ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เซียวอวี๋และขบวนมุ่งหน้าสู่เมืองไชน์ ในระหว่างทางมีการลอบสังหารเกิดขึ้นอีกสองครั้ง มือสังหารทั้งหมดถูกสังหารไม่เหลือรอด เขาพบว่าพวกมือสังหารที่ถูกส่งตัวมาเหล่านี้มีเพียงขั้นที่สามลงมา ดยุคซิมย่อมไม่ทำเช่นนี้ หากว่าเขาต้องการ เขาสมควรส่งมือสังหารระดับพระกาฬมาเพื่อจบงานตั้งแต่แรก มิเช่นนั้นมันก็จะเป็นความพยายามที่ไร้ประโยชน์ เซียวอวี๋เชื่อว่าสุบารุเองก็ไม่มีความสามารถเพียงพอที่จะว่าจ้างมือสังหารเหล่านี้

"แคร์รี่! ข้าไม่ได้สร้างความเดือดร้อนอะไรให้กับเจ้า แต่เจ้ากลับไม่ยอมเลิกรา.....เจ้าจะได้รับทราบความสามารถของข้าเมื่อข้ากลับไป" เซียวอวี๋วิเคราะห์จนได้คำตอบที่เรียบง่ายออกมา

เซียวอวี๋ได้หยุดแวะที่เมืองใหญ่ตามรายทางเพื่อซื้อหาสิ่งของสำหรับมอบต่อคู่หมั้นในอนาคตของเขาและมู่หาน

..............................

..............................

พวกเขากำลังเดินทางผ่านเมืองปู้ซึ่งเป็นเมืองของรัฐฉิน มันเป็นเมืองใหญ่ที่ผู้คนนิยมแวะมา เซียวอวี๋วางแผนที่จะพักอยู่ที่นี่สักหลายวันเพื่อรอดูว่าจะมีกลุ่มมือสังหารติดตามเขามาอีกหรือไม่ เขาต้องการที่จะสืบค้นต้นตอของพวกมัน

ลีอาเป็นผู้ที่มีบทบาทสำคัญในครั้งนี้ นางเองก็เป็นมือสังหาร นางสามารถตามรอยมือสังหารและลงมือก่อนที่พวกมันจะทันได้ลงมือ

นางทราบว่าเซียวอวี๋ไม่ได้เป็นมือใหม่ที่ไม่มีประสบการณ์อีกแล้ว เขามีดินแดนที่กำลังพัฒนา มีเงินทองมากมาย กองทัพที่เข้มแข็ง ดังนั้นอนาคตของเขาจึงยาวไกลอย่างมาก

...............................

...............................

ในตอนเช้า เซียวอวี๋ กรอมและทิรันด้าก็ออกเดินเล่นไปตามท้องถนน ระหว่างนั้นเองก็มีขอทานชราเดินเข้ามาทางพวกเขาและยกมืออันสั่นเทาขึ้น "นายท่าน....ได้โปรดมอบเศษเงินให้ข้าเถิด ข้าไม่มีอะไรตกถึงท้องมาสองวันแล้ว"

เซียวอวี๋นั้นรู้สึกเห็นใจเหล่าขอทานอย่างมาก ผู้คนเหล่านี้ต้องโค้งตัวทั้งวันทั้งคืนเพื่อหาเงินไปซื้ออาหารประทังชีวิต โครงสร้างทางสังคมของโลกใบนี้อยู่ในสภาพที่ต้องมีคนยากจนเสียชีวิตอยู่ทุกวัน เขาหยิบเหรียญทองออกมา 10 เหรียญจากกระเป๋าและมอบมันให้กับขอทานชราผู้นั้น เขาไม่ได้ดูถูกขอทาน หากแต่รู้สึกเห็นอกเห็นใจ

อย่างไรก็ตาม ความเมตตาของเซียวอวี๋กลับไม่ได้รับการตอบแทน ดวงตาของชายชราเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ มือที่กำลังสั่นเทาของเขาพลันปรากฏมีดสั้นขึ้นมาและจ้วงแทงมาทางเซียวอวี๋ เซียวอวี๋ย่อมไม่ใช่เด็กทารกอมมือในขณะที่เขามีระดับถึง 16 แล้ว เขาผ่านการนองเลือดมาอย่างโชกโชน ร่างกายของเขาวูบหายไปเมื่อร่างกายสัมผัสได้ถึงอันตราย ขอทานชรากลายเป็นตกตะลึงขณะที่มีดสั้นในมือจ้วงแทงใส่อากาศธาตุ

