ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เซียวอวี๋เคาะโต๊ะเบาๆขณะที่มองไปที่ก๊อบลินชรา "เจ้าคิดว่ามีอะไรคุ้มค่าพอกับความพยายามของข้าบ้าง?"

ก๊อบลินชราถอนหายใจและส่ายหน้า "ไม่มี"

เซียวอวี๋พยักหน้า "ข้าช่วยเจ้าโดยไม่มีเหตุผลพิเศษใด แต่ข้าเคยอ่านพบจากในตำราว่าก๊อบลินในยุคโบราณช่างมั่งคั่งนัก ข้ารู้สึกไม่ดีเมื่อได้เห็นเจ้าตกต่ำถึงเพียงนี้ ข้าจะปฏิบัติกับเจ้าดีกว่าอยุ่ที่นี่นับสิบเท่าตราบเท่าที่เจ้าตกลงจะทำงานในดินแดนของข้า กระนั้นก็อย่าได้เล่นลูกไม้ใดๆต่อข้า ข้าทราบดีว่าพวกเจ้ามีชื่อเสยงในด้านนี้ยิ่ง"

ก๊อบลินชราถามขึ้นมา "ไฉนท่านจึงต้องการดูแลข้าดีกว่าที่นี่สิบเท่า?"

เซียวอวี๋ตอบกลับ "ข้าต้องการผู้ที่มีความสามารถด้านแปรธาตุและก่อสร้าง ข้ามีสิ่งที่ต้องการจะจัดสร้างขึ้นเป็นการเฉพาะ ก๊อบลินได้ตกต่ำลงและไม่มีกลวิธีมากมายดังเช่นในยุคโบราณ......แต่นั่นก็ไม่สำคัญ ข้าจะมอบตำราให้พวกเจ้าศึกษาและจัดสร้างอาวุธที่ซับซ้อนขึ้นมา"

เซียวอวี๋รู้สึกอิจฉาความรู้ด้านวิศวกรรมและการเล่นแร่แปรธาตุของเหล่าก๊อบลิน เขาทราบว่ามันแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะให้พวกเขาจัดสร้างไอเทมในยุคโบราณ แต่พวกก๊อบลินก็เกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์เฉพาะตัว เซียวอวี๋ต้องการช่างเทคนิคและวิศวกร ซึ่งเผ่าพันธ์ก๊อบลินก็นับเป็นอันดับหนึ่งในด้านแรงงานฝีมือ

เซียวอวี๋ทราบว่าช่างฝีมือที่มีประสบการณ์มากมีคุณค่ายิ่งกว่านักศึกษามหาวิทยาลัยก็เพราะคำว่าประสบการณ์นี้เอง...

พวกก๊อบลินเหล่านี้ต่างมีราคาที่ถูกแสนถูก เขาสามารถซื้อหาพวกมันได้นับพัน

แผนการของเซียวอวี๋ก็คือการเรียกอุปกรณ์ตีเมือง แต่เมื่อพิจารณาจากการเรียกยักษ์ศิลาที่ต้องใช้โควต้าถึง 10 ยูนิตแล้ว อุปกรณ์ตีเมืองสมควรใช้โควต้ามากกว่า

เขาไม่อาจเรียกพวกมันออกมามากมายได้ แต่เขายังสามารถให้พวกก๊อบลินศึกษามันและจัดสร้างพวกมันขึ้น อาจบางที พวกมันจะสามารถจัดสร้างของเลียนแบบที่มีคุณภาพสูงขึ้นมาได้

ก๊อบลินชราตาสว่างวาบขึ้นวูบหนึ่ง ซึ่งเซียวอวี๋ก็สังเกตุเห็นและเกิดสงสัยขึ้นมา เหตุใดก๊อบลินชราจึงแสดงออกเช่นนั้น? "มีบางเรื่องที่ข้ายังไม่ทราบ...." เซียวอวี๋สรุปเช่นนั้น

"อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ข้าได้ซื้อตัวเจ้ามาแล้ว....เจ้าเป็นของข้า!...พวกเราสามารถพูดคุยกันได้ในภายหลัง ข้าจะช่วยเจ้าปลดปล่อยเผ่าพันธุ์ของเจ้าจากความทุกข์ยากที่กำลังเผชิญ แต่เจ้าก็ต้องช่วยข้าควบคุมพวกเขา แน่นอนว่าหากเจ้าไม่เต็มใจ ข้าก็จะให้เจ้าทำเหมืองต่อไป....ข้าจะไม่ตำหนิเจ้า" เซียวอวี๋เอนหลังพิงพนักขณะกล่าวออกมา

เซียวอวี๋ทราบว่าหากเขาไม่ได้ช่วยก๊อบลินชราแล้ว มันจะต้องตายอย่างแน่นอน

ก๊อบลินชราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "ข้าจะติดตามรับใช้ท่านอย่างเต็มใจหากท่านสามารถช่วยผู้คนของข้าได้..."

