ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เหล่านักผจญภัยต่างขมวดคิ้วเมื่อได้ยินวาจาของเซียวอวี๋ "ท่านดยุคเซียว ท่านหมายความว่าอย่างไร?"

เซียวอวี๋ไหวมือขณะที่พวกออร์คต่างเล็งบาริสต้าไปยังกลุ่มนักผจญภัย สีหน้าของพวกนักผจญภัยพลันแปรเปลี่ยนกลับกลาย

เซียวอวี๋ยังคงกล่าวเสียงเย็น "ข้าบอกให้ปล่อยตัวออร์ค!"

ผู้นำของกลุ่มนักผจญภัยก้าวออกมาด้านหน้าและกล่าวอย่างทะนงตน "ท่านดยุคอวี๋ ท่านเพียงบอกว่าพวกเราต้องจ่ายเงินซื้อบัตรผ่านทางเพื่อเข้าสู่เทือกเขาอัลคาเกนมิใช่หรือ มาตอนนี้พวกเราจับตัวออร์คได้ มันก็สมควรเป็นของพวกเรา ท่านมีเหตุผลอะไรมาชิงตัวมันไป?"

เซียวอวี๋มองออร์คตนนั้นก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาปะทะกับชายผู้นำกลุ่ม "เหตุผลอะไรงั้นหรือ? นี่คือพื้นที่ของข้า ข้าคือผู้นำแห่งเผ่าพันธุ์ออร์คแลเอลฟ์ทั้งหมด! หรือเจ้าไม่เข้าใจ?"

นักผจญภัยตอบกลับ "ท่านดยุคเซียว พวกออร์คที่อยู่กับท่านก็เป็นของท่านไป ทว่าออร์คตนนี้เป็นพวกเราจับได้ที่นี่ ไม่ใช่ออร์คทั้งหมดในเทือกเขาอัลคาเกนที่จะเป็นของท่าน!"

เซียวอวี๋เชิดคางขึ้น "ผิด! ออร์คและเอลฟ์ทั้งหมดในเทือกเขาอัลคาเกนนั้นเป็นคนของข้า! จงเบิกตาดูพวกเขาทั้งสองนี่ ทั้งสองล้วนเป็นผู้นำเผ่าพันธุ์ออร์ค ให้พวกเขาพูดคุยกันแล้วเจ้าจะทราบเองว่าออร์คตนนั้นใช่อยู่ในเผ่าของทั้งสองหรือไม่ ในฐานะผู้เป็นนายของพวกเขาแล้ว ออร์คทั้งหมดย่อมต้องเป็นของข้า! ทั้งหมดล้วนอยู่ภายใต้การคุ้มครองของข้า ผู้ใดก็ตามที่กล้าแตะต้องพวกมันเท่ากับเป็นศัตรูของข้า!"

เซียวอวี๋ไม่คาดคิดว่าจะพบกับออร์คในส่วนลึกของเทือกเขาแห่งนี้ หากเขาทราบเรื่องก่อน เช่นนั้นเขาก็คงบอกกับเหล่านักผจญภัยไว้ล่วงหน้า แม้กระนั้นเซียวอวี๋ก็จะชิงตัวออร์คกลับมาให้ได้แม้ว่าการทำเช่นนี้รังแต่จะเพิ่มศัตรูมากขึ้นก็ตาม มันคือพันธสัญญาณของเขา มันคือความรับผิดชอบของเขา

พวกนักผจญภัยหยิบอาวุธออกมา กรอมเองก็ชักดาบออกจากหลัง เขากวาดสายตามองพวกนักผจญภัยด้วยสายตาดุดัน ตอนนี้กรอมอยู่ที่ระดับ 20 ซึ่งเทียบได้กับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สาม และเมื่อรวมกับทักษะที่ทรงพลังของเขาแล้ว การจะรับมือกับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สามพร้อมกับมากกว่าสิบคนย่อมไม่เป็นปัญหา กรอมนั้นมีโทสะอยู่แล้วเมื่อได้เห็นออร์คถูกทารุณ เขาคงพุ่งเข้าไปเข่นฆ่านักผจญภัยกลุ่มนี้เนิ่นนานแล้วหากไม่ใช่เพื่อเซียวอวี๋

