ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

"ฮ่าฮ่า....จางซาน ข้ายินดีที่เจ้าทุ่มเทให้กับการปฏิบัติงานอย่างยิ่ง" สุบารุหันมามองเซียวอวี๋

เซียวอวี๋ค้อมตัวลง "ท่านผู้นำ ข้าได้ขอหลบมาพึ่งพิงใต้บารมีของท่าน ดังนั้นย่อมเป็นธรรมดาที่ข้าจะต้องทุ่มเท มิเช่นนั้น ข้าจะรู้สึกติขิดตะขวงใจต่อตนเอง...."

สุบารุผงกศีรษะ "มันคงจะดีไม่น้อยหากว่าทุกคนนั้นคิดเช่นเดียวกับเจ้า ทว่ามีหลายคนที่ไม่ได้คิดแบบนั้น มองจากผิวเผินแล้ว ดูเหมือนว่าพวกเขาจะร่วมแรงร่วมใจกับข้าในการจัดการเมืองไลอ้อน หากแต่ความจริงแล้ว ต่างคนต่างมีแผนการของตัวเอง มีบางคนต้องการจะทำให้กลุ่มพันธมิตรของเราแตกแยกกัน"

เซียวอวี๋เลิกคิ้วขึ้น "คนเหล่านั้นสมควรตาย!"

สุบารุตาทอประกายเมื่อได้เห็นการแสดงออกบนใบหน้าของเซียวอวี๋ "เจ้าช่างสมกับที่เป็นอัศวินที่แท้จริง!"

เซียวอวี๋กล่าวสืบต่อ "ตัวข้าได้เลือกที่จะติดตามท่านผู้นำ เพราะท่านมีอนาคตยาวไกล ท่านไม่เหมือนผู้อื่นที่เอาแต่คิดเพียงเรื่องการปล้นชิง ข้าคงไม่มาอยู่ที่นี่หากว่าท่านมีความคิดเฉกเช่นเดียวกับคนเหล่านั้น ท่านจะต้องผนึกรวมแดนพายัพและกำจัดทุกคนที่ขวางทางออกไป"

เซียวอวี๋ใช้โอกาศนี้กล่าวปลุกกระตุ้นสุบารุขึ้นมา เขาต้องการที่จะให้สุบารุมอบหมายงานลอบสังหารให้กับเขา เซียวอวี๋กำลังวางแผนหาทางทำให้สุบารุยอมมอบหมายหน้าที่นี้ให้กับเขา แต่ดูเหมือนว่าสุบารุจะเรียกหาเขาด้วยความตั้งใจนี้เอง

สุบารุได้รู้จักตัวตนของเซียวอวี๋มากขึ้นผ่านถ้อยคำของเขา เขาคิดว่าเซียวอวี๋นั้นสามารถไว้วางใจที่จะมอบหมายงานชิ้นนี้ได้

"จางซาน ความฝันของข้าย่อมไม่เป็นแค่เพียงโจรดาษดื่นทั่วไป ข้าต้องการจะรวบรวมแดนพายัพเข้าด้วยกันและขึ้นเป็นกษัตริย์ ข้าจะผนึกรวมรัฐเว่ยและดินแดนอื่นๆเข้าเป็นอาณาจักรขนาดใหญ่"

เซียวอวี๋ค้อมตัว "แม้ตัวตายข้าก็ยินดีขอรับ"

"ฮ่าฮ่า....." สุบารุแหงนหน้าขึ้นหัวเราะ "จางซาน เจ้าจะได้ขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่หลังจากที่ข้าได้เป็นกษัตริย์"

"ขอบคุณท่านผู้นำ" เซียวอวี๋โค้งคำนับขณะที่ดวงตาของเขาไหววูบ

"จางซาน ที่ข้าเรียกเจ้ามาก็เพราะมีปัญหาเล็กๆเกิดขึ้น เจ้าพอจะช่วยเหลือข้าได้หรือไม่?" สุบารุเปลี่ยนหัวเรื่องสนทนา

เซียวอวี๋รีบตอบรับอย่างรวดเร็ว "ท่านผู้นำต้องการให้ข้าทำสิ่งใด?"

สุบารุกล่าวสืบต่อ "หัวหน้ากลุ่มโจรพยัคฆ์......เฟย.....เขาไม่ต้องการที่จะเข้าร่วมกับเรา...กลุ่มของเขาค่อนข้างที่จะใหญ่ทีเดียว รองหัวหน้ากลุ่มของเขาได้เข้าสภามิภักดิ์ต่อข้าแล้ว ตอนนี้เราจะต้องทำให้เขาหายตัวไป..."

เซียวอวี๋ตอบคำ "หากเป็นเช่นนั้น พวกเราก็สมควรกำจัดเขาซะ"

สุบารุรู้สึกยินดีเมื่อได้เห็นความมุ่งมั่งที่ประดับอยู่บนใบหน้าของเซียวอวี๋ "งานครั้งนี้เจ้าจะมีผู้คอยช่วยเหลืออีกสองคน"

เซียวอวี๋พยักหน้า "ขอรับ พวกเราต้องทำให้เรียบร้อยหมดจดเพื่อที่จะไม่มีผู้ใดคิว่าเขาถูกสังหาร"

สุบารุเริ่มต้นหารือแผนการกับเซียวอวี๋

............................................

............................................