เซียวอวี๋พยักหน้าและออกจากที่แห่งนี้ไปพร้อมกับก๊อบลินชรา

อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาออกจากโรงแรมมา เซียวอวี๋ก็เห็นคนหลุ่มหนึ่งร้องตะโกนและผิวปาก เมื่อเซียวอวี๋เดินเข้าไปก็พบเห็นเสวี่ยซากำลังถือดาบยืนเผชิญหน้ากับคนท้องที่ กลุ่มคนท้องที่เหล่านี้พยายามลวมลามนาง

เซียวอวี๋ก้าวออกมาไปคว้าแขนของคนท้องที่ผู้หนึ่งขว้างออกไป ชายผู้นั้นพุ่งเข้ากระแทกกำแพงและทะลุฝังเข้าไปในกำแพง หลังจากพิชิตดินแดนของโซโลมอนได้เขาก็มีระดบอยู่ที่ 20 ซึ่งเทียบได้กับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สาม แม้ว่าเขาจะไม่ได้มุ่งเน้นไปที่พละกำลังแต่ความแข็งแกร่งของเขาก็ยังมีมากมาย มนุษย์ทั่วไปย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

แม้ว่าคนท้องที่นั้นจะดูกำยำ หากแต่เขาจะสามารถต่อต้านผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สามได้อย่างไร?

กลุ่มคนท้องที่ที่เหลือต่างชักดาบออกมาขณะจ้องมองเซียวอวี๋ด้วยความตั้งใจฆ่าอย่างรุนแรง

เซียวอวี๋ไม่แม้แต่จะเหลือบมองไปยังพวกมัน แต่มองไปที่เสวี่ยซา "ท่านเป็นอะไรหรือไม่?"

เสวี่ยซาโมโหที่คนเหล่านั้นพยายามจะลวนลามนาง แต่เมื่อเห็นเซียวอวี๋ปรากฏตัวออกมานางก็พลันโล่งใจ นางรู้สึกว่ายังชายคนหนึ่งให้พึ่งพาได้ ผู้ที่จะสามารถช่วยเหลือนางในยามคับขัน

"ขะ...ข้า...พวกสารเลวเหล่านี้บอกว่าจะซื้อตัวข้า....เจ้าต้องมอบบทเรียนให้กับพวกมัน!" แววตาของเสวี่ยซาเต็มไปด้วยความเย็นชาขณะกวาดมองเหล่าคนท้องที่ของจักรวรรดิเมฆาตะวันตก

เซียวอวี๋หันไปมองอันธพาลท้องถิ่นเหล่านั้น "พวกเจ้ากำลังจะทำอะไร?"

อันธพาลเหล่านั้นทราบว่าเซียวอวี๋ไม่ใช่บุคคลที่สมควรตอแย เมื่อได้เห็นกรอมยืนอยู่ด้านหลังของเขา กระนั้นพวกมันก็ต้องตอบโต้กลับไปบ้างเพราะเซียวอวี๋ขว้างสหายของพวกมัน

"ตัวบัดซบเช่นเจ้านับเป็นอันใด? ไม่รู้หรือว่าเมืองฮัวเหลียนผู้ใดคุม?" ชายท้องที่ผู้หนึ่งซึ่งอยู่บนหลังตอบกลับมา

เซียวอวี๋ก็ตอบกลับไป "ข้าทราบว่าเมืองแห่งนี้ก็คือเมือง บรรพบุรุษของเจ้าก่อตั้งเมืองนี้ขึ้นหรือ? เจ้าช่างแส่หาที่จริงๆ ควรทราบว่าผู้ใดตอแยได้และผู้ใดตอแยไม่ได้หากเจ้ามีนัยน์ตาล่ะนะ....อย่าได้โทษข้าหากว่าศีรษะของเจ้าถูกเสียบอยู่ที่ทางเข้าเมือง"

ชายท้องที่ผู้นั้นโมโหขึ้นทันที "ลูกเต่าบัดซบเจ้าเป็นใคร? ข้าคือผู้ที่ควบคุมเมืองแห่งนี้!....จงเชื่อฟังข้า....อา.."

ชายผู้นั้นไม่มีโอกาสจะกล่าวจนจบเมื่อเซียวอวี๋ใช้วินด์วอร์คพุ่งเข้าไปเตะมัน

คนท้องที่ที่เหลือพลันร้องตะโกน "จัดการมันเลย!"

พวกมันชักดาบออกมาวิ่งเข้าใส่เซียวอวี๋ กระนั้นพวกมันก็ต้องเผชิญหน้ากับกรอม กรอมสะบัดดาบออกหนักพร้อมทักษะพายุคลั่ง ดาบที่พุ่งเข้าปะทะต่างปลิวกระเด็นออกไป

"...อา....มันแข็งแกร่งนัก..."

เหล่าคนท้องที่วิ่งเข้ามาอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้กรอมไม่ได้ใช้ทักษะอีก เพียงตวัดดาบไปทางซ้ายและทางขวา เซียวอวี๋เพียงมองดู เขาไม่จำเป็นต้องเข้าไปมีส่วนร่วมใดๆ