ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

ชุดเกราะทั้งสามเซ็ตถูกขายออกไปเป็นเงินสามล้านห้าแสนเหรียญทอง แต่เนื่องจากค่าธรรมเนียมของโรงประมูลแล้ว เซียวอวี๋ได้รับเงินจริงเพียงสามล้านสามแสนเหรียญทอง เขาต้องเพิ่มเงินอีกหนึ่งล้านเจ็ดแสนเหรียญทองเพื่อจ่ายค่าดาบแอชบิงเกอร์ เซียวอวี๋ไม่ได้ขาดแคลนเงิน ดังนั้นเขาจึงไม่ใส่ใจมากนัก ยิ่งไปกว่านั้น อาวุธยังสำคัญสำหรับเขา ผู้รับใช้นำกล่องที่บรรจุแอชบิงเกอร์มาให้เขา เซียวอวี๋หยิบมันขึ้นมาดูดวยความตื่นเต้น ดาบเลียนแบบเล่มนี้นั้นคล้ายคลึงกับของจริงมาก นอกจากนี้แล้วมันยังเป็นดาบหนักซึ่งเซียวอวี๋สามารถใช้มันผ่าแยกร่างของทหารราบเกราะหนักเป็นสองซีกได้ ดาบเล่มนี้นับว่าคุ้มค่าอย่างมาก

เซียวอวี๋กลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลหลินเพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของมัน เขาผ่าก้อนหินที่หนากว่ายี่สิบเซ็นติเมตรได้ในการวาดดาบเพียงครั้งเดียว ทุกคนต่างตกตะลึงในอานุภาพของแอชบิงเกอร์ อาจารย์ลากอสนั้นสมกับที่เป็นช่างตีดาบเลื่องชื่อ หลังจากนั้นเซียวอวี๋ก็ฝึกใช้มันทุกวันเพื่อสร้างความคุ้นเคยกับอาวุธเพื่อให้เขาสามารถใช้มันได้โดยสะดวกในสนามรบ

อย่างไรก็ตาม มีข่าวใหญ่สองเรื่องถูกเผยแพร่ไปทั้งเมืองไชน์ หนึ่งในนั้นเกี่ยวข้องกับเซียวอวี๋โดยตรง

ข่าวแรกนั้นเกี่ยวกับสมาคมมือสังหาร กลุ่มมือสังหารที่เรียกว่าพันธมิตรแห่งเงาถูกกวาดล้างเพียงชั่วข้ามคืนโดยขุมกำลังลึกลับ ส่วนข่าวที่สองนั้นเป็นเรื่องเกี่ยวกับแผนที่ซึ่งระบุเอาไว้ว่ามีสมบัติจำนวนมหาศาลอยู่ภายในเทือกเขาอัลคาเกนที่ดินแดนไลอ้อน ที่นั่นมีซากเมืองโบราณซึ่งซุกซ่อนสมบัตินับไม่ถ้วนเอาไว้

สิ่งแรกที่เซียวอวี๋คิดคือ มีขุมกำลังพยายามใช้แรงจูงใจนี้ชักจูงผู้คนจำนวนมากให้หลั่งไหลไปที่ดินแดนไลอ้อนเพื่อหาโอกาศก่อความวุ่ยวายขึ้น อย่างไรก็ตาม ความคิดของเขาได้เปลี่ยนไปเมื่อได้สำเนาของแผนที่ฉบับนั้น สถานที่ตั้งนั้นอยู่ห่างไกลจากเมืองไลอ้อนอย่างยิ่ง

"มีสมบัติอยู่ภายในภูเขาอัลคาเกนจริงๆ?" ราชวงศ์พยัคฆ์คำรนได้ยกภูเขาอัลคาเกนให้กับบิดาของเขา ดังนั้นซากเมืองโบราณนั้นก็นับว่าอยู่ในเขตปกครองของเขาด้วยเช่นกัน เซียวอวี๋ถูจมูกขณะที่เขาเกิดความสงสัยเรื่องความน่าเชื่อถือของแผนที่

มองอย่างผิวเผินแล้ว ทั้งสองเรื่องนี้ไม่มีส่วนใดที่เกี่ยวข้องกัน หากแต่เซียวอวี๋ทราบว่าทั้งสองเรื่องราวนั้นมีจุดที่เชื่อมโยงกันอยู่

เป็นขุมกำลังที่ทรงอำนาจแบบใดกันที่สามารถกวาดล้างกลุ่มพันธมิตรแห่งเงาได้เพียงชั่วข้ามคืน?