เซียวอวี๋ได้ฝึกการใช้ทักษะเทเลพอตอยู่ตลอด เขาทราบว่ามันยากอย่างมากที่จะพร้อมรับมือกับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นแรกในเวลาอันสั้น ผู้คนจะต้องผ่านการฝึกฝนมานับสิบปีเพื่อให้ทันตอบสนองต่อสถานการณ์ เขานั้นมีทักษะที่ทรงพลังอยู่ ทว่าปฏิกริยาของเขายังรวดเร็วไม่พอที่จะตอบสนอง นั่นจึงทำให้เขามุ่งเน้นไปที่การฝึกฝนทักษะที่สามารถช่วยชีวิตเขาได้ในเวลาคับขัน

หนึ่งในทักษะเหล่านั้นก็คือ ทักษะเทเลพอต

ทักษะนี้เป็นดั่งประกันชีวิตของเขา ดังนั้นเขาจึงมุ่งเน้นฝึกฝนมันอยู่นับครั้งไม่ถ้วนเพื่อที่เขาจะสามารถใช้เทเลพอตได้ทันทีที่รับรู้ถึงอันตราย ความเร็วในการตอบสนองและการเรียกใช้ทักษะนี้จึงเรียกได้ว่ารวดเร็วจนถึงที่สุด

วินาทีที่เซียวอวี๋พบว่าผิดท่าและมีดสั้นกำลังจ้วงแทงมาที่เขา ทักษะเทเลพอตก็ถูกเรียกใช้งานในทันที

ซึ่งอันที่จริงแล้วชายชราผู้นี้นั้นแข็งแกร่งอย่างมาก การลงมือของเขาแสดงให้เห็นว่าอย่างน้อยเขาจะต้องเป็นมือสังหารในขั้นที่สามขึ้นไป ทว่าเซียวอวี๋ยังคงใช้ทักษะเทเลพอตชิงหลบหนีออกไปได้ทันท่วงที

ความจริงแล้ว แม้ว่ามีดสั้นจะแทงไปที่ชุดเกราะเซ็ตที-หนึ่ง มันก็ยังไม่อาจทะลวงผ่านชุดเกราะและทำได้เพียงสร้างรอยขีดข่วนให้กับมัน ชุดเกราะที-หนึ่งสามารถซื้อหาได้ตราบใดที่มีเงิน ดังนั้นเซียวอวี๋จึงซื้อมันให้กับตนเองและผู้คนโดยรอบโดยไม่นึกเสียดาย

โดยปกติแล้ว เขาเพียงแต่สวมใส่ชุดเซ็ตนักรบในตอนที่เข้าสู่สนามรบ แต่ในวันธรรมดาเขาจะสวมใส่ชุดเกราะเซ็ตมือสังหาร ด้วยน้ำหนักที่เบาสบายอีกทั้งยังขยับได้อย่างคล่องตัว มันจึงเหมาะสำหรับการสวมใส่ในวันปกติ

ขอทานชราตกตะลึงเพียงช่วงสั้นๆเพราะการเทเลพอตที่อยู่เหนือความคาดหมาย

ในเวลาเดียวกันนั้น กรอมตวัดดาบหนักของเขาพร้อมกับคำรามออกมา ชายชราใช้พลังปราณม้วนตัวไปตามพื้นดินเพื่อหลบดาบที่พุ่งเข้ามา ทิรันด้ายิงศรตามไปแต่ชายชราพลันกระโจนขึ้นสูงไปบนหลังคาและหลบหนีทันที

เซียวอวี๋ กรอมและทิรันด้ากระโดดขขึ้นไปบนหลังคาเพื่อไล่ติดตาม

ชายชราผู้นั้นเจ้าเล่ห์อย่างมาก เขาถลันลงไปท่ามกลางผู้คนสลับกับกระโดดและวิ่งไปตามหลังคาเพื่อหลบหนี เขาราวกับมัจฉาที่แหวกว่ายในวารี นอกจากนี้ชายชรายังสามารถผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าได้ในพริบตา เขาจะผลัดเปลี่ยนเสื้ออย่างรวดเร็วเมื่อเซียวอวี๋และคนอื่นๆติดตามมาถูก ทั้งหมดไล่ติดตามไปพักหนึ่ง ทว่าชายชราผู้นั้นก็แปลงโฉมและชุดก่อนได้อีกหลายครั้งก่อนจะหายไปในฝูงชน

"มือสังหารในขั้นที่สามนี่ยอดเยี่ยมจริงๆ....พวกเรากลับ" เซียวอวี๋ไม่ได้ไล่ติดตาต่อแต่เลือกที่จะกลับไปยังที่พัก

..............................

..............................

ลีอากลับมาที่โรงแรมในยามเย็นด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

เซียวอวี๋หันไปมองนาง "เจอตัวหรือไม่?"

เห็นได้ชัดว่านางพบกับความสำเร็จ มิเช่นนั้นนางคงไม่วางท่าใหญ่โตถึงเพียงนี้

"ข้าใกล้ที่จะเลื่อนเป็นขั้นที่สามแล้ว ดังนั้นการรับมือกับเขาย่อมไม่มีปัญหา..."

เซียวอวี๋จ้องมองนาง "ข้าจะมอบเกราะเซ็ตที-สองให้เมื่อเจ้าเลื่อนเป็นขั้นที่สาม"

ลีอาถามด้วยความประหลาดใจ "เกราะเซ็ตที-สอง?"

เซียวอวี๋ยิ้ม "เป็นเกราะที่ดียิ่งกว่านี้"

ดวงตาของลีอาเป็นประกาย ในตอนเริ่มแรก เซียวอวี๋สัญญาว่าจะมอบชุดเกราะสำหรับมือสังหารในตำนานให้กับนาง แม้จะเคลือบแคลง แต่เซียวอวี๋ก็มอบชุดเกราะให้กับนางจริงๆ มาตอนนี้เซียวอวี๋สัญญาว่าจะมอบชุดเกราะที่ดียิ่งกว่าให้ ลีอารู้สึกว่าเขาช่างสมกับเป็นบุตรชายจอมล้างผลาญจริงๆ

เซียวอวี๋และคนอื่นๆมุ่งหน้าไปยังที่ที่ขอทานชราพักอาศัยอยู่

"ที่นี่มันอะไรกัน? ใยรูปร่างของมันถึงแปลกประหลาดนัก?" เซียวอวี๋ถามด้วยความสงสัย

"นี่เป็นสาขาของสมาคมมือสังหาร! นี่ไม่ใช่สาขาของดั้งเดิม หากแต่เป็นสาขาเอกชน สมาคมมือสังหารของจริงนั้นดีกว่านี้มากและข้าไม่สามารถพาเจ้าไปที่นั่นได้ ซึ่งที่จริงแล้วสถานที่เช่นนั้นแม้แต่ตัวจักพรรดิของราชวงศ์พยัคฆ์คำรนเองก็ไม่อาจแตะต้องได้"

"เข้าใจแล้ว" เซียวอวี๋ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้น ซึ่งที่จริงเขาทราบอยู่แล้วว่าเหตุใดจักรพรรดิจึงไม่อาจทำอย่างไรกับสมาคมมือสังหารได้

"เหตุใดจึงเป็นสาขาเอกชน?" เซียวอวี๋เอ่ยถาม

"มีอะไรแปลกงั้นหรือ? ปัจจุบันนี้ สมาคมผู้ใช้มนตราและสมาพันธ์อัศวินเองก็มีสาขาเอกชนเช่นเดียวกัน พวกเราไม่ได้อยู่ในยุคโบราณเสียหน่อย ดังนั้นสมาคมหรือผู้ที่มีอิทธิพลจำนวนมากจึงสามารถใช้พวกเขาต่างเครื่องมือ อย่างไรก็ตาม สาขาหลักของพวกเขายังคงปฏิบัติตามกฏอย่างเคร่งครัด นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ไม่มีใครอยากไปที่สาขาดั้งเดิมเพราะคนเหล่านั้นยึดถือกฏและจะลงมือต่อผู้รุกราน ธีโอดอร์เองก็เป็นสมาชิกของสมาพันธ์ผู้ใช้มนตรา เขากระทำได้ทุกอย่างหากว่ามีใครกล้าบุกโจมตีสาขาหลัก คนอื่นๆเองก็เป็นเช่นเดียวกัน"

เซียวอวี๋ผงกศีรษะ "แล้วตัวเจ้าล่ะ? เจ้าเองก็เป็นสมาชิกของสมาคมมือสังหารงั้นหรือ?"

ลีอาตอบด้วยความภาคภูมิใจ "ย่อมแน่นอน ข้าเป็นส่วนหนึ่งของสาขาหลัก!"

เซียวอวี๋มองดูอาคารที่เบื้องหน้า "สาขาหลักจะสร้างความลำบากให้กับข้าหรือไม่ หากว่าข้าจะถล่มสาขานี้จนเป็นเถ้าธุลี?"

ลีอาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "นั่นเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับพวกเขา อย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่ได้จัดการดูแลอยู่แล้ว นี่เป็นเรื่องที่พวกเขาไม่ให้ความสนใจ"

เซียวอวี๋แย้มยิ้ม "นับเป็นข่าวดี....."