ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

สีหน้าของเออร์วินยังคงเรียบเฉย แต่ภายในใจเขายิ้มออกมาขณะมองดูท่าทีของเซียวอวี๋ "ดยุคอวี๋ นี่ไม่อาจโทษว่าข้า ครั้งที่แล้ว ออร์คพวกนั้นคือออร์คที่แข็งแกร่งของพวกเรา ออร์คโดยปกติทั่วไปแล้วก็เป็นเช่นนี้เอง"

เซียวอวี๋อยากจะปล่อยหมัดใส่ใบหน้าของเออร์วินสักหมัด

เซียวอวี่กล่าวออกมา "ข้าไม่ต้องการเดิมพันแล้ว"

เออร์วินไม่ได้โกรธหากแต่หรี่ตาลง "ดยุคอวี๋ พวกเราได้ทำการตกลงกันไว้แล้ว ข้าได้แจ้งต่อขุนนางทุกคนที่มาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของท่านพ่อแล้ว ตอนนี้พวกเราไม่สามารถกลับคำได้อีก หากท่านต้องการจะยอมแพ้ เช่นนั้นก็ส่งมอบเคล็ดลับ ออร์คของท่าน เอลฟ์ ลูกมังกรออกมา จากนั้นท่านก็จากไปได้"

"นี่เป็นการข่มขู่งั้นหรือ!" เซียวอวี๋กล่าวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมโทสะ

เออร์วินยิ้ม "ดยุคอวี๋ นี่คงต้องตำหนิตัวท่านเอง หากไม่ได้บังคับท่าน แต่เป็นท่านเองเสียอีกที่ริเริ่มการเดิมพันนี้ขึ้นมา!"

เซียวอวี๋ยังคงมีโทสะ "เช่นนั้นจงดูว่าข้าจะสังหารหน่วยยมทูตอย่างไร!"

"ข้ากำลังรอชมอยู่" เออร์วินกล่าวออกมาอย่างเรียบเฉย

เซียวอวี๋หันไปยังพวกออร์ค "อาวุธของพวกมันอยู่ที่ใด?"

เออร์วินยิ้มแย้ม "ดยุคอวี๋ ท่านไม่ได้บอกให้พวกเราจัดเตรียมอาวุธเอาไว้ พวกออร์คเองก็ทรงพลังอย่างยิ่ง ดังนั้นข้าเชื่อว่าเพียงมือเปล่าของพวกมันก็เพียงพอแล้ว"

เซียวอวี๋ก่นด่าออกมา "ช่างต่ำช้านัก!"

เออร์วินหัวเราะเบาๆ "ท่านสืบทอดสายเลือดที่ดี ข้าคิดว่าสิ่งของเกะกะพวกนั้นคงไม่จำเป็นสำหรับท่าน ท่านจงคิดหาวิธีการเถอะ ข้าคงไม่อยู่รบกวนท่านแล้ว ในฐานะขุนนางแล้วข้าไม่ต้องการให้คนอื่นครหาว่าได้รับชัยชนะจากการแอบฟังกลยุทธ์ของศัตรู"

"ในที่สุดข้าก็พบเจอคนที่ไร้ยางอายยิ่งกว่าข้าแล้ว!" เซียวอวี๋จ้องมองเออร์วิน

เออร์วินค้อมตัวลงเล็กน้อย "ขอบคุณสำหรับคำชม ข้าขอตัวลา"

เออร์วินจากไปทันทีที่กล่าวจบ

การแสดงออกของเซียวอวี๋เปลี่ยนไปทันทีที่เออร์วินจากไป "ข้าได้คาดเอาไว้แล้วว่าจะต้องมีเรื่องเช่นนี้ โชคดีที่ข้าได้เตรียมการเอาไว้ก่อน..."

