ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

"พวกเรามีฟืนอยู่อย่างจำกัด....พวกเราจะสามารถเติมฟืนได้อีกนานเพียงใดกัน?" โถวปาหงอดถามออกมาไม่ได้ เขาทราบว่าครั้งนี้ต้องพึ่งพาเซียวอวี๋แล้ว ไม่ว่าเขาจะพบเจอกับปัญหาแบบใด เซียวอวี๋ก็สามารถหาทางแก้ไขได้เสมอ

เซียวอวี๋ยิ้มออกมา "ไม่ต้องกลัว...พวกเราจะไม่สุมฟืนเข้าไปทั้งหมดพร้อมกันหรอก...จะเพิ่มก็ต่อเมื่อไฟอ่อนกำลังลง...พวกเราจะสามารถลากถ่วงไปได้อีกหลายชั่วโมง"

เซียวอวี๋จะเพิ่มฟืนเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายจะโจมตีเข้ามาเท่านั้น มิเช่นนั้นเขาจะเพิ่มฟืนเพียงเล็กน้อยเพื่อให้เพลิงยังคงลุกต่อไป ด้วยวิธีนี้พวกเขาจะสามารถถ่วงเวลาไปได้อีกหลายชั่วโมง

...................................

...................................

"ฟืนหมดลงแล้ว" โถวปาหงถอนหายใจออกมา

เซียวอวี๋เผยรอยยิ้ม "ไม่ต้องกังวลไป"

เมื่อฝ่ายศัตรูเห็นว่าเพลิงใกล้ที่จะมอดดับแล้ว พวกมันก็เตรียมตัวที่จะบุกโจมตีอีกครั้ง ครั้งนี้นักรบหมาป่าจะเข้าร่วมโจมตีด้วย ทว่าเซียวอวี๋กลับชิงลงมือก่อนพวกมัน เขาล้วงเอาคัมภีร์เวทออกมาเปิดใช้งานและขว้างเข้าใส่กลุ่มนักรบหมาป่า

ตูมมมมมมม

เพลิงกลุ่มใหญ่พลันปะทุขึ้นที่ด้านล่างของกำแพงและวาดไปข้างหน้า ทหารฝ่ายข้าศึกต่างตกใจเมื่อเห็นฉากนี้ พวกมันต้องการที่จะวิ่งหนี แต่ขาของพวกมันจะวิ่งเร็วกว่าเพลิงที่พุ่งมางั้นหรือ? เพียงชั่วพริบตา นักรบหมาป่านับสิบนายก็ถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน

ปาเทียนหมิงยืนขึ้นทันที่ที่เห็น

"พวกมันมีผู้ใช้มนตรา! เป็นผู้ใช้มนตราที่อยู่ไม่ต่ำกว่าขั้นที่ห้า! ไม่แปลกใจแล้วว่าไฉนโถวปาหงถึงรั้งอยู่รักษาเมือง...กลับกลายเป็นว่ามันมีผู้ใช้มนตราอยู่ข้างกายนี่เอง"

ปาเทียนหมิงเห็นเพียงเปลวเพลิงที่ปะทุขึ้นมา หากแต่ไม่เห็นตอนที่เซียวอวี๋ขว้างคัมภีร์เวทออกไป

เซียวอวี๋ยิ้มออกมาขณะที่ยืนอยู่บนกำแพง "นี่พอจะทำให้ผู้นำของพวกมันสับสนไประยะหนึ่ง"

ทหารฝ่ายข้าศึกเริ่มชะลอฝีเท้าและถอยกลับไปเมื่อได้เห็นเวทมนตร์ที่ทรงพลัง

ปาเทียนหมิงกำลังขบคิดหาวิธีรับมือกับสถานการณ์นี้ มันไม่ทราบแน่ชัดว่าโถวปาหงซ่อนไพ่เอาไว้ทั้งหมดกี่ใบ ดังนั้นมันจึงคิดที่จะกระจายกำลังโจมตีจากทุกทิศทาง เป็นไปได้ว่าจะมีผู้ใช้มนตราขั้นที่ห้าอยู่ฝ่ายโถวปาหง แต่หากปาเทียนหมิงสั่งกระจายกำลังโอบล้อมโจมตี มันก็เป็นไปไม่ได้ที่ผู้ใช้มนตรานั้นจะสังหารไพร่พลของมันทั้งหมด

ยิ่งไปกว่านั้นมานาของผู้ใช้มนตราสมควรมีจำกัด นอกจากนี้นักรบหมาป่าของมันมีความว่องไวสูง ซึ่งนั่นหมายความว่าปาเทียนหมิงจะมีโอกาสสังหารผู้ใช้มนตราคนนั้น

อวู๊วววว~

พวกหมาป่าส่งเสียงหอนออกมาขณะที่เหล่านักรบหมาป่ากระจายกำลังกันออกไปในทิศทางต่างๆ

ตูมมมมม ตูมมมม!