เซียวอวี๋เข้าใจอำนาจอันน่าหวาดหวั่นของขุมกำลังลึกลับนี้ พวกเขาไม่เพียงสังหารและปล้นชิงจากสาขาเพียงสาขาเดียวของสมาคมพันธมิตรเงาเท่านั้น หากแต่พวกเขาได้กวาดล้างทุกสาขา เซียวอวี๋ทราบว่าเขาไม่อาจรั้งอยู่ที่เมืองไชน์ได้อีกต่อไป เขาจะต้องกลับไปยังดินแดนไลอ้อนโดยเร็วที่สุด จะเกิดความปั่นป่วนวุ่ยวายขึ้นหากมีนักผจญภัยจำนวนมากหลั่งไหลเข้าสู่ดินแดนของเขา เขายังต้องคิดถึงฐานทัพทั้งสามแห่ง

นอกจากนี้ หากผู้คนต้องการผ่านเข้าไปในดินแดนของเขาเพื่อตามหาสมบัติ เช่นนั้นก็หมายความว่าพวกเขาต้องจ่ายค่าผ่านด่านใช่หรือไม่? มันเป็นสิทธิ์ของเขาไม่ใช่หรือที่จะเรียกเก็ยภาษีผ่านด่านจากเหล่าผู้คนที่ต้องการจะเข้ามาเดินเตร็ดเตร่อยู่ภายในดินแดนของเขา?

เซียวอวี๋อธิบายรายละเอียดให้หลินอ้าวเทียนฟัง และเขาจะต้องกลับดินแดนของตน หลินอ้าวเทียนเข้าใจดี ดังนั้นเขาจึงไม่ได้รั้งตัวเซียวอวี๋เอาไว้ พวกเขาพูดคุยถึงเรื่องการแต่งงานและตัดสินใจรอให้ถึงเวลาอันเหมาะสม ทั้งเซียวอวี๋และหลินมู่เสวี่ยนั้นยังอายุเยาว์อยู่ ทว่าหลินมู่เสวี่ยนั้นยังศึกษาอยู่ในสถาบันเวทมนตร์ และอีกหนึ่งปีจึงจะจบการศึกษา หากว่านางต้องแต่งงานในตอนนี้ เช่นนั้นก็อาจมีผลกระทบกับการเรียนของนางได้ ซึ่งนั่นไม่ใช่สิ่งที่เซียวอวี๋ต้องการ

ด้วยเหตุนั้น เซียวอวี๋และหลินอ้าวเทียนจึงตกลงว่าจะจัดงานแต่งงานหลังจากที่หลินมู่เสวี่ยจบการศึกษา

ขณะที่เซียวอวี๋กำลังเก็บสัมภาระเพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับ หลินมู่เสวี่ยและมู่หานก็กลับมาที่ตระกูลหลิน พวกนางรู้สึกเศร้าเมื่อได้ยินว่าเซียวอวี๋กำลังจะเดินทางกลับแล้ว หลินมู่เสวี่ยเริ่มมีใจให้กับเซียวอวี๋ดังนั้นนางจึงไม่ต้องการจะแยกจากเซียวอวี๋ ยิ่งไปกว่านั้น เซียวอวี๋ยังพยายามสรรหาทุกสิ่งที่นางต้องการมามอบให้ซึ่งหลินมู่เสวี่ยก็รู้สึกดีใจอย่างยิ่ง มู่หานเองก็ชอบเซียวอวี๋เช่นกัน นางเองก็ไม่ต้องการแยกจากเซียวอวี๋ ถึงกระนั้นพวกนางก็ทราบดีว่าเซียวอวี๋จะต้องเดินทางกลับไปหลังจากมีคนแพร่กระจายข่าวทั้งสองออกมา

หลังจากนั้นอีกสองวัน เซียวอวี๋ก็เตรียมตัวพร้อมสรรพ ซึ่งอันที่จริง ตัวเขาเองก็ไม่ต้องการจะแยกจากว่าที่ภรรยาที่งดงามไป ในวันที่เขาเตรียมพร้อมจะเดินทางนั้น หลินมู่เสวี่ยและมู่หานก็รีบกลับมาจากสถาบันเวทมนตร์ด้วยความตื่นเต้น เซียวอวี๋อดสงสัยไม่ได้ว่าเหตุไฉนทั้งสองจึงร่าเริงมีความสุขเช่นนั้น

"พี่ชายอวี๋ ลองเดาว่าพวกเรามีข่าวดีอะไรมาบอกท่าน!" มู่หานวิ่งเข้ามาเกาะแขนเซียวอวี๋และถามออกมา

เซียวอวี๋ส่ายศีรษะ "ข้าไม่ทราบ"

มู่หานอมยิ้ม "พี่ชายอวี๋! พวกเราสามารถกลับไปดินแดนไลอ้อนกับท่านได้!"