เซียวอวี๋เปิดประตูห้องขังและเดินเข้าไปด้านใน

ออร์คมากกว่า 500 ตนมองดูมนุษย์ที่ก้าวเข้ามาภายในด้วยความเกลียดชังอันลำลึก อย่างไรก็ตาม พวกมันรู้สึกประหลาดใจเมื่อพบว่าที่ข้างกายเซียวอวี๋มีออร์คยืนอยู่ด้วย

กรอมมองดูพวกมัน

"สหายออร์คของข้า! ข้ามาช่วยพวกเจ้าแล้ว!" ร่างของกรอมสั่นไหว

ไม่มีความตื่นเต้นใดๆหากแต่มีนั้เสียงที่เย็นชาตอบกลับมา "เจ้าคือใคร? เหตุใดจึงอยู่ข้างกายมนุษย์เยี่ยงสุนัขเช่นนั้น"

พวกออร์คไม่เคยยอมสยบต่อผู้ใด พวกมันมองว่ากรอมเป็นผู้ทรยศของเผ่าพันธุ์เมื่อได้เห็นมันยืนอยู่เคียงข้างมนุษย์

"ข้าคือกรอม! กรอม เฮลสกีม! ข้าคือผู้นำของพวกเจ้า! ข้าและทอร์ลได้กลับมาเพื่อที่ชี้นำพวกเจ้าสู่ความรุ่งโรจน์อีกครา!"

"อย่าได้แอบอ้างนามอันสูงส่ง! เจ้าจะเป็นกรอมไปได้อย่างไร? เจ้ายอมจำนนต่อมนุษย์และต้องการจะหลอกลวงพวกเรา!" ออร์คร่างสูงยืนขึ้นและกล่าวออกมาด้วยความเย็นชา

กรอมไม่ได้กล่าวสิ่งใดหากแต่นำสัญลักษณ์ออกมาจากด้านหลังและโยนมันลงบนพื้น

"รูปสลัก! นี่คือลักษณ์แห่งสงครามของกรอม! เขามีมันได้อย่างไร? เขาคือกรอมจริงๆ?"

สัญลักษณ์ของกรอมนับเป็นของวิเศษของเผ่าพันธุ์ออร์ค สัญลักษณ์ของเขาจะช่วยเพิ่มขวัญกำลังใจของออร์คและทำให้พวกมันทราบว่าผู้นำของมันยังคงอยู่

ในตอนที่ถูกอัญเชิญออกมานั้น เขายังคงไม่มีมัน แต่มันได้ปรากฏออกมาหลังจากที่เขาได้มาถึงระดับที่ 10

โดยปกติแล้วเขาจะไม่ได้พกพามันติดตัวไปด้วยยามที่สวมใส่ผ้าคลุม แต่ในช่วงสงคราม เขาจำต้องนำมันออกมาเพื่อใช้ในการนำพวกออร์คเข้าต่อสู้

"นี่ไม่ใช่ของเลียนแบบ! เขาคือกรอมจริงๆ! เทพเจ้าของพวกเราได้หวนคืนกลับมาแล้วจริงๆ?" พวกออร์คต่างจ้องมองกรอมด้วยความตื่นเต้น

กรอมชักดาบออกจากฝักและใช้มันตัดโซ่ที่ล่ามมือของพวกออร์ค

".......เป็นอมนิแสลช! นี่เป็นทักษะของกรอม! เขากลับมาแล้วจริงๆ!"

พวกออร์คกลายเป็นเชื่อมั่นหลังจากได้เห็นอมนิแสลช พวกมันต่างคุกเข่าลงเพื่อแสดงความเคารพ ทักษะอมนิแสลชของเขานั้นเป็นทักษะเฉพาะ ยิ่งไปกว่านั้นกรอมยังมีสัญลักษณ์ซึ่งเหมือนกับรูปปั้นที่พวกออร์คเคารพบูชา

พวกออร์คต่างร่ำไห้ออกมาหลังจากที่ต้องทนทุกข์ทรมาณมาหลายพันปี ในตอนนี้ เทพเจ้าของพวกมันในที่สุดก็กลับมาเพื่อชี้นำพวกมันอีกครั้ง

พวกออร์คต่างคุกเข่าลงและก้มลงจูบเท้าของกรอม นี่เป็นการแสดงความเคารพขั้นสูงสุดของเผ่าพันธุ์ ในขั้นตอนนี้กรอมใช้มือของเขาวางลงบนศีรษะของพวกออร์คเพื่อเป็นการอวยพร พิธีการดำเนินไปนานกว่าครึ่งชั่วโมง

"ข้ามาที่นี่เพื่อช่วยพวกเจ้า! พวกเราจะต่อสู้ร่วมกันและออกจากสถานที่สกปรกนี้ไปยังบ้านใหม่ของพวกเรา! พวกเจ้าจะได้พบออร์คตนอื่นๆและทอร์ล!"

