ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เซียวอวี๋เหงื่อตกเมื่อได้ยินเสียงของธีโอดอร์

"ฮ่าฮ่าฮ่า....ในที่สุดก็มาจนได้นะตาแก่" เซียวอวี๋เดินเข้ามาและเห็นว่าธีโอดอร์กำลังกระดกไวน์ของเขาอยู่

"ข้านั้นประหลาดใจในความโชคดีของเจ้าจริงๆที่มีไวน์ชั้นเลิศมากมายถึงเพียงนี้ ข้าชื่นชอบพวกมันมาก เจ้าไปได้มาจากไหน?" ดูเหมือนว่าธีโอดอร์จะอิจจฉาในชุดไวน์ของเซียวอวี๋ไม่น้อย

เซียวอวี๋หัวเราะ "เงินอย่างไรเล่า....เพียงท่านมีเงิน ท่านก็จะอยู่อย่างสุขสบาย"

ธีโอดอร์ผงกศีรษะ "เป็นชายที่รู้จักใช้เงินนัก ข้าได้ยินมาว่าเจ้ามีแหวนมิติอยู่มากมาย กระทั่งตัวข้าเองก็ยังไม่มีมากมายเช่นนั้น"

เซียวอวี๋หรี่ตาลงขณะที่มาหยุดยืนที่เบื้องหน้าของธีโอดอร์ "จะเก็บพวกมันไว้ทำไมเล่า? การมีชีวิตที่ดีท่านต้องรู้จักการแบ่งปัน..."

ธีโอดอร์พยักหน้าก่อนจะยิ้มออกมาราวกับจิ้งจอกเฒ่า "เจ้าช่างเป็นคนหนุ่มที่รู้จักหลักเหตุและผล เจ้ากำลังจะมอบพวกมันทั้งหมดให้กับข้างั้นหรือ?"

เซียวอวี๋กลอกตา "ท่านคิดเช่นนั้นจริงๆ?"

ธีโอดอร์มองเซียวอวี๋ "หากเป็นเช่นนี้....ข้าเจ็ดส่วน เจ้าสามส่วนเป็นอย่างไร?"

เซียวอวี๋โพล่งออกมา "สามส่วน? ท่านคิดว่าข้าเป็นอะไร? ข้าเป็นเจ้าของร้านที่ขายสินค้าตัวเองฟรีๆงั้นหรือ? ข้าเจ็ดส่วน ท่านสามส่วน"

เซียวอวี๋และธีโอดอร์เริ่มเจรจาต่อรองกัน

"เจ้านั้นเป็นคนหนุ่มที่ฉลาด ดังนั้นเจ้าควรทราบว่าเจ้าจะไม่ได้รับสิ่งใดเลยหากปราศจากความช่วยเหลือจากข้า ข้าได้ตรวจสอบพวกมันไปบ้างเล็กน้อยและเจ้าขโมยมาจากผู้ที่ทรงอำนาจ ข้าจะขอรับไปหกส่วน เจ้าสี่ส่วน" ธีโอดอร์ยกแก้วไวน์ขึ้นซด

"ตกลง มาคุยกันอย่างยุติธรรมเป็นอย่างไร ห้าสิบต่อห้าสิบ ท่านเห็นว่าอย่างไร?" เซียวอวี๋ตอบกลับ

ธีโอดอร์ซดไวน์จนหมดแก้วขณะที่ใช้นิ้วเคาะลงบนโต๊ะ "ตกลง!"

เซียวอวี๋ผงกศีรษะและนำกล่องออกมาจากแหวนมิติ จากนั้นจึงโยนมันไปให้ธีโอดอร์ "ครึ่งหนึ่งเป็นของท่าน ส่วนที่เหลือเป็นของข้า"

ธีโอดอร์เปิดกล่องออกดู เขารู้สึกราวกับตกอยู่ในมนต์สะกดเมื่อได้เห็นแหวนมิติจำนวนมากอยู่ภายในกล่อง

"เจ้าได้รับลาภอันประเสริฐ....มันสมควรมีแหวนนับร้อยวงอยู่ภายใน ใช่หรือไม่?" ธีโอดอร์ประมาณการณ์ออกมา

