ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เซียวอวี๋ต้องการจะทิ้งมังกรน้อยไว้กับแอนโทนีดาส ทว่ามันกลับดื้อรั้นไม่ยอมอยู่ขณะที่ทั้งทิรันด้า ลีอาและซีเหวินนั้นติดตามเขาไปด้วย ด้วยเหตุนี้เซียวอวี๋จึงให้ลีอาอุ้มมันไว้  พวกเขาเดินไปตามถนนที่ทอดยาวสู่คฤหาสน์ที่งดงาม มีรูปปั้นสิงโตที่สูงราวสามเมตรสองตัวตั้งอยู่สองฟากข้างของประตูคฤหาสน์ มันถูกแกะสลักอย่างดีจนแลดูคล้ายกับพวกมันมีชีวิตและน่าเกรงขาม เซียวอวี๋คิดขึ้นในใจ "เมืองไลอ้อนของเราดูย่ำแย่ไปเลยเมื่อนำมาเทียบกับที่นี่ ไม่แปลกใจที่พ่อบ้านโม่จะดูถูกเราและเมืองไลอ้อน"  พ่อบ้านโม่ชักนำพวกเขาเข้าไปด้านใน ทหารที่เฝ้าประตูอยู่โค้งตัวทำความเคารพ การแสดงออกของพวกเขานั้นแสดงให้เห็นว่าพ่อบ้านโม่มีอิทธิพลอยู่ไม่น้อย อย่างไรก็ตาม พวกเขากลับไม่ใส่ใจซีเหวินราวกับนางเป็นคนแปลกหน้าผู้หนึ่ง  พวกเข้าเดินผ่านคฤหาสน์ไป มันมีหลายเส้นทางที่จะนำเหล่าอาคันตุกะไปยังเรือนพักส่วนต่างๆ  พ่อบ้านโม่ไม่ได้หันหลังกลับมามองขณะที่เขายังคงนำทางต่อไป ตอนนี้เขาไม่ได้สนใจว่าเซียวอวี๋จะต้องการพูดคุยกับเขาหรือไม่ เขากำลังครุ่นคิดอยู่ในหัวว่าจะให้ร้ายเซียวอวี๋อย่างไรต่อหน้าท่านลอร์ดของเขา  เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว เซียวอวี๋นั้นทำตัวราวกับนักท่องเที่ยวที่มาเยี่ยมชมคฤหาสน์ เขาจะคอยหยุดที่นั่นที่นี่เพื่อดูส่วนต่างๆของคฤหาสน์ นี่ราวกับเขากำลังมาเยี่ยมชม 'พระราชวังต้องห้าม'  พ่อบ้านโม่คิดขึ้นภายในใจ 'อีกไม่นานเจ้าจะได้ทราบว่ามีอะไรรออยู่'  พวกเขาเดินผ่านทางเชื่อมหลายแห่งจนมาถึงลานเล็กๆที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง ลานแห่งนี้ได้รับการออกแบบอย่างเป็นเอกลักษณ์ ที่นี่มีรูปปั้นตั้งอยู่ทุกแห่งและมีแม้กระทั่งน้ำตกจำลอง  "สถานที่ที่ยอดเยี่ยม" เซียวอวี๋กล่าวออกมาด้วยความชื่นชม  พ่อบ้านโม่ไม่กล้าที่จะเดินผ่านประตูของลานเข้าไปโดยตรง กลับกันเขาเข้าไปกล่าวกับทหารยามอยู่หลายคำ  เซียวอวี๋พบว่ามันมีสวนดอกไม้อยู่ภายในลานแห่งนี้ เป็นดอกไม้นานาพันธุ์ที่งดงามอย่างยิ่ง เขาเดินเข้าไปเด็ดมันมา มังกรน้อยเมื่อเห็นว่าเซียวอวี๋กำลังจะเด็ดดอกไม้ดังนั้นมันจึงกระโดดออกจากอ้อมแขนของลีอามาหาเซียวอวี๋ มันเริ่มต้นที่จะเด็ดดอกไม้ที่งดงามและเขียวชอุ่มลงมาเช่นกัน  ใบหน้าของพ่อบ้านโม่กลายเป็นเขียวคล้ำขณะเห็นฉากดังกล่าว "เจ้า.....เจ้า.." เขากล่าวออกมาเพียงสองคำก่อนที่จะหยุดยั้งลง นี่เป็นสวนดอกไม้ที่ท่านลอร์ดหวงแหนอย่างยิ่ง ลอร์ดของเขาได้จ่ายออกไปหลานแสนเหรียญทองเพื่อหาซื้อไม้พันธุ์หายากและพันธุ์พิเศษมากมายมาปลูกไว้ที่สวนแห่งนี้ ผู้ใดที่กล้าเด็ดดมดอกไม้ภายในสวนจะต้องถูกตัดศีรษะ!  