ว~

ฝนธนูพลันพุ่งออกมาจากป่าทึบและคร่าชีวิตทหารของตระกูลเคเนดี้ไปส่วนหนึ่ง ป่าแห่งนี้มืดทึบยิ่ง และแน่นอนว่าสภาพแวดล้อมเช่นนี้นั้นสร้างความได้เปรียบให้พวกเอลฟ์ แม้ว่าอีกฝ่ายจะมีผู้ใช้มนตราอยู่ กระนั้นพวกเขาก็ยังไม่อาจค้นพบตำแหน่งของพวกเอลฟ์ในป่าทึบได้ นอกจากนี้มันยังเป็นการได้ไม่คุ้มเสียหากต้องเปลืองมานาเพื่อสังหารเอลฟ์เพียงตนเดียว

เซียวอวี๋ใช้ประโยชน์จากกองกำลังที่หลากหลายในการตั้งยันกับกองทัพตระกูลเคเนดี้ ขณะที่อีกฝ่ายนั้นพึ่งพาเหล่าผู้ใช้มนตรา ผู้ฝึกยุทธ์และพวกออร์คในการเข้าตีแนวป้องกัน

"มารดามันเถอะ! ต้องการจะทุบตีข้าหรือ? ชาวบ้านทั้งหลาย! ฆ่ามัน!" เซียวอวี๋เห็นว่าสงครามเกิดการกินกันไม่ลงและเกิดการสูยเสียอย่างหนักในทั้งสองฝ่าย น่าเสียดายที่เขาไม่มีกำลังรบที่จะพลิกสถานการ์ในตอนนี้ ดังนั้นเขาทำได้เพียงใช้พวกชาวบ้านและคนงาน

เซียวอวี๋ได้อัญเชิญชาวบ้านและคนงานมามากมายเพื่อเตรียมการป้องกันฐานทัพเอาไว้ก่อนแล้ว ยามปกติแล้วพวกเขาเพียงมีกำลังวังชาในการทำงานและมีพลังโจมตีที่น้อยนิดอย่างยิ่ง แต่เมื่อฐานทัพถูกโจมตี พวกเขาก็จะสามารถหยิบอาวุธลุกขึ้นสู้กับศัตรูได้

ฉับพลันชาวบ้านนับพันก็โถมออกมาจากฐานทัพมนุษย์ พวกเขาต่างชูดาบและโล่วิ่งโห่ร้องออกมา แม้ว่าทักษะต่อสู้ของพวกเขาจะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน กระนั้นมันก็ยังมีคำพูดที่ว่ามดยังกดช้างตายอยู่

สถานการณ์ได้เปลี่ยนไปทันทีที่เหล่าชาวบ้านเข้าสู่สนามรบ กองทัพของตระกูลเคเนดี้ต้องการจะเข้าไปช่วยเหลือพวกออร์ค หากแต่พวกออร์คก็ถูกชาวบ้านโอบล้อมอย่างเป็นระบบก่อนจะกลุ้มรุมสังหารเข้าไป แม้ว่าจะมีชาวบ้านล้มตายไปบ้าง แต่พวกเขาก็สามารถโอบล้อมและค่อยๆสังหารพวกออร์คข้าศึกไปได้

"พวกขาวบ้านนี่มีประโยชน์จริงๆแฮะ...ชาวบ้านจงเจริญ!" เซียวอวี๋ตัดสินใจที่จะอัญเชิญพวกชาวบ้านออกมาอีกเมื่อได้เห็นการต่อสู้ของพวกเขา เดิมทีสงครามได้เกิดสภาวะชะงักงัน แต่เมื่อเหล่าชาวบ้านได้โถมเข้าสู่สนามรบแล้ว สถานการณ์ก็พลิกเปลี่ยนไปอีกครั้ง

"นายน้อย พวกเราไม่อาจฝืนบุกต่อไปเช่นนี้....ตอนนี้พวกเราสมควรถอยทัพก่อน..." ซาเน่กล่าวเตือนโรเบิร์ตอย่างระมัดระวัง

ใบหน้าของโรเบิร์ตเปลี่ยนเป็นน่าเกลียด เขาเองก็เห็นว่ากองทัพของเขากำลังเสียเปรียบและคงจะต้องสูญเสียอย่างหนักหากยังเดินหน้าบุกต่อไป ดังนั้นเขาจึงออกคำสั่งถอยทัพ

เดิมทีเขาต้องการโจมตีที่แห่งนี้ก็เนื่องเพราะมันไม่มีกำแพงอยู่ แต่ผู้ใดจะทราบเล่าว่าหอธนูพวกนั้นจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้?