กรอมชี้ไปยังเซียวอวี๋ "เขาคือนายของข้าและจะเป็นกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคนี้ เขาคือผู้ที่เรียกตัวข้าและทอร์ลกลับมา เขามิใช่ศัตรูหากแต่เป็นผู้มีพระคุณของพวกเรา พวกเราจะกลับมารุ่งโรจน์อีกครั้งภายในการนำของเขา! ต่อสู้ร่วมกับเขาเพื่อเอาชนะกลุ่มมนุษย์ที่น่ารังเกียจกลุ่มนั้น เพื่ออิสระภาพ!"

พวกออร์คไม่ได้คัดค้านเพราะพวกเขายอมรับกรอม ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาย่อมปฏิบัติตามแม้ว่าจะมีข้อสงสัย

"พวกมันถูกวางยาโดยเออร์วิน! มอบน้ำยาฟื้นฟูให้พวกมันเพื่อฟื้นฟูพละกำลังและความแข็งแกร่งกลับมา!"

เซียวอวี๋ได้คาดเอาไว้แล้วว่าเออร์วินจะใช้วิธีการอันสกปรกกับพวกออร์ค ดังนั้นเขาจึงจัดเตรียมยาฟื้นฟูมาจำนวนมาก ยาฟื้นฟูนี้สามารถรักษาอาการได้ทั้งภายนอกและภายใน

"แล้วอาวุธเล่า?" ลีอาถามออกมา

เซียวอวี๋ขมวดคิ้วขณะที่มองไปยังห้องขัง "พวกเราจะสร้างมันขึ้นมาเอง! ตัดรั้วเหล่านั้นออกมา! พวกเราจะใช้มันต่างอาวุธ!"

ไม้สนหนาไม่อาจหักดึงได้ด้วยมือเปล่าแม้จะเป็นออร์คที่แข็งแกร่งก็ตาม อย่างไรก็ตาม ขวานเล่มยักษ์สามารถตัดผ่านพวกมันได้อย่างง่ายดาย

นี่ไม่เป็นปัญหาสำหรับพวกออร์คที่จะใช้พวกมันหลังจากฟื้นฟูความแข็งแกร่งกลับมาแล้ว ไม่มีอาวุธอื่นใดอยู่อีกแล้วดังนั้นเซียวอวี๋จึงใช้วิธีการนี้ นอกจากนี้แม้ว่าเขาจะออกไปหาอาวุธภายในเมือง เซียวอวี๋ก็เชื่อว่าเออร์วินได้จัดการในเรื่องนี้เอาไว้แล้วเช่นกัน

พวกออร์คเริ่มใช้ขวานในมือตัดรั้วไม้ออกมา กรอมเองก็ใช้ดาบของเขาตัดไม้เช่นกัน

เออร์วินรีบวิ่งมาเมื่อได้ยินเสียง เขาตกตะลึงกับฉากที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า "ดยุคอวี๋ ท่านกำลังทำอะไร? ท่านคิดที่จะหลบหนีงั้นหรือ? มีนักสู้ชั้นยอดนับพันและบาริสต้าอีกหลายสิบเครื่อง....เกรงว่าท่านคงต้องเสียใจหากเลือกเส้นทางที่โง่งม!"

เซียวอวี๋ตอบกลับ "เหตุใดข้าถึงต้องหลบหนี? นายท่านผู้นี้ยังต้องสังหารหน่วยยมทูตอีก! ข้าเพียงแต่จัดสร้างอาวุธขึ้นมาเท่านั้น!"

เออร์วินกลายเป็นประหลาดใจเมื่อเห็นพวกออร์คถือท่อนไม้เอาไว้ ปรากฏว่าเซียวอวี๋กำลังรื้อทำลายรั้วไม้เพื่อนำมาเป็นอาวุธ

เออร์วินไม่ได้โกรธเคืองใดๆ เขาได้วางยาพวกออร์คเอาไว้แล้ว เขาไม่ได้ใส่ใจหากว่าเซียวอวี๋จะนำไม้พวกนั้นมาใช้เป็นอาวุธ

"ตกลง แต่จงอย่าได้ปล่อยให้สัตว์อสูรตัวอื่นๆหลุดออกมา มิเช่นนั้นจงอย่าได้โทษว่าบาริสต้าที่อาจเกิดการเข้าใจผิดได้" เออร์วินข่มขู่ออกมา

เซียวอวี๋ตอบกลับอย่างแผ่วเบา "ตราบใดที่เจ้าไม่ได้ใช้บาริสต้าล่ะนะ....."