อย่างไรก็ตาม เจ้าอันธพาลนี้กลับกล้าที่จะเด็ดดอกไม้ทุกดอกที่เขาชอบขึ้นมา  ทหารยามกลับออกมาจากด้านในและกล่าวบางอย่างกับพ่อบ้านโม่  พ่อบ้านโม่ผงกศีรษะ เขาระงับโทสะลงและหันไปหาเซียวอวี๋ "ลอร์ดอวี๋ ท่านลอร์ดกำลังรอคอยพวกเราอยู่"  เซียวอวี๋โบกมือ "รอเดี๋ยว มีดอกไม้งดงามอีกมากที่ข้าจะต้องเด็ดออกมาก่อน มิเช่นนั้นข้าคงรู้สึกแย่ไปจนวันตาย"  "ท่าน...." พ่อบ้านโม่ตัวสั่นด้วยความโกรธ ท่านลอร์ดได้ออกคำสั่งให้พวกเขาเข้าไปด้านในขณะที่ลอร์ดอันธพาลนี้กลับไม่ใส่ใจใดๆและยังคงเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการเด็ดดอกไม้  "เซียวอวี๋ พวกเราไม่ควรให้ท่านพ่อต้องรอนาน" ซีเหวินกล่าวออกมาเมื่อเห็นว่าเซียวอวี๋ไม่ได้แยแสต่อพ่อบ้านโม่  เซียวอวี๋ผละออกจาสวนดอกไม้อย่างไม่เต็มใจเมื่อได้ยินคำกล่าวของซีเหวิน มังกรน้อยก็คาบดอกไม้ออกมาด้วย มันนำดอกไม้เหล่านั้นไปมอบให้ลีอา ทิรันด้าและซีเหวิน ซีเหวินไม่กล้าที่จะรับพวกมันเอาไว้ ทว่าลีอาและทิรันด้ากลับไม่ใส่ใจและนำพวกมันมาประดับเรือนผมหรือเสื้อผ้าของพวกนาง  พวกเขาก้าวผ่านประตูเข้าไปและเดินมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องโถงขนาดใหญ่ เซียวอวี๋เองก็ไม่แน่ใจว่ามันเป็นสถาปัตยกรรมแบบยุโรปหรือสถาปัตยกรรมแบบจีน แต่สถานที่แห่งนี้นั้นสง่างามและตระการตาอย่างมาก  "ท่านลอร์ดขอรับ คุณหนูสี่กลับมาแล้ว" พ่อบ้านโม่กล่าวออกมาขณะที่ยืนอยู่เบื้องหน้าประตูห้องโถง  "ซีเหวินคำนับบิดา" แม้ว่าประตูจะยังไม่เปิดออกแต่ซีเหวินก็กล่าวออกมาด้วยความนอบน้อม  ไม่นานก็มีเสียงตอบกลับมา "ดีมาก! นางกลับมาแล้ว"  หลังจากนั้นก็ไม่มีวาจาใดดังขึ้นอีก  เซียวอวี๋กลอกดวงตาอย่างช่วยไม่ได้ หากว่าอีกฝ่ายไม่ใช่บิดาของซีเหวินแล้ว เช่นนั้นเขาคงจะถีบพังประตูเข้าไปด้านในเองแล้ว  "ท่านลอร์ด ลอร์ดแห่งเมืองไลอ้อนเซียวอวี๋ก็มาเยี่ยมท่านด้วยขอรับ" พ่อบ้านโม่กล่าวเพิ่มเติม  "โอ้ กระทั่งหลานชายอวี๋ก็มาแล้ว งานการในดินแดนของข้านั้นยุ่งวุ่นวายอย่างมากดังนั้นจึงละอายที่ไม่ได้ออกไปต้อนรับบุตรชายของสหายแล้ว"  ประตูห้องโถงเปิดออกและเซียวอวี๋ก็สามารถมองเห็นบิดาของซีเหวินกำลังนั่งอยู่บนที่นั่งของเขา  บิดาของซีเหวินนั้นเรียกว่า หวังเทียนหู่ เขาเองก็เป็นขุนพลที่ยอดเยี่ยมของราชวงศ์พยัคฆ์คำรน เขาได้ต่อสู้ร่วมกับเซียวซานเทียนและประกอบความดีความชอบทางทหารมากมาย ด้วยเหตุนี้เอง องค์จักรพรรดิจึงพระราชทานตำแหน่งเคาท์พร้อมดินแดนให้กับหวังเทียนหู่  พ่อบ้านโม่เดินเข้าไปด้านในโดยไม่ได้เชื้อเชิญเซียวอวี๋ก่อน  เซียวอวี๋ขยิบตาให้มังกรน้อยและมองไปที่พ่อบ้านโม่ มังกรน้อยที่ชั่วร้ายเหมือนเซียวอวี๋ทันใดนั้นก็กระโดดออกจากอ้อมแขนของลีอาและอ้าปากพ่นไฟใส่ชุดของพ่อบ้านโม่  ลมหายใจแห่งเปลวไฟของมังกรน้อยนั้นยอดเยี่ยมยิ่ง มันสามารถเผาไหม้ได้กระทั่งกิ่งไม้ต่างๆ ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงเพียงเสื้อผ้าชุดหนึ่ง  นี่เป็นผลให้ชุดของพ่อบ้านโม่ลุกไหม้ขึ้นมา เขาแหกปากตะโกนออกมาขณะที่วิ่งไปด้านหน้า มังกรน้อยดูจะมีความสุขอย่างมากเมื่อเห็นพ่อบ้านโม่มีไฟลุกท่วมเสื้อผ้า  สถานที่ที่เงียบสงบกลายเป็นปั่นป่วนวุ่ยวายขึ้นมาทันที พ่อบ้านโม่วิ่งวนไปโดยรอบขณะที่ตะโกนออกมาเสียงดัง  เซียวอวี๋หัวเราะออกมา "ไม่เคยคิดมาก่อนแลยว่าพ่อบ้านโม่จะวิ่งได้รวดเร็วถึงเพียงนี้!"  หