ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

มู่หลี่ถูกมัดมืออยู่ในห้องขัง ชายผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นวีรบุรุษตอนนี้ดูราวกับอาชญากรสงครามที่น่าสังเวช

"มู่หลี่ ต้องการทราบหรือไม่ว่าผู้ใดมาเยี่ยมเจ้า?" ซู่ฉือหัวเราะอย่างเย่อหยิ่งขณะที่เดินเข้าไปในห้องขัง อิทธิพลและฐานะของบิดาซู่ฉือจะเพิ่มพูนขึ้นอย่างมากหากมู่หลี่ตกตาย ไม่มีขุนนางหรือขุนพลคนใดจะมีอำนาจเทียบได้กับเขาอีก

มู่หลี่มองไปที่ซู่ฉือ "ซู่ฉือ เป็นเจ้าเอง? เป็นเจ้าที่บีบคั้นข้า?"

ซู่ฉือหัวเราะ "บีบคั้น? เจ้าสามารถกล่าวได้เช่นนั้น...เป็นเพียงเรื่องของเวลาก่อนที่ท่านลอร์ดจะกำจัดเจ้า ลืมมันเสียเถอะ ที่สำคัญก็คือ บ้านของเจ้าถูกริบทรัพย์ คนในตระกูลถูกขายเป็นทาส อีกทั้งบุตรีคนเล็กยังตกเป็นของเล่นของจี๋ซิ่ง...."

ดวงตาของมู่หลี่เปลี่ยนเป็นแดงฉานเมื่อได้ยินถ้อยคำที่น่ารังเกียจของซู่ฉือ เขาต้องการจะขยับตัวหากแต่ก็ไม่สามารถ

"เจ้าสารเลว! เจ้ากล้าทำเช่นนั้นได้อย่างไร! ข้าจะฆ่าเจ้า!" มู่หลี่ตะโกนอย่างคลุ้มคลั่ง

"เป็นข้ากระทำต่อตระกูลของเจ้างั้นหรือ? เปล่าเลย ทุกอย่างเกิดขึ้นจากดยุคเซียวและจี๋ซิ่ง....ดยุคเซียวมีชื่อเสียงเลื่องลืออยู่แล้ว ข้าพอจะล่วงรู้ชะตากรรมของคนในตระกูลเจ้าได้....ส่วนจี๋ซิ่ง เจ้าควรจะทราบดียิ่งกว่าผู้ใดว่ามันจะจัดการกับบุตรีเจ้าอย่างไร ข้าเชื่อว่ามันจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง ฮ่าฮ่าฮ่า" ซู่ฉือกล่าวซ้ำเติมอย่างไม่ใยดี

ในอดีตทั้งซู่ฉือและบิดาของเขาต่างเกลียดชังมู่หลี่ ในตอนนี้ศัตรูของพวกเขาก็ถูกโค่นลงแล้วและในไม่ช้าก็จะถูกประหาร เขาย่อมไม่ยอมปล่อยผ่านโอกาศเช่นนี้ไปโดยเปล่า

"ซู่ฉือ! เจ้าและบิดาของเจ้า! ข้าภักดีต่อรัฐเว่ยมาอย่างยาวนาน แล้วนี่คือสิ่งที่ข้าได้รับงั้นหรือ" มู่หลี่ได้รับใช้รัฐมาตลอดหลายปี อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่โบราณกาลมาคนที่ภักดีมักมีจุดจบที่น่าสังเวช

เซียวอวี๋ที่ยืนอยู่ด้านข้างซู่ฉือยิ้มออกมา เขาคิดขึ้นในใจ "ยิ่งเจ้าตัวโง่งมนี่เยาะเย้ยมู่หลี่มากเท่าใด สถานการณ์ก็จะยิ่งโน้มเอียงมาเข้าทางเรา ข้ามาที่นี่เพื่อศึกษาตำแหน่งห้องขัง แต่นี่ยังดีกว่าที่คิดเสียอีก"

"เจ้าคือคนที่ขายดาบเวทให้ข้า?" มู่หลี่จดจำเซียวอวี๋ได้

เซียวอวี๋ยิ้มแย้ม "ถูกต้อง เป็นข้าเอง แต่ท่านแม่ทัพไม่ควรตำหนิข้า ข้าเพียงแค่รับตัวผู้คนในตระกูลท่านไป ไม่ใช่ชีวิตท่าน ท่านควรจะทำความเข้าใจให้ดี ยิ่งไปกว่านั้นจะช้าเร็วเรื่องแบบนี้ก็ต้องเกิดขึ้น นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าสอดมือเข้าเพื่อรับผลประโยชน์บ้างก็เท่านั้น..."