"นี่มัน...มันมากเกินไปแล้ว" ผู้นำกลุ่มเห็นแล้วว่าเซียวอวี๋กำลังใช้กำลังเข้าบังคับ เขากวาดสายตามองพวกนักรบออร์คที่ใช้สายตาราวกับมองดูคนตายจ้องมองกลับมา เขาทราบดีว่ามีเพียงความตายที่รอคอยพวกเขาอยู่หากเกิดการต่อสู้ขึ้น

พวกเขายังเคยสังหารนักผจญภัยกลุ่มเล็กๆเพื่อแย่งชิงทรัพย์สมบัติมาแล้ว ในเทือกเขาอัลคาเกนแห่งนี้มีเพียงกฏแห่งป่าเท่านั้นที่ถูกยึดถือปฏิบัติ ไม่มีกฏหมายใดครอบคลุมถึงที่แห่งนี้ ท่านสามารถสังหารได้ทุกคนหากท่านแข็งแกร่งพอ

กลุ่มนักผจญภัยไม่อาจทำอย่างไรได้นอกจากข่มกลั้นเพลิงโทสะลง พวกเขาต้องออกจากเทือกเขาอัลคาเกนและเดินทางไปยังสมาพันธ์นักผจญภัยเพื่อให้ทางสมาพันธ์หาทางลงโทษเซียวอวี๋

เซียวอวี๋ส่งสายให้ทอร์ล ทอร์ลก้าวออกไปด้านหน้าเพื่อแก้มัดให้กับออร์คตนนั้น "ลูกหลานข้า...เจ้าต้องทนลำบากมากแล้ว ข้าคือทอร์ล ข้ากลับมาแล้ว ข้าจะนำพวกเจ้าไปสู่ความรุ่งโรจน์อีกครา"

"ท่านคือทอร์ล? ท่านคือทอร์ลจริงๆ?" ออร์คตนนี้จมอยู่ในความสิ้นหวัง มันไม่เกรงกลัวความตาย หากกลัวว่าชนเผ่าของมันจะต้องเผชิญกับการโจมตีจากเหล่านักผจญภัย อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาที่สิ้นหวังนั้นเอง ความหวังก็ได้ปรากฏออกมาจากความว่างเปล่า เขาทราบว่าพวกออร์คเหล่านี้ไม่ได้มาจากเทือกเขาอัลคาเกน แม้กระนั้นก็สามารถมองเห็นได้ว่านักรบออร์คเหล่านี้ต่างแข็งแกร่งยิ่ง โดยเฉพาะสองตนที่ยืนอยู่ด้านหน้า ทั้งสองต่างมีรัศมีของผู้นำที่แข็งแกร่ง ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเห็นว่าทอร์ลนั้นมีรูปลักษณ์คล้ายคลึงกับรูปปั้นที่พวกเขากราบไหว้บูชาอยู่ทุกวี่วัน

ทอร์ลเรียกรูปสลักออร์คออกมา ประกายแสงตรงเข้าห่อหุ้มร่างของออร์คตนนั้นเอาไว้ บาดแผลของมันเริ่มสมานตัวขึ้นช้าๆ

"รูปสลัก! ท่านคือทอร์ลจริงๆ! พวกเราต่างเฝ้าคอยอธิษฐานอยู่ทุกวัน คำพยากรณ์โบราณกล่าวเอาไว้ว่า เหล่าผู้นำจากยุคโบราณจักกลับมาอีกครา! พวกเราเฝ้ารอพวกท่านมาเนิ่นนานแล้ว!..."

