ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เซียวอวี๋ก็เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในถ้อยคำของก๊อบลินชรา มันหมายความว่า หากเขาไม่อาจช่วยเหลือเผ่าพันธุ์ก๊อบลินได้ เขาก็ไม่ใช่ราชันย์ผู้ยิ่งใหญ่นั้น

โฟเรอร์ถอนหายใจ "ไม่ง่ายที่จะเรียนรู้วิศวกรรมของของเผ่าพันธุ์ก๊อบลินเรา มันจำเป็นต้องผ่านการทดลองอีกมาก ในยุคโบราณ ยังมีกลุ่มพันธมิตรที่คอยสนับสนุนด้านวัตถุดิบให้พวกเราอย่างไร้ขีดจำกัดเพื่อสร้างสิ่งประดิษฐ์ขึ้นมา แม้ว่าตอนนี้พวกเราจะมีตำราก็ตาม ทว่าเราไม่มีเจ้านายที่แท้จริง ไม่มีผู้ใดที่ชี้นำพวกเรา ซึ่งหมายความว่าวัตถุดิบเองก็ไม่เพียงพอเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเผ่าพันธุ์อื่นๆที่ขับไล่พวกเราออกมาจากแผ่นดินถิ่นเกิด เป็นการยากที่จะยังคงรักษามรดกเอาไว้ได้

เซียวอวี๋พยักหน้า เขาทราบว่าสิ่งที่โฟเรอร์กล่าวเป็นความจริง การวิจัยพัฒนาทางวิทยาศาสตร์ก็เสมือนหลุมที่ไร้ก้นบ่อ

ระเบิดปรมาณูดูเหมือนจะเป็นเพียงสิ่งของชิ้นเล็กๆ หากแต่เพื่อที่จะพัฒนามันขึ้นมาแล้วประเทศสหรัฐอเมริกาต้องใช้ทั้งกำลังคนและกำลังทรัพย์มหาศาล นักวิทยาศาสตร์คงไม่อาจสร้างมันได้ หากประเทศสหรัฐอเมริกาไม่ใช่ประเทศมหาอำนาจทางการเงิน

เงิน! เงินก็คือทุกอย่าง!

"ไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน ข้าจะสนับสนุนค่าใช้จ่ายให้เจ้าตราบเท่าที่ผู้คนของเจ้าสามารถสร้างสิ่งของเหล่านั้นขึ้นมาได้"

เซียวอวี่ทราบดีว่าการลงทุนนี้จะให้ผลรับมากกว่าในอนาคต

"เป็นความจริง?" โฟเรอร์ตื่นเต้นขึ้นมา มันทราบว่าหากมีผู้สนับสนุนทางการเงินและมีวัตถุดิบที่เพียงพอที่จะใช้ศึกษาตำราโบราณแล้ว เช่นนั้นก็คงอีกไม่นานที่เผ่าพันธุ์ก๊อบลินจะกลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง

เซียวอวี๋เสริมอีกว่า "ในฐานคน ข้ามีข้อบกพร่องมากมาย แต่ข้านั้นรักษาสัญญาเสมอ ข้าจะกระทำทุกอย่างตามที่ให้สัญญา ตอนนี้ตำราเหล่านั้นและเควเซอร์ราอยู่ที่ใด?"

โฟเรอร์ไม่ได้เชื่อในถ้อยคำของเซียวอวี๋ แต่มันก็ทราบดีว่าตอนนี้มันไม่มีตัวเลือกมากนัก มีเพียงต้องร่วมมือกับเซียวอวี๋เท่านั้น นี่คือการเดิมพันของมัน หากคำทำนายนั้นเป็นความจริง และหากว่าเซียวอวี๋นั้นเป็นราชันย์ที่ว่าจริงๆ เช่นนั้นก็เท่ากับว่ามันตัดสินใจได้ถูกต้อง มิเช่นนั้นตอนที่เขาตกตายไป มรดกที่ตกทอดมาก็คงต้องสูญเสียไปทั้งหมด และจะไม่มีผู้ใดสามารถทวงคืนกลับมาได้อีก

