ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เหล่านักผจญภัยรีบจ้ำฝีเท้าราวกับพวกเขาต้องการจะโบยบินออกจากเทือกเขาแห่งนี้ในทันทีทันใด อย่างไรก็ตาม หากสังเกตุให้ดีจะพบว่าพวกเขาได้จัดเตรียมบางสิ่งเอาไว้

อ๊ากกกกก!

เสียงกรีดร้องดังออกมาขณะที่มีนักผจญภัยถูกลูกธนูยิงทะลุขั้วหัวใจ

แมตต์พลันตะโกนออกมา "เอาเลย!"

เหล่านักผจญภัยเริ่มโปรยผงสีน้ำตาลอ่อนทันทีที่ได้ยินคำสั่งของแมตต์

เศษผงเริ่มปลิวไปในอากาศขณะที่ผู้ใช้มนตราที่เหลืออยุ่ใช้เวทสายลมพัดเศษผงให้กระจายตัวยิ่งกว่าเดิม นี่เป็นวิธีเดียวกับที่พวกเขาใช้จับพวกเอลฟ์ ทุกคนที่สูดเอาผงนี้เข้าไปจะตกอยู่ในสภาวะหมดสติ เวทสายลมได้พัดพาผงเหล่านี้กระจายไปไกลหลายร้อยเมตร

มือธนูฝ่ายศัตรูย่อมต้องอยู่ภายในระยะเพื่อที่จะสามารถโจมตีพวกเขาได้ ดังนั้นพวกเขาจึงคิดว่ามือธนูพวกนั้นจะต้องอยู่ภายในระยะและสูดดมผงเหล่านี้เข้าไป นี่คือแผนการที่แมตต์คิดขึ้นมา

ตุบ!

ทั้งกลุ่มได้ยินเสียงมาจากที่ห่างไกลหลังจากผงมังกรถูกโปรยออกไป ดูเหมือนว่าจะมีคนตกลง

"ฮ่าฮ่าฮ่า! พวกเอลฟ์ที่ล้าหลังยังจะทำอะไรได้อีกในเมื่อพวกเรามีผงมังกร? ฮ่าฮ่าฮ่า" แมตต์ส่งคนออกไปค้นหาร่างของพวกเอลฟ์ ไม่นานพวกเขาก็พบกับร่างของมือธนูชาวเอลฟ์

"พวกมันเป็นเอลฟ์จริงๆ! ฮ่าฮ่า ข้าคงต้องรับตัวพวกมันไว้มากหน่อยในเมื่อพวกมันเสนอตัวมาเอง" แมตต์มีความสุขอย่างมากเมื่อเขากำลังจะได้ตัวพวกเอลฟ์เพิ่มขึ้น

ตุบ~ ตุบ~

แมตต์สั่งให้คนออกค้นหาต่อไปขณะที่มีเสียงคนตกลงมา

"ดูเหมือนเอลฟ์พวกนี้จะมีภูมิต้านทานดีกว่า พวกมันจึงสามารถวิ่งหนีไปได้" แมตต์ครุ่นคิด เขาคิดว่าจำต้องส่งคนออกไปมากขึ้นเนื่องเพราะพวกเอลฟ์วิ่งหนีออกไปไกล

กระนั้น ไม่นานเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดและเสียงคำรามก็ดังออกมาจากป่า

ดูเหมือนจะเป็นเสียงของคนหลายสิบดังออกมาพร้อมกัน

"เกิดอะไรขึ้น?" แมตต์ตกใจ เขาหันมองไปยังทิศหนึ่งก่อนจะพุ่งตัวออกไปเพื่อตรวจสอบ ครั้งนี้เขาสามารถเห็นใบหน้าของผู้ที่โจมตีได้อย่างชัดเจน พวกมันคือออร์คที่ใช้บาริสต้า!

"พวกออร์คงั้นหรือ? บาริสต้า? กองทัพของดินแดนไลอ้อน?" แมตต์นึกย้อนกลับไป พวกออร์คที่ถือบาริสต้าภายในเมืองไลอ้อนได้ประทับอยู่ในส่วนลึกจิตใจของเขา

ฟุบ! ฟุบ!

หอกนับไม่ถ้วนจากบาริสต้าพุ่งมาที่เขา นี่เป็นการซุ่มโจมตีของพวกออร์ค! เป็นเรื่องยากที่จะรับมือกับพวกออร์คหลายสิบตนที่ใช้บาริสต้า หอกที่ถูกยิงออกมานั้นรวดเร็วยิ่ง เป็นการยากที่จะหลบหรือปัดป้องหากไม่ตัวพร้อมอยู่ก่อน

แมตต์เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สี่ดังนั้นการตอบสนองของเขาจึงรวดเร็ว เขารีบพุ่งตัวหลบเข้าหลังต้นไม้ในทันที

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

หอกเจาะลึกเข้าไปในเนื้อไม้

"ไอ้ลอร์ดบัดซบ! มันกลับโจมตีข้าเพื่อแย่งชิงพวกเอลฟ์! ข้าจะส่งข่าวออกไปเมื่อหนีออกไปได้และจะเรียกร้องให้สมาพันธ์จัดการกับลอร์ดบดซบนี่!"

แมตต์สบถออกมาด้วยโทสะขณะคิดหาวิธีวิธีตอบโต้เซียวอวี๋

แมตต์นำคนมาด้วยมากมายและสามารถจับพวกเอลฟ์ได้กว่า 400 ตน! เขากำลังจะมั่งคั่ง ทว่าลอร์ดผู้นี้กำลังจะปล้นชิงทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเขา!