เซียวอวี๋พยักหน้า "ถูกแล้ว พวกมันมีมากกว่าร้อยวง ข้าได้นำพวกมันไปเป็นของขวัญแล้วบางส่วน ทว่าพวกมันก็ยังมีมากกว่าร้อยวง ท่านแก่ชราแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้พวกมันมาก เอาไปห้าสิบและเหลือครึ่งหนึ่งเอาไว้ให้ผู้เยาว์จะดีกว่า"

เซียวอวี๋ได้ย้ายแหวนอีกสี่ร้อยวงออกไปแล้วและเหลือไว้เพียงหนึ่งร้อยวง อย่างไรก็ตาม กระทั่งจอมมนตราขั้นที่หกเช่นธีโดอร์เองก็ยังไม่เคยพบเห็นแหวนมิติจำนวนมากมายเท่านี้

ตำแหน่งของลีอาในจิตใจของเซียวอวี๋เพิ่มพูนขึ้นเนื่องเพราะนางไม่ได้บอกจำนวนที่แท้จริงต่อธีโอดอร์

"เอาล่ะเจ้าหนุ่ม เลิกเล่นลิ้นได้แล้ว เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าเจ้าซุกซ่อนสิ่งใดเอาไว้? เจ้าเอาไว้ห้าสิบ ส่วนที่เหลือจะเป็นของข้า" ธีโอดอร์ตอบกลับ เขาไม่ใช่คนโง่ ดังนั้นเขาจึงทราบว่าคนที่ฉลาดแกมโกงเช่นเซียวอวี๋ย่อมที่จะเอาแหวนมิติบางส่วนออกไปก่อนจะนำมามอบให้เขา อย่างไรก็ตาม เขาคาดคิดไม่ถึงว่าเซียวอวี๋จะอมแหวนไว้เป็นของตัวเองมากมายถึงเพียงนั้น

เซียวอวี๋ขมวดคิ้วก่อนจะยิ้มออกมา "ท่านแก่ชราจนเลอะเลือนแล้ว ใยท่านต้องพกแหวนมากมายถึงเพียงนั้นด้วยเล่า? ข้ายังหนุ่มยังแน่นและต้องการแหวนเอาไว้ใส่สิ่งของอีกมาก"

ธีโอดอร์วางกล่องลง "ข้าเป็นจอมมนตราขั้นที่หกและยังต้องใช้เงินอีกมาก ข้าจะใช้พวกมันไว้แลกเปลี่ยนสิ่งของกับผู้อื่น"

เซียวอวี๋จ้องเข้าไปในดวงตาของเขา "ท่านเป็นถึงจอมมนตราขั้นที่หก ทว่ากลับตระหนี่ถี่เหนียวนัก เป็นสิ่งของใดถึงจำเป็นต้องใช้แหวนมากมายถึงเพียงนั้น?"

ธีโอดอร์ยกมือขึ้นลูบคาง "ใครบ้างที่ไม่อยากร่ำรวยและมั่งคั่ง? เจ้าเองก็ต้องใช้จ่ายหากว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ยิ่งจอมมนตาเช่นข้าแล้วยิ่งแล้วใหญ่ เจ้าทราบหรือไม่ว่าข้าต้องการเงินอีกมากเท่าใดสำหรับการทดลองของข้า? เจ้าคิดว่าข้าจะอยุ่ได้โดยปราศจากเงินตรางั้นหรือ?"

เซียวอวี๋โบกมือ "แล้วกันไปเถอะ ข้าจะรับไปห้าส่วน และที่เหลือยกให้ท่าน นอกจากนี้ข้ายังจะให้เกราะเวท...มันไม่จำเป็นสำหรับท่าน แต่ท่านสามารถเก็บมันไว้ดูเล่นได้"

เซียวอวี๋มีเกราะเซ็ตที-หนึ่งจำนวนมาก ดังนั้นเขาจึงสามารถแจกพวกมันได้อย่างมือเติบ ส่วนใหญ่แล้วเขาล้วนมอบให้กับผู้คนใกล้ชิด ธีโอดอร์นั้นเป็นจอมมนตราขั้นที่หก ดังนั้นเกราะเวทจึงไร้ประโยชน์สำหรับเขา ทว่าเขาก็ยังมีหน้ามีตาหากมีมันไว้ในครอบครอง

ธีโอดอร์รับเกราะไปดูก่อนจะมองเซียวอวี๋ "เจ้าไปปล้นรังมังกรมาจริงๆ?"