ออร์คตนนั้นไม่มีข้อสงสัยใดอีก มันเพียงทรุดตัวลงร่ำไห้ด้วยความปิติ

พวกออร์คต้องอยุ่อย่างทุกข์ทนมาเนิ่นนาน พวกมันต่างเฝ้ารอให้เหล่าผู้นำของพวกมันกลับมาเพื่อนำเผ่าพันธุ์กลับคืนสู่ความรุ่งโรจน์

ออร์คตนนั้นทั้งตื่นเต้นและมีความสุขเมื่อได้เห็นทอร์ลกลับมา

เซียวอวี๋เองก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน เขาประหลาดใจที่เห็นทอร์ลเรียกรูปสลักออกมา ทอร์ลมีรูปสลักเช่นนี้อยู่ด้วยงั้นหรือ? มันเกิดอะไรขึ้น? ทอร์ลเข้าใจรูปสลักมากขึ้นแล้วงั้นหรือ?

ซึ่งความจริงแล้ว รูปสลักตนนี้เป็นทอร์ลสร้างขึ้นเอง รูปสลักนี้สามารถเยียวยาบาดแผลให้กับนักรบเผ่าพันธุ์ออร์คได้

ทอร์ลเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเซียวอวี๋และดูเหมือนว่าออร์คตนนั้นจะเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของทอร์ลอีกทอดหนึ่ง ดังนั้นคำกล่าวของเซียวอวี๋จึงถือว่าชอบธรรม กลุ่มนักผจญภัยไม่อาจทำอย่างไรได้อีกนอกจากรอคอยเวลาแก้แค้นในภายหลัง

"จงประจายข้อความของข้าออกไปถึงนักผจญภัยทุกคน หากมีผู้ใดกล้าแตะต้องออร์คหรือเอลฟ์ภายในเทือกเขาอัลคาเกนแล้วล่ะก็ ข้าจะไปตามหามันผู้นั้นและสังหารทิ้งซะ!" เซียวอวี๋กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

พวกนักผจญภัยสบถออกมาขณะที่ค่อยๆจากไปทีละคน พวกเขาทราบแล้วว่าหมดโอกาศที่จะชิงตัวพวกออร์คจากเซียวอวี๋

พวกเขายึดถือว่าพวกเขาได้ค้นพบสมบัติล้ำค่าก่อน ทว่าเซียวอวี๋ได้ใช้อำนาจของเขาแย่งชิงสมบัติชิ้นนี้ไปจากมือของพวกเขา ในหมู่นักผจญภัยที่มีอาวุโสสักหน่อย พวกเขาต่างชาชินกับเหตุการณ์เช่นนี้แล้ว

เซียวอวี๋หันไปหาทอร์ลหลังพวกนักผจญภัยจากไป "ทอร์ล บอกเขาให้นำทางพวกเราไปยังชนเผ่าของเขา ที่นี่มีนักผจญภัยอยู่มากนัก พวกเขาอาจถูกโจมตีหากเราล่าช้า"

ทอร์ลผงกศีรษะและโค้งคำนับ "ขอบคุณนายท่าน"

ทอร์ลบอกกล่าวถึงสถานการณ์กับออร์คตนนั้น จากนั้นพวกเขาจึงเดินทางไปยังที่นั่น

อย่างไรก็ตาม สายตาของออร์คนั้นยังแฝงไว้ด้ยความเกลียดชังขณะที่จ้องมองเซียวอวี๋และมนุษย์คนอื่นๆ ทอร์ลจึงอธิบายให้ฟังว่า เซียวอวี๋นั้นยอดเยี่ยมทั้งยังจะเป็นผู้ที่นำเผ่าพันธุ์ออร์คไปสู่ความรุ่งเรืองอีกครั้ง ออร์คตนนั้นไม่ได้ขัดค้านแต่อย่างใด ทอร์ลนั้นคือเทพเจ้าของพวกเขา พวกเขาย่อมไม่มีข้อสงสัยหรือคลางแคลงแต่อย่างใด

ครึ่งชั่วโมงต่อมาพวกเขาก็ได้มาถึงชนเผ่า ทว่าที่นั่นกลับมีนักผจญภัยจำนวนมากห้อมล้อมอยู่ก่อนแล้ว........