แมตต์กู่ร้องออกมาขณะพุ่งเข้าใส่พวกออร์ค เขาชักดาบเวทออกมา ตัวเขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สี่ ดังนั้นเขาจึงไม่หวาดกลัวพวกออร์ค ตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้สังหารพวกมันเพื่อเกียรติ

ทว่าขณะที่เขาพุ่งตัวออกมาเขาก็เห็นทัวเรนร่างยักษ์ก้าวออกมาหยุดอยู่ด้านหน้าของพวกออร์ค คาร์นยืนกำขวานยักษ์สองเล่มไว้แน่น

"เข้ามาไอ้เดรัจฉาน!" แมตต์ไม่ได้หยุดเท้า แม้ว่าเขาจะไม่เคยต่อสู้กับทัวเรน แต่เขาก็ทราบดีว่าอีกฝ่ายรับมือไม่ง่ายเลย กระนั้นเขาก็ไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวแต่อย่างใด เขาตวัดดาบเวทออกไปขณะที่คลื่นพลังปราณแผ่พุ่งเข้าใส่คาร์น

โฮกกกกก!

คาร์นคำรามและเรียกใช้ทักษะคลื่นปฐพีสวนกลับไป คลื่นพลังทั้งสองได้พุ่งเข้าปะทะกันอย่างรุนแรง

เปรี้ยงงงง!

คลื่นพลังปะทุออกมาและทำให้กิ่งไม้โดยรอบระเบิดปลิวหายไป

อ้ากกก!

แม้ว่าร่างกายของคาร์นจะใหญ่โต ทว่าเขาตกเป็นรองเนื่องเพราะแมตต์แข็งแกร่งกว่า อย่างไรก็ตาม เขาเป็นถึงฮีโร่ที่มีพลังอันป่าเถื่อน ยิ่งเขาได้รับบาดเจ็บมากเท่าใด เลือดในกายของเขาก็จะยิ่งเดือดระอุและระเบิดความเกรี้ยวกราดออกมา

คาร์นพุ่งตัวออกไปและเขวี่ยงขวานยักษ์ด้วยเรี่ยวแรงมหาศาล

เคร้งงงงง

แมตต์ตวัดดาบขึ้นต้านทาน แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งแต่การโจมตีที่รุนแรงของคาร์นก็ส่งผลกระทบกับท่อนแขนของเขา แม้ว่าระดับของคาร์นจะยังไม่สูงนัก ทว่าในเรื่องของความแข็งแกร่งทางร่างกายนั้น เขาได้ล้ำหน้ากรอมไปแล้ว คาร์นจะเป็นจ้าวแห่งต่อสู้ที่น่าหวาดหวั่นหากศัตรูประมาท โดยเฉพาะขวานยักษ์ของเขาที่สามารถกดดันคู่ต่อสู้

อ้ากกก~ ช่วยด้วยยย~

แมตต์ตกใจเมื่อได้ยินเสียงจากที่ไกลๆ

"ไอ้บัดซบเซียวอวี๋! ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นๆชิ้น!"

แมตต์หลีกเลี่ยงการปะทะกับคาร์น เขาพลันหมุนตัวเพื่อเร่งรีบกลับไปรวมกับคนของเขา

อย่างไรก็ตาม มันกลับสายไปเสียแล้ว เมื่อกลับมาเขาก็พบว่านักผจญภัยทั้งหมดล้วนถูกสังหารจนสิ้น เพียงชั่วเวลาสั้นๆกลุ่มนักผจญภัยของเขาก็ถูกกองทัพของเซียวอวี๋เข้ากวาดล้าง

ดวงตาของแมตต์แดงก่ำ เขากัดฟันแน่น เมื่อเขาเห็นเซียวอวี๋ยืนกัดเนื้อจากไม้อยู่

"รสชาติของเนื้อนี่มันเยี่ยมจริงๆ คงต้องอบพวกมันเพิ่มเสียแล้ว....อา...เจ้าใช่แมตต์หรือไม่?" เซียวอวี๋ยกยิ้มขณะที่มองไปที่แมตต์

"เจ้า! เจ้า!" แมตต์เกือบจะคลุ้มคลั่ง เขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สี่แต่กลับเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย เขารู้สึกถึงอันตรายที่แผ่ออกมาจากร่างของเซียวอวี๋และกรอม กรอมนั้นเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สาม ขณะที่เซียวอวี๋เป็นเพียงเด็กทารกอายุสิบแปดปี กระนั้นทั้งสองกลับแผ่กลิ่นอายที่ทำให้เขารู้สึกถึงอันตรายออกมา

"เป็นไปได้อย่างไร? เหตุใดผงมังกรถึงไม่ส่งผล?" แมตต์ถามออกมา เขาเชื่อว่าศัตรูทั้งหมดสมควรสลบไสลไปหมดแล้ว ทว่าเซียวอวี๋และคนที่เหลือกลับไม่เป็นอะไร เห็นได้ชัดว่าพลธนูพวกนั้นเป็นเพียงเหยื่อล่อเพื่อทำให้เขากระจายคนออกไปเพื่อค้นหา และนั่นคือหลุมพรางที่ขุดขึ้นเพื่อสังหารพวกเขาทีละกลุ่ม......