"เป็นความจริง?" เซียวอวี๋มีความสุขอย่างมากเมื่อได้ยินคำตอบ ตอนนี้เขาก็สามารถเฝ้ามองหลินมู่เสวี่ยได้ตลอดทางกลับแล้ว

"เป็นเรื่องจริงงั้นหรือ? ไม่ใช่ว่าพวกเจ้ายังต้องเรียนอยู่ที่สถาบันเวทมนตร์งั้นหรือ? เหตุใดพวกเจ้าจึงกลับไปกับข้าได้? มันจะไม่ทำให้การเรียนของพวกเจ้าต้องล่าช้าออกไปหรือ?" เซียวอวี๋สอบถามเพื่อความแน่ใจ

มู่หานเอ่ยตอบ "ทางสถาบันต้องการให้พวกเราได้สัมผัสประสบการณ์จริง พวกเขาบอกว่าพวกเราจะไม่อาจเติบโตได้หากเป็นเพียงดอกไม้ที่เติบโตขึ้นในเรือนเพาะชำ พวกเราจะต้องไปผจญภัยที่ภูเขาอัลคาเกน"

เซียวอวี๋รู้สึกลิงโลดเมื่อได้ยินคำตอบที่ชัดเจน ดังนั้น หลินมู่เสวี่ยและมู่หานจึงสามารถกลับไปกับเขาได้ ทั้งยังสามารถอยู่กับเขาได้เป็นเวลานาน เซียวอวี๋หันไปมองมู่เสวี่ย มู่เสวี่ยเองก็มีความสุขมากเช่นกัน

เซียวอวี๋ตัดสินใจที่จะพักอีกช่วงหนึี่งเพื่อให้พวกนางได้เตรียมข้าวของ

ทั้งสถาบันอัศวินและสถาบันเวทมนตร์ต่างตัดสินใจที่จะให้ศิษย์ของพวกได้สัมผัสกับประสบการณ์จริง ดังนั้นพวกเขาจึงส่งพวกเขาจึงส่งลูกศิษย์ทั้งหมดไปผจญภัยที่ภูเขาอัลคาเกน มิฉะนั้นแม้ว่าเหล่าศิษย์จะจบการศึกษาไปแล้ว ทว่าพวกเขาก็จะไม่มีประสบการณ์จริง พวกเขาอาจจะกลายเป็นผู้ใช้มนตราหรืออัศวินหลังจากได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ในพื้นที่จริง บรรดาอาจารย์จะนำศิษย์ไปยังภูเขาอัลคาเกน ซึ่งหลังจากนั้นพวกเขาก็จะแยกตัวออกไปเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ

เซียวอวี๋จึงเข้าร่วมกับคาราวานของพวกเขา

โดยปกติแล้ว ผู้ใช้มนตราหรือศิษย์ของสถาบันเวทมนตร์จะไม่ให้ความสนใจดยุคเช่นเซียวอวี๋ เหล่าผู้ใช้มนตรานั้นมีความหยิ่งทะนงตนและไม่ต้องการจะติดตามรับใช้ลอร์ดที่ไร้ชื่อเสียงเรียงนามผู้หนึ่ง พวกเขาเชื่อว่าดินแดนหรือรัฐขนาดใหญ่จะแย่งชิงตัวพวกเขาหลังจากที่พวกเขาจบการศึกษาออกไป พวกเขาย่อมไม่เห็นดินแดนขนาดเล็กเช่นดินแดนไลอ้อนอยู่ในสายตา

พวกเขานั้นทราบว่าความสัมพันธ์ระหว่างเซียวอวี๋กับธีโอดอร์นั้นดีอย่างมาก ดังนั้นพวกเขาจึงไม่แสดงอาการสบประมาทเขาออกมานัก ดังนั้นพวกเขาจึงอนุญาติให้ขบวนรถม้าของเซียวอวี๋เข้าร่วมกับกองคาราวาน