ตอนนี้มันเป็นผู้อาวุโสตนสุดท้ายที่ยังมีชีวิตอยู่ ทั้งยังไม่มีเวลามาแต่งตั้งผู้อาวุโสขึ้นใหม่ ยิ่งไปกว่านั้นมีเพียงมันที่ทราบตำแหน่งของสมบัติเหล่านั้น

"ข้าจะร่วมมือกับมัน....นี่คือโอกาสสุดท้ายของข้า...โอกาสสุดท้ายของเผ่าพันธุ์ก๊อบลิน..."

โฟเรอร์มองไปที่เซียวอวี๋ "สมบัติถูกซ่อนอยู่ภายในหุบเขาซึ่งเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เมื่อนานมาแล้ว พวกเราเคยอาศัยอยู่ที่นั่น แต่พวกเซนทอร์ที่ป่าเถื่อนบัดซบนั่นก็ปรากฏตัวขึ้นมาและขับไล่พวกเรา"

"เซนทอร์?" เซียวอวี๋เลิกคิ้วขึ้น เขาไม่คาดว่าจะเจอเซนทอร์อยู่ภายในจักรวรรดิเมฆาตะวันตก

เซียวอวี๋นั้นคุ้นเคยกับพวกเซนทอร์ดี พวกมันเป็นศัตรูคู่ฟ้าของพวกทัวเรน พวกเซนทอร์นั้นผเด็จการและโหดเหี้ยม นอกจากนี้พวกมันยังเป็นเผ่าพันธ์ุที่ล้าหลังอย่างยิ่ง

พวกเซนทอร์มักจะอาศัยเป็นชนเผ่าอยู่ในท้องทุ่งกว้าง พวกมันออกปล้นชิงและออกล่าเผ่าพันธุ์โดยรอบ อาจกล่าวได้ว่า พวกมันเกิดมาเพื่อปล้นชิง

"พวกเซนทอร์อาศัยอยู่ในดินแดนรกร้าง....ทุ่งหญ้าและทะเลทราย....ดินแดนรกร้างของจักรวรรดิเมฆาตะวันตกอยู่ที่ใด?" เซียวอวี๋สงสัยขึ้นมา

"พวกเซนทอร์นั้นโหดเหี้ยมยิ่ง พวกมันไม่เพียงขับไล่ผู้คนของข้า แต่พวกมันยังสังหารเชลยทั้งหมดไม่เว้นแม้กระทั่งสตรีและเด็กเล็ก" โฟเรอร์ขบฟันแน่นเมื่อต้องกล่าวถึงพวกเซนทอร์

"มีพวกมันอยู่มากน้อยเท่าใด?"

เขาจำต้องไปเอาตำราเหล่านั้น ซึ่งนั่นหมายความว่าเขาจะต้องทำสงครามกับพวกเซนทอร์

"อาจจะมากกว่าหนึ่งพันตัว...กระนั้นเวลาก็ผันผ่านมานานแล้ว บางทีอาจจะมากกว่านั้น" โฟเรอร์ตอบ

"มากกว่าหนึ่งพันหรือ?" เซียวอวี๋ขบคิดวางแผนการรบ

เขาไม่เคยเห็นพวกเซนทอร์ ดังนั้นจึงไม่ทราบความสามารถในการรบของพวกมัน เขามีทัพอัศวินติดตามมาด้วย 450 นาย แต่มันก็ไม่แน่ว่าจะเพียงพอในการปราบพิชิตพวกเซนทอร์ แม้ว่าพวกเซนทอร์จะล้าหลัง หากแต่พวกมันก็กล้าหาญและมีฝีมือ อันที่จริงพวกมันยังใช้หอกได้ยอกเยี่ยมกว่าทหารของจักรวรรดิเสียอีก

"พวกอัศวินคงเพียงพอจะจัดการได้หากพวกมันไม่ได้แข็งแกร่งเกินไปนัก" เซียวอวี๋ต้องประเมินความสามารถของพวกเซนทอร์ก่อน