เซียวอวี๋กลับไปที่กระโจมของเขา จากนั้นในยามเย็นเขาก็ได้ลอบไปพบปะกับเหล่ยเป่าและบอกเล่าทุกเรื่องราวออกมา

เหล่ยเป่ามีโทสะขึ้นมา "สุบารุ เจ้าสารเลว.....โชคดีที่ข้าได้พบกับน้องซาน มิฉะนั้นข้าคงมีจุดจบไม่ต่างกัน...."

เซียวอวี๋รีบโบกมือ "พี่ใหญ่ โปรดอย่ากล่าวเช่นนั้น ข้าหวังว่าพี่ใหญ่ขึ้นแทนที่สุบารุและไม่มีลืมเลือนน้องชายคนนี้"

เหล่ยเป่าพยักหน้า "เจ้าจะเป็นรองเพียงข้า"

เซียวอวี๋จากไปพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

..............................

..............................

หลังจากนั้นไม่กี่วัน เซียวอวี๋ก็ไปพบกับเฟย เขามอบของขวัญและแสดงเจตจำนงจะขอเข้าร่วมกับเฟย เฟยไม่ได้ปฏิเสธทั้งของขวัญและเจตนาของเซียวอวี๋ เฟยทราบว่ามีบางคนที่กำลังมองหาที่พึ่งพิงที่สามารถดูแลพวกเขาได้

หลังจากนั้นไม่กี่วัน เซียวอวี๋ก็มาพบกับเฟยอีกครั้ง "พี่เฟย มีเรื่องดีบางประการ ท่านต้องการลิ้มลองความสนุกสนานหรือไม่?"

เฟยยิ้มออกมา "้เป็นความสนุกแบบใดกัน?"

เซียวอวี๋อมยิ้ม "เมื่อไม่กี่วันก่อน สมุนของข้าสามารถจับตัวสาวงามจากตระกูลชั้นสูงมาได้ 5 คน พวกนางล้วนงดงามหมดจด ข้าจึงคิดที่จะมาเชิญพี่ไปสนุกด้วยกัน.....ข้าหวังว่าพี่เฟยจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ"

ดวงตาของเฟยเต็มไปด้วยความกระหายใคร่อยาก "เจ้าช่างเป็นพี่น้องที่ดีนัก ตอนนี้พวกนางอยู่ที่ใด? อยู่ในกระโจมของเจ้าหรือ?"

เซียวอวี๋ส่ายหน้า "ข้าเกรงว่าหัวหน้ากลุ่มอื่นๆจะมาปล้นชิงพวกนางไปหากนำตัวพวกนางมาที่ค่ายเหยี่ยว พวกนางอยู่ที่ด้านนอกค่าย ไปกันเถอะ พวกนางกำลังรอพวกเราอยู่ พวกเราสามารถสังหารพวกนางหรือนำกลับมาเป็นทาสได้ในภายหลัง"

เฟยตื่นเต้นขึ้นมา "ดี! เจ้าช่างรอบคอบ นำทางข้าไป"

เซียวอวี๋มองไปที่เขา "ย่อมได้ แต่โปรดอย่าได้นำผู้คนไปมากนัก เนื้อจะมีไม่เพียงพอสำหรับฝูงหมาป่า....."

เฟยหัวเราะ "นั่นก็ใช่"

เฟยนำผู้คุ้มกันไปด้วยสามคนขณะที่มุ่งหน้าออกจากค่ายเหยี่ยวพร้อมกับเซียวอวี๋

พวกเขาขี่ม้ามุ่งหน้าไปยังสถานที่ตามคำบอกเล่าของเซียวอวี๋

หลังจากขี่ม้าอยู่ครึ่งชั่วโมงพวกเขาก็เข้าไปในป่ารกชัฏ

เฟยหันมามองเซียวอวี๋ "น้องข้า เรายังไม่ถึงอีกหรือ?"

เซียวอวี๋ยิ้ม "พวกนางถูกจับตัวได้ที่ใกล้ๆนี้ ดังนั้นพวกนางจึงยังอยู่ที่นั่น....เป็นข้างหน้านั่น"

เฟยพยักหน้าขณะที่เขายังคงติดตามเซียวอวี๋ หลังจากนั้นพักหนึ่งพวกเขาก็ละทิ้งม้าเพราะเส้นทางไม่อาจนำม้าเข้าไปได้อีก

เซียวอวี๋ยกมือชี้ไปยังที่หนึ่ง "พี่เฟย พวกนางอยู่ที่นั่น"

เฟยพยักหน้ขณะที่เขาก้าวออกไปคนแรกขณะที่ผู้คุ้มกันของเขาติดตามอยู่ด้านหลัง เซียวอวี๋โบกมือเมื่อพวกเขาก้าวออกไป มีคนนับสิบถลันตัวออกมาจากที่ซ่อน ทุกคนล้วนมีธนูอยู่ในมือ

เฟยหันกลับมาทางเซียวอวี๋ "จางซาน เจ้ากำลังจะทำอะไร?"

เซียวอวี๋เปล่งเสียงหัวเราะ "ข้ากำลังจะทำอะไรน่ะหรือ? เจ้ได้เข้าร่วมกับค่าย แต่กลับท้าทายนายท่านสุบารุ! ข้าทำงานให้กับท่านสุบารุ....รองหัวหน้าของเจ้าก็ตกลงที่จะทำงานให้เขาแล้วเช่นกัน ดังนั้นข้าจึงจำเป็นต้องฆ่าเจ้าที่นี่ เวลานี้....หลังจากนั้น คนของเจ้าก็จะกลายเป็นคนของค่ายเหยี่ยว!"