เซียวอวี๋ได้ปูทางไว้สำหรับการร่วมมือกันในอนาคต อย่างไรก็ตาม มู่หลี่ยังคงมองเซียวอวี๋อย่างโง่งม เขาจะคาดคิดได้อย่างไรว่าแผนการทั้งหมดเป็นของเซียวอวี๋

ซู่ฉือและเซียวอวี๋ยังคงซ้ำเติมและทับถมมู่หลี่ พักหนึ่งพวกเขาก็จากไปและทิ้งมู่หลี่ให้จมอยู่กับความสิ้นหวัง

หากมีเพียงเขาที่ตกตายนั่นก็ไม่นับเป็นอย่างไร ทว่าเขาไม่ต้องการทนเห็นผู้คนในตระกูลของเขาต้องพบกับจุดจบอันน่าเศร้าเช่นนี้

เซียวอวี๋ลำเลียงผู้คนทั้งหมดในตระกูลมู่ไปยังเมืองไลอ้อนในยามค่ำคืน ลีอากลับมาที่ห้องอยู่ก่อนแล้วเมื่อเซียวอวี๋กลับมายังโรงแรม มู่หานนอนอยู่บนเตียงขณะที่น้ำตาไหลออกมา

เซียวอวี๋ทอดถอนใจขณะมองไปยังเด็กสาว "นางนับเป็นสาวงามโดยแท้ นางจะยิ่งงดงามกว่านี้ในอีกไม่กี่ปี ไม่แปลกใจที่จี๋ซิ่งจะปรารถนาในตัวนาง"

เซียวอวี๋หันไปมองลีอา "จี๋ซิ่งเล่า?"

ลีอายกมือกรีดผ่านลำคอ

เซียวอวี๋พยักหน้า เขาไม่มีความเศร้าเสียใจแม้ว่าจี๋ซิ่งจะถูกฆ่านับหมื่นครั้ง สารเลวนี่ร่วมมือกับแคร์รี่ในการลอบสังหารเซียวอวี๋ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ผู้วางแผนการ แต่มันก็เป็นการกระทำที่ไม่อาจให้อภัยได้ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนกล่าวว่าจี๋ซิ่งขอแบ่งปันซีเหวินกับแคร์รี่หลังจากที่สังหารเขาแล้วอีกด้วย

เซียวอวี๋ก้าวเข้าไปหยุดด้านข้างมู่หานและยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "อย่าได้กังวลไปสาวน้อย ข้าช่วยเจ้ามาแล้ว ดังนั้นเจ้าจะเป็นผู้ติดตามของข้าในอนาคต"

เซียวอวี๋รู้สึกว่าตนกำลังเป็นซาตานที่ล่อลวงเด็กสาวไร้เดียงสา ปากของมู่หานถูกอุดเอาไว้ด้วยเศษ ดังนั้นนางจึงไม่อาจพูดจาได้ มีแต่น้ำตาที่ไหลพรากออกมา

เซียวอวี๋ฝากมู่หานไว้กับลีอาขณะที่เขาวางแผนการสำหรับแหกคุกในคืนนี้

..................................

...................................