"พวกเราจะเตรียมตัวเป็นเวลาสองวัน หลังจากนั้นพวกเราจะกวาดล้างกลุ่มเซนทอร์ชิงตำราและเควเซอร์รากลับมา" เซียวอวี๋ออกจากห้องไป

ก๊อบลินชราถูกทิ้งให้อยู่ภายในห้อง มันได้แต่สวดภาวนาอย่างต่อเนื่อง "ท่านจอมปราชญ์! โปรดคุ้มครองเผ่าพันธุ์ก๊อบลินจากการทำลายล้างและอันตรายด้วยเถิด"

......................................

......................................

"ใยเจ้าต้องการก๊อบลินนั่น?" เสวี่ยซาเอ่ยถามเมื่อเห็นเซียวอวี๋เดินออกมา

เซียวอวี๋ยิ้ม "ท่านไม่คิดว่าพวกก๊อบลินน่ารักบ้างหรือ? ข้าจะซื้อพวกมันนับพันไว้เลี้ยง"

เสวี่ยซาขมวดคิ้ว "พวกมันทั้งสกปรกและน่าเกลียด! พวกมันดูน่าขยะแขยง เจ้าตั้งใจจะซื้อพวกมันจริงๆ?"

เซียวอวี๋ยิ้ม "ท่านยังจะมีความคิดเช่นเดิมหรือไม่หากข้าบอกว่าพวกก๊อบลินสามารถสร้างสิ่งของที่สามารถทำให้ผู้คนบินอยู่ในท้องฟ้าได้? ท่านยังจะคิดว่าพวกมันเป็นเพียงเผ่าพันธุ์ที่น่ารังเกียจหรือไม่?"

เสวี่ยซาตอบกลับอย่างดูถูก "ข้าเคยอ่านหนังสือตำรามามาก แต่ไม่เคยได้ยินว่าพวกก๊อบลินจะมีอารยธรรมใดๆ ไม่มีบันทึกในส่วนนี้ พวกมันเป็นเผ่าพันธุ์ที่ขลาดเขลา คำว่าก๊อบลินพ้องสียงกับคำว่า หัวขโมย! และพวกมันจะมีอารยธรรมที่สูงส่งได้อย่างไร?"

ลีอาก็มาร่วมวงด้วย นางมองเซียวอวี๋อย่างสงสัย "ข้าเคยเห็นภาพวาดของสิ่งที่บินอยู่บนท้องฟ้า ดูเหมือนมันกำลังพาผู้คนลอยไปบนท้องฟ้า คำบรรยายนั้นเป็นภาษาก๊อบลิน....หากแต่ข้าก็ยังไม่เชื่อว่าพวกก๊อบลินจะสร้างสิ่งของเช่นนั้นได้ พวกมันมีอารยธรรมที่สูงส่งจริงๆ?"

ผู้คนที่เหลือในทวีปก็มีความคิดต่อก๊อบลินเช่นเดียวกับเสวี่ยซา พวกเขาเชื่อว่าพวกก๊อบลินนั้นไร้ยางอาย ขี้ขลาดและคดโกง....ส่วนในด้านอารยธรรมของพวกมัน...ไม่มีบันทึกเอาไว้แต่อย่างใด

ลีอาทราบว่าเซียวอวี๋ทราบวิธีอัญเชิญทิรันด้า ทอร์ล แอนโทนีดาสและคนอื่นๆออกมาได้ ดังนั้นนางจึงเชื่อคำของเขา

นางเคยเห็นภาพวาดนั้นและทราบว่าคำบรรยายถูกเขียนด้วยภาษาก๊อบลิน หากแต่นางก็ไม่เคยคิดว่าพวกก๊อบลินจะเป็นผู้สร้างขึ้นจริงๆ เป็นเพราะทุกคนเชื่อว่าก๊อบลิน ออร์คและเซนทอร์เป็นพวกล้าหลัง แล้วพวกมันจะสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่เช่นนั้นได้อย่างไร?