ขณะที่ทหารข้าศึกกำลังบุกโจมตีเข้าไป เสียงระเบิดก็ดังขึ้นกึกก้อง อย่างไรก็ตาม เสียงในคราวนี้กับต่างไปจากเสียงของเวทมนตร์

"นั่นมันอะไรกัน? สิ่งใดที่สามารถสร้างเสียงดังกัมปาทและคลื่นอันรุนแรงเช่นนี้ได้? มันคืออะไรกันแน่?" ปาเทียนหมิงตกตะลึงขณะมองไปยังสนามรบ มันได้แต่ขอบคุณพระเจ้าที่ตนไม่ได้ส่งกำลังออกไปโจมตีเต็มอัตรา หากแต่ส่งออกไปเพียงบางส่วน

ตูมมมมม ตูมมมม!

เซียวอวี๋ขว้างระเบิดโลหะออกไปทำลายรูปขบวนของฝ่ายศัตรูที่กำลังโจมตีเข้ามา อย่างไรก็ตาม พวกมันยังคงพาดบันไดและปีนป่ายขึ้นมา นักรบหมาป่าบางคนได้ปีนบันไดขึ้นมาแล้ว พวกหมาป่าเองก็สามารถปีนกำแพงที่สูงกว่าสามสิบเมตรได้ในการกระโดดเพียงไม่กี่ครั้ง

"พวกมันแข็งแกร่งจริงๆ...กระทั่งแข็งแกร่งกว่าสัตว์อสูรทั่วไป" เซียวอวี๋พึมพำออกมาเมื่อมองเห็นเหล่านักรบหมาป่า เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมโถวปาหงถึงได้วิตกต่อพวกมันนัก

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าไพร่พลทั่วไปคงไม่อาจรับมือกับนักรบหมาป่าที่ทรงพลังเหล่านี้

อวู๊วววว~

พวกหมาป่าปีนขึ้นมาบนกำแพงและกำลังจะงับไพร่พลที่ป้องกันอยู่ ทว่าทันใดนั้นเอง เส้นแสงวูบหนึ่งพลันพาดผ่านและแยกหมาป่าตัวนั้นเป็นสองส่วน

ฮ๊ากกกกก!

กรอมกระชากผ้าคลุมทิ้งไปเผยให้เห็นชุดเกราะเซ็ตที-สอง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดุดัน

"ออร์ค!...มันเป็นออร์ค!..."

เหล่าทหารข้าศึกร่ำร้องตะโกนออกมา เหล่าผู้ที่กำลังปีนขึ้นมาต่างมองเห็นกรอมอย่างชัดเจน ขวัญกำลังใจในการต่อสู้ของพวกมันลดลงทันทีที่เห็นร่างอันสูงใหญ่ของกรอม

ฝ่ายศัตรูมีนักรบหมาป่าซึ่งก็เพียงพอให้พวกมันได้หยิ่งทะนงได้แล้ว ทว่าโถวปาหงกลับมีออร์คอยู่ฝ่ายเขา! นี่มันเกินความคาดหมายของพวกมันไปมาก!

ยิ่งไปกว่านั้นเกราะหนักบนร่างของออร์คยังดูราวกับไม่อาจเจาะทะลวงเข้าไปได้ รูปร่างของมันก็สูงกำยำ ดาบหนักที่มันใช้ก็ยังมีขนาดใหญ่โตอีก

เดิมที เหล่าทหารเชื่อว่าด้วยการช่วยเหลือของนักรบหมาป่าแล้ว พวกมันจะสามารถตีชิงเมืองฮัวเหลียนได้โดยง่าย แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะยากลำบากเสียแล้ว

มีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่ทราบว่าภายในเมืองยังซุกซ่อนออร์คเอาไว้อีกมากเท่าใด!

โถวปาหงมีไพ่ลับเหลืออยู่กี่ใบกันแน่?

ฮ๊ากกกกก!

กรอมคำรามออกมาเมื่อเห็นใบหน้าที่ฉายแววหวาดกลัวของทหารศัตรู เขาสะบัดดาบออกไปสับสังหารไพร่พลที่กำลังปีนขึ้นกำแพงมา

เสียงคำรามของกรอมดังผ่านท้องฟ้าที่มืดสนิท ปาเทียนหมิงที่ยืนอยู่ออกไปไกลไม่อาจมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น หากแต่มันก็พบว่าผิดท่า มนุษย์ไม่อาจกู่ร้องเช่นนี้ นักรบหมาป่าเองก็ไม่อาจกระทำ เช่นนั้นแล้วเป็นผู้ใด? ใช่เป็นสัตว์อสูรที่โถวปาหงฝึกไว้ทำสงครามหรือไม่?

สีหน้าของปาเทียนหมิงแปรเปลี่ยนเป็นน่าเกลียด โถวปาหงทำให้มันต้องตกตะลึงครั้งแล้วครั้งเล่า

กรอมใช้วินด์วอร์คเคลื่อนตัวไปตามกำแพงและสังหารนักรบหมาป่าไป แม้ว่านักรบหมาป่าจะแข็งแกร่ง แต่กรอมนั้นอยู่ที่ระดับยี่สิบเอ็ดแล้ว ค่าความสามารถต่างๆล้วนเพิ่มขึ้น ยิ่งไปกว่านั้นเขายังได้รับบัฟจากทักษะกระหายเลือดที่ทำให้เขากลายเป็นดุดันมากยิ่งขึ้น นักรบหมาป่าที่ทรงพลังยิ่งทำให้เขากระหายที่จะสังหารพวกมัน

ดีรอนเองก็ตรงเข้ารับมือกับนักรบหมาป่า เขาได้กลายเป็นฮีโร่แล้ว ความแข็งแกร่งของเขากระทั่งยังมากกว่าพลเดินเท้าทั่วไป นอกจากนี้ดาบเควเซอร์ร่าที่อยู่ในมือก็ทำให้เขายากที่จะถูกสังหารได้ ดีรอนสามารถต่อสู้กับนักรบหมาป่าตัวต่อตัวโดยที่มันไม่อาจสร้างบาดแผลให้กับเขาได้เลย แสงสีม่วงกระพริบออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าทำให้กรงเล็บของพวกหมาป่าไม่อาจเจาะผ่านชุดเกราะของเขา

พลเดินเท้าคนอื่นๆก็เข้ารับมือกับพวกนักรบหมาป่า พวกเขาจะยกโล่ขึ้นป้องกันขณะยกหน้าที่โจมตีให้กับเหล่าไพร่พล พวกอัศวินเองก็เข้าปะทะกับนักรบหมาป่าเช่นกัน ดาบหนักของพวกเขาสามารถรับมือกับนักรบหมาป่าได้เป็นอย่างดี กระนั้นพวกนักรบหมาป่าก็ยังมีเปรียบด้านความเร็ว ยิ่งไปกว่านั้นมันยังฟาดกรงเล้บได้อย่างว่องไว แม้ว่าบาดแผลจะไม่ได้รุนแรงมากนัก หากแต่มันก็เพียงพอให้เซียวอวี๋ออกคำสั่งไม่ให้เหล่าอัศวินเข้าปะทะกับนักรบหมาป่า

นักรบหมาป่าช่างแข็งแกร่งจริงๆ กรงเล็บของพวกมันกระทั่งเจาะผ่านชุดเกราะของอัศวินได้

กระนั้นเหล่าพลเดินเท้าก็ยังสามารถต้านทานพวกมันเอาไว้

เซียวอวี๋หยิบเอาพรากวิญญาณออกมาพุ่งเข้าโจมตีใส่นักรบหมาป่า ในบางครั้งเขายังได้โยนระเบิดโลหะออกไปเพื่อสร้างความปั่นป่วน

พรากวิิญญาณนั้นรวดเร็วและรุนแรงพอที่จะสับสังหารหมาป่า เซียวอวี๋จะสามารถสังหารพวกมันได้ในการโจมตีครั้งเดียวหากใช้ออกด้วยอมนิแสลช มิเช่นนั้นยังต้องโจมตีออกไปถึงสองครั้งเพื่อแยกร่างของพวกมัน

นักรบหมาป่าอาจจะแข็งแกร่ง แต่นั่นก็ต้องขึ้นอยู่กับคู่ต่อสู้ของมันด้วย

ปาเทียนหมิงไม่ได้ส่งนักรบหมาป่าออกไปมากนัก เขาเพียงต้องการบั่นทอนขวัญกำลังใจของฝ่ายป้องกันเมือง คัมภีร์เวทได้แผดเผาพวกมันไปนับสิบ ทำให้หลงพวกมันอยู่เพียงแปดสิบกว่าคน

กรอม เซียวอวี๋และพลเดินเท้าได้่อยๆกำจัดพวกมันไป

กระนั้นพวกนักรบหมาป่าก็สร้างความเสียหายบนกำแพงอย่างหนัก ภายในเวลาไม่นาน พวกมันสามารถสังหารไพร่พลทั่วไปได้มากมาย

ปาเทียนหมิงออกคำสั่งให้ถอยทัพเมื่อได้รับแจ้งว่านักรบหมาป่าที่ส่งออกไปถูกสังหารไปมากมาย

"ออร์คงั้นหรือ? โถวปาหงกลับมีออร์ค?" ปาเทียนหมิงไร้คำพูดเมื่อได้รับรายงาน