เซียวอวี๋เกาศีรษะ "ข้าดูแข็งแกร่งถึงเพียงนั้นหรือ? ท่านคิดว่าข้าสามารถไปบุกถ้ำมังกรได้จริงๆ? สมบัติเหล่านี้ล้วนได้รับมาโดยบังเอิญ"

เซียวอวี๋มักใช้การออกผจญภัยมาเป็นข้ออ้างในการได้รับสมบัติต่างๆ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่อาจทำอย่างไรได้นอกจากมองเซียวอวี๋ด้วยความอิจฉา

ธีโอดอร์ผงกศีรษะ "เจ้าพอจะต่อกรกับมันได้.."

เซียวอวี๋ถามออกไป "ท่าหมายความว่าท่านเคยสู้กับมังกรมาแล้ว?"

ธีโอดอร์พยักหน้า "เพียงไม่กี่ครั้ง...มังกรนั้นดูลึกลับและทรงพลัง ทว่ามนุษย์ที่แข็งแกร่งก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย มันเป็นเพียงเพราะพวกมันเกิดมาพร้อมความแข็งแกร่งและมนุษย์ส่วนใหญ่ไม่อาจต่อกรในวัยที่ทัดเทียมกัน ดังนั้นพวกเขาจึงรู้สึกกลัว"

คำกล่าวของธีโอดอร์ทำให้เซียวอวี๋เกิดความสนใจขึ้นมา "ท่านแข็งแกร่งเทียบได้กับมังกรที่แท้จริงงั้นหรือ?"

ธีโอดอร์ปิดเปลือกตาลงรำลึกความหลัง "ข้าเคยออกผจญภัยกับสหายของข้าเมื่อครั้งยังหนุ่ม ข้าได้ต่อสู้กับมังกรขั้นที่สาม ทว่าข้าก็ต้องพบกับความเสียใจ หลังจากนั้นข้าก็ได้ต่อสู้กับมังกรสีน้ำเงินขั้นที่สี่และได้สังหารมันลงตอนที่ข้าเป็นจอมมนตราขั้นที่หกพร้อมผู้ติดตาม ครั้งที่สาม ข้าได้พบกับมังกรขั้นที่ห้า ทว่าพวกเราไม่ได้ต่อสู้กัน ข้าได้เจรจากับมันและได้รับสิ่งของมาเล็กน้อย มันดีกว่าที่เราทั้งสองจะต่อสู้กัน นอกจากนี้ข้ายังไม่อาจสังหารมันได้โดยไม่ได้รับแผลฉกรรจ์" เซียวอวี๋เคยได้ยินเรื่องราวของมังกร ทว่าเขาไม่คิดว่าจะได้พบกับผู้ที่สามารถต่อกรกับพวกมันได้ จอมมนตราขั้นที่หกนั้นช่างยอดเยี่ยม ธีโอดอร์สามารถพูดถึงเรื่องการสังหารพวกมันออกมาได้ราวกับพวกมันเป็นเพียงหมาแมว

"ท่านสามารถเอาชนะมังกรได้โดยลำพังงั้นหรือ?" เซียวอวี๋ถามขึ้นอีก

ธีโอดอร์ตอบคำ "มันยากที่จะกล่าว นั่นขึ้นอยู่กับประเภทของมังกร บางชนิดนั้นแข็งแกร่งอย่างมาก นอกจากนี้มังกรยังไม่ประมาทในผู้ที่ก้าวไปถึงขั้นที่หก โดยปกติแล้ว ทั้งสองมักจะหลีกเลี่ยงที่จะปะทะกัน สงครามสร้างความสูญเสียต่อทั้งสองฝ่าย จอมมนตราไม่ใช่สิ่งมีชีวิตอันเล็กจ้อยในสายตามังกร ทว่ามันมองว่าเป็นผู้ที่สามารถทัดเทียมพวกมัน"

เซียวอวี๋ผงกศีรษะ เขาเข้าใจแล้วว่าความแข็งแกร่งนั้นคือทุกอย่างบนโลกใบนี้ มนุษย์ที่สามารถบรรลุถึงระดับสูงสุดได้จะเปรียบดังมังกร!