เซียวอวี๋รู้สึกหงุดหงิดกับท่าทีอันหยิ่งจองหองของพวกผู้ใช้มนตรา ทว่าเขาก็ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า แม้กระนั้นก็ยังมีผู้ใช้มนตราที่อิจฉารถม้าคันหรู องค์รักษ์ออร์คและเอลฟ์ของเซียวอวี๋ สิ่งเหล่านี้ผู้คนทั่วไปย่อมไม่อาจเอื้อมถึง มีหลายคนที่คิดว่าภายในภูเขาอัลคาเกนนั้นมีพวกออร์คและเอลฟ์อยู่จำนวนมาก ดังนั้นพวกเขาจึงมีโอกาศที่จะจับพวกมันออกมาเช่นกัน

บรรดาศิษย์เหล่านี้นั้นหยิ่งผยองอย่างยิ่ง พวกเขาไม่เคยออกผจญภัยด้วยตนเองมาก่อน พวกเขาเพียงเข้าใจความเป็นจริงของโลกใบนี้เพียงผิวเผิน พวกเขายังไม่เคยเผชิญด้านที่โหดร้ายของมัน นี่จึงเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทางสถาบันตัดสินใจส่งพวกเขาออกมาเก็บเกี่ยวประสบการณ์

เซียวอวี๋ได้ตรวจสอบจนแน่ใจว่าหลินมู่เสวี่ยและมู่หานจะชื่นชอบรสชาติของไวน์และอาหารที่ได้เตรียมเอาไว้ ข้อดีประการที่สำคัญที่สุดของแหวนมิติก็คือ การสามารถเก็บรักษาสภาพอาหารให้สดใหม่ไว้ได้โดยไม่เน่าเปื่อย นอกจากนี้แหวนมิติยังมีข้อดีด้านพื้นที่จัดเก็บ เซียวอวี๋สามารถเก็บเครื่องจักรขนาดใหญ่เอาไว้ภายในได้อย่างง่ายดาย เครื่องยิงจู่โจม เครื่องยิงทำลายและบาริสต้านั้นเป็นสิ่งที่สร้างความได้เปรียบในสงครามขนาดใหญ่ ทว่าพวกมันนั้นไม่สะดวกที่จะเคลื่อนย้าย

เซียวอวี๋ให้หลินมู่เสวี่ยพักผ่อนในรถม้าส่วนที่สองเมื่อนางรู้สึกเหน็ดเหนื่อย ซึ่งในยามปกตินางก็จะมาเดินหมากกับเขาที่รถม้าส่วนแรก หลินมู่เสวี่ยรู้สึกมีความสุขเนื่องเพราะการดูแลเอาใจใส่ของเซียวอวี๋

บรรดาศิษย์คนอื่นๆต่างมองมาที่รถม้าของเซียวอวี๋ด้วยความอิจฉาหลังจากผ่านการเดินทางไกล ระหว่างเดินทางพวกเขาไม่ได้รับความสะดวกสบายแต่อย่างใด แม้ว่าพวกเขาจะโดยสารอยู่บนรถม้าเช่นกัน หากแต่ทว่าพวกเขาก็ต้องรับแรงกระแทกขณะที่รถม้าวิ่งผ่านเส้นทางที่ขรุขระ พวกเขาไม่อาจรับประทานอาหารและพักผ่อนได้อย่างสะดวกสบายไปตลอดทาง การเดินทางครั้งนี้เป็นไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย

เจ้านี่มันเป็นใครกัน? เขาก็เป็นเพียงแค่ลอร์ดของดินแดนไลอ้อนไม่ใช่หรือ? เหตุใดเขาจึงมีรถม้าเช่นนั้นได้? เหตุใดรถม้าของเขาจึงมีเปกาซัสถึงแปดตัวในการลากจูง ในปัจจุบันนี้ กระทั่งองค์จักรพรรดิของราชวงศ์พยัคฆ์คำรนก็ยังไม่มีอาชาเช่นนี้

แล้วยังมีเรื่องอาหารการกินและน้ำสะอาดอีก หลินมู่เสวี่ยและมู่หานได้อาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าในทุกวันซึ่งทำให้พวกเขามีโทสะขึ้นมา อากาศที่ร้อนอบอ้าว พวกเขาต้องทนอยู่ในสภาพเหงื่อไหลไคลย้อย

หลายคนเริ่มอิจาฉาขึ้นมา กระทั่งผู้ที่มีความสัมพันธ์อันดีกับหลินมู่เสวี่ยและมู่หานก็ยังได้รับความช่วยเหลือจากเซียวอวี๋ เหล่าคนที่ได้เข้าไปพักที่รถม้าคันนั้นต่างรู้สึกราวกับตกจากสวรรค์ลงสู่ขุมนรกในชั่วพริบตาที่ก้าวออกจากรถม้ามาเผชิญสภาพอากาศอันโหดร้าย......