เซียวอวี๋ กรอมและลีอามุ่งตรงไปยังคุกขณะที่ทิ้งทิรันด้าเอาไว้เฝ้ามู่หาน ทั้งสามคนสามารถอำพรางตัวได้ ดังนั้นงานนี้ทั้งสามจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด ทิรันด้าสามารถอำพรางตัวได้แค่เพียงที่ที่มีเงา ดังนั้นเขาจึงไม่ได้นำนางมาด้วย

เซียวอวี๋และอีกสองคนเคลื่อนย้ายจากอีกที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งด้วยความคล่องแคล่วจนมาถึงคุก ก่อนหน้านี้เซียวอวี๋ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างปราดเปรียวถึงเพียงนี้ แต่ในตอนนี้เขามีทักษะทะยานและทักษะเทเลพอต เขาสามารถเคลื่อนย้ายจากบนพื้นดินไปบนกำแพงสูงได้ในชั่วพริบตา ลีอาตกใจอย่างมาก นางไม่เคยคิดว่าเซียวอวี๋จะมีทักษะเช่นนี้

เซียวอวี๋ได้จดจำเส้นทางเอาไว้แล้วในตอนกลางวัน ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถมาถึงห้องขังของมู่หลี่ได้อย่างรวดเร็ว แม้ว่าซู่ฉือจะเพิ่มเวรยามขึ้นก็ตาม แต่พวกเขาก็ไม่อาจมองเห็นทั้งสามที่กำลังล่องหนอยู่ได้หากปราศจากไอเทมเวทมนตร์

มีกำลังทหารราว 20 นายเดินตรวจตราอยู่แถวห้องขังของมู่หลี่ พวกเขาถือคบเพลิงขณะยืนเฝ้ายาม เซียวอวี๋ทำมือส่งสัญญาณก่อนที่ทั้งสามจะพุ่งทะยานออกไปราวเสือดาว กรอมใช้ทักษะตีฝ่าฟันผู้คนล้มลงแถบหนึ่ง เซียวอวี๋ไม่อาจใช้ทักษะตีฝ่า แต่ยังสามารถใช้อมนิแสลช ดาบของเขากวัดแกว่งผ่านร่างคนราวกับผ่าก้อนเต้าหู้ ลีอาเคลื่อนกายราวเงาวูบหนึ่งสังหารทหารยามโดยปราศจากโอกาศส่งเสียง มีทหารสองสามนายที่ทันตะโกนออกมา แต่พวกมันก็ถูกสังหารในทันที

เซียวอวี๋และกรอมกวัดแกว่งดาบฟาดฟันเข้าใส่กรงห้องขัง มู่หลี่ยังไม่ทันได้ตอบสนองใดๆเมื่อเซียวอวี๋ใช้ดาบตัดเชือกที่มัดเขาเอาไว้กับขื่อ

กรอมแบกมู่หลี่ขึ้นไหล่ ขณะนั้นเองก็มีทหารยามหลายนายวิ่งมาตามเสียงที่เกิดขึ้น

เซียวอวี๋ใช้ทั้งวินด์วอร์คและเทเลพอตขณะที่เขาตวัดดาบในมือออกไป เหล่าทหารยามที่เพิ่งวิ่งเข้ามาตามเสียงล้มตายลงในเวลาชั่วลมหายใจ ทักษะต่อสู้ของเซียวอวี๋ได้ก้าวหน้าขึ้นอย่างมากหลังจากผ่านการขัดเกลาอย่างต่อเนื่อง เขาสามารถสังหารทหารจำนวนมากได้ราวกับฆ่าหมูฆ่าไก่

เซียวอวี๋ตวัดดาบตัดกรงขังห้องอื่นๆ "ไปซะ! รีบวิ่งเอาตัวรอด!"

เหล่านักโทษในที่นี้ย่อมไม่ใช่ตัวดีอันใด พวกมันท้งหมดตะโกนออกมาขณะวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตเมื่อพบเห็นหนทางรอด เซียวอวี๋เริ่มวางเพลิงทุกแห่งเพื่อให้สถานการณ์วุ่นวายมากยิ่งขึ้น ซู่ฉือได้เพิ่มจำนวนเวรยามขึ้นจริงๆ แต่เขาไม่เคยคาดคิดว่าผู้ที่บุกชิงตัวมู่หลี่จะเข้ามาด้วยวิธีการเช่นนี้ นี่จึงเป็นผลให้การป้องกันมุ่งเน้นไปที่ภายนอกเรือนจำ