"มังกรของข้าสามารถเติบโตไปเป็นประเภทใด?" เซียวอวี๋กำลังพูดถึงมังกรน้อย มังกรน้อยยังคงหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขนของลีอา มันกำลังอยู่ในวัยกำลังโต ดังนั้นจึงต้องการพักผ่อนที่มาก เซียวอวี๋ได้ฝึกฝนมันอย่างหนัก มันต้องเผชิญกับสิ่งต่างๆมากมายดังนั้นย่อมต้องการการพักผ่อนที่สูง

ธีโอดอร์ยิ้ม "เจ้าหนูนั่นมีสายโลหิตที่ดี ทว่าน่าเสียดายที่มันเป็นเพียงลูกผสม มันสืบสายโลหิตมาจากมังกรสีชาด หากว่าเจ้าสามารถหาโลหิตจากหัวใจมังกรมาได้ เช่นนั้นสายเลือดของมันก็อาจตื่นขึ้นมาและกลายเป็นมังกรที่แท้จริง"

เซียวอวี๋ตาเป็นประกาย "ข้ารู้จักสิ่งนี้ ทว่าข้าจะไปหาโลหิตจากหัวใจมังกรได้จากที่ใด? มังกรช่างหายาก ยิ่งไปกว่านั้นข้ายังไม่อาจเอาชนะได้เมื่อพบเจอ"

ธีโอดอร์จ้องเขากลับ "ข้าเคยสังหารมังกร ดังนั้นข้าจึงได้เก็บโลหิตของมันเอาไว้ใช้ในภายหลัง"

เซียวอวี๋ตกตะลึง "ท่านหมายความว่าท่านมีมันอยู่?" เซียวอวี๋ทราบว่าหากได้รับหยดโลหิตจากหัวใจของมังกรมา เช่นนั้นมังกรน้อยก็สามารถกลายเป็นมังกรที่แท้จริงได้ ซึ่งในกรณีนี้เขาก็จะมีมังกรที่แท้จริงเป็นสัตว์เลี้ยง

ธีโอดอร์ไม่ได้ตอบคำ หากแต่ยังคงจิบไวน์จากแก้ว

"สิ่งใดที่ท่านต้องการ? โปรดกล่าวมาตามตรง" เซียวอวี๋ทราบธีโอดอร์ย่อมต้องการบางสิ่ง

ธีโอดอร์ยิ้ม "คนฉลาดมักพูดคุยด้วยง่าย แหวนมิติอีกสี่สิบวง"

เซียวอวี๋ขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ตกลง"

"เจ้าเป็นคนหนุ่มที่ฉลาด" ธีโอดอร์ยิ้ม

ธีโอดอร์ต้องใช้แหวนมิติในการแลกเปลี่ยนไอเทมเวทมนตร์ระดับสูง ดังนั้นนี่จึงเปรียบดั่งสกุลเงินของเขา เขายังสามารถนำมันไปแลกกับสิ่งอื่นๆได้

"ท่านจะช่วยข้าจัดการโลหิตได้หรือไม่?" เซียวอวี๋ไม่ทราบวิธีการ ดังนั้นเขาจึงต้องการใช้ประโยชน์จากการที่มีธีโอดอร์อยู่ที่นี่ให้มากที่สุด

ธีโอดอร์ตอบคำ "ข้าเหนื่อยและต้องการพักผ่อนเล็กน้อย พรุ่งนี้พวกเราค่อยมาจัดการมัน...โอย ข้าอายุมากแล้วจริงๆ"

ธีโอดอร์หยิบกล่องและออกจากห้องไป

"เฮ้! ยังมีแหวนของข้าอีกสิบวงอยู่ในนั้น!" เซียวอวี่มองไปยังธีโอดอร์ที่ "ลืมเลือน" แหวนสิบวงของเขา

"ข้าจะให้คัมภีร์เวทมนตร์แทนพวกมัน จะมีมือสังหารถูกส่งมาโจมตีเจ้า มันจะสามารถช่วยเจ้าได้" ธีโอดอร์ไม่ได้หันกลับมา

"ไม่ตกลง! ไม่สำหรับแหวนมิติสิบวง! ท่านไม่รู้จักกฏหมายคุ้มครองผู้บริโภคหรือ?" เซียวอวี่ตะโกนออกมา ทว่าธีโอดอร์ได้จากไปแล้ว

เซียวอวี๋ยิ้มอย่างชั่วร้ายหลังจากธีโอดอร์จากไป "โชคดีที่ข้านั้นฉลาดพอที่จะซุกแหวนไว้อีกสี่ร้อยวง ตาแก่นั่นคงต้องตามมาเอาชีวิตข้าแน่ หากทราบเรื่อง...."