เปลวไฟโหมลุกท่วมเรือนจำในขณะที่เหล่านักโทษวิ่งหนีวุ่นวาย เหล่าทหารยามไม่อาจหาตัวมู่หลี่ได้จากความโกลาหลที่เกิดขึ้น

กรอมซ่อนตัวมู่หลี่ไว้ใต้ผ้าคลุมของเขาขณะที่ใช้วินด์วอร์ค พวกเขาอยู่ในสภาวะไร้ตัวตนอีกหน

เซียวอวี๋และอีกสองคนกลับมาถึงโรงแรมโดยไม่สิ้นเปลืองเรี่ยวแรงมากนัก

ทหารยังคงตรวจค้นเพื่อหาตัวมู่หลี่ภายในเรือนจำขณะที่พวกเขากลับมาถึงโรงแรมแล้ว

เซียวอวี๋บอกให้กรอมวางร่างมู่หลี่ลงในรถม้า เขาให้ลีอาขึ้นไปพาตัวมู่หานมาที่รถม้า ไม่มีผู้ใดที่กล้าตรวจค้นรถม้าของเขา ยิ่งไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าเซียวอวี๋ที่บีบคั้นมู่หลี่จนตกอยู่ในสภาพนี้จะลงมือชิงตัวเขาออกมา!

ด้วยเหตุนี้เซียวอวี๋จึงกลับไปยังห้องของเขาและหนุนหมอนหลับอย่างสบายใจ รุ่งเช้าเขาก็ตื่นขึ้นมาพบหน้าซู่ฉือ

"เป็นความจริงหรือไม่!? ข้าได้ยินว่ามีคนช่วยเหลือมู่หลี่ออกจากเรือนจำ!" เซียวอวี๋กล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

ซู่ฉือเองก็ยังหัวหมุนงุนงง ผู้ที่ลงมือช่วยเหลือมู่หลี่ออกไปได้อย่างน้อยจะต้องเป็นผู้ฝึกยุทธ์หรือมือสังหารในขั้นที่สามขึ้นไป แต่มู่หลี่มีสหายเช่นนี้ด้วยหรือ?

"ช่วงนี้เจ้าจงระวังเอาไว้" ซู่ฉือกล่าวออกมา

"จี๋ซิ่งตายแล้ว เป็นไปได้ว่าพวกมันกำลังเพ่งเล็งเอาชีวตเจ้าด้วยเช่นกัน"

"อะไรนะ? จี๋ซิ่งถูกฆ่าแล้ว? เช่นนั้นข้าคงเป็นรายต่อไป....ข้าจะต้องรีบกลับเมืองไลอ้อนในทันที" เซียวอวี๋เดินไปมาราวกับหนูติดจั่น "พี่ฉือ ท่านเองก็ต้องระวังตัวเอาไว้เช่นกัน เขาอาฆาตท่านมาก"

"มีทหารยามอยู่ตั้งมาก แต่ไม่มีผู้ใดเห็นตอนที่มู่หลี่หลบหนีไป ยิ่งไปกว่านั้นพวกมันยังลงมืออย่างรวดเร็ว มู่หลี่ถูกจับตัวในตอนสาย ตกกลางคืนก็แหกคุกออกไปแล้ว พวกมันคงเตรียมการมาอย่างดี..."

ใบหน้าของเซียวอวี๋มีรอยยิ้มที่ดูชั่วร้ายประดับอยู่ เขากำลังนั่่งอยู่ในรถม้าขณะกำลังเดินทางกลับเมืองไลอ้อน เมืองฮุ่ยถูกปิดทางเข้าออกอย่างแน่นหนา ไม่มีผู้ใดสามารถเข้าหรือออกได้ อย่างไรก็ตาม เซียวอวี๋ได้รับอนุญาติจากซู่ฉือจึงสามารถผ่านออกไปโดยสะดวก

ผู้ใดจะคาดคิดเล่าว่าคนร้ายที่ชิงตัวมู่หลี่ออกไปจะเป็นผู้ที่วางอุบายต่อตัวมู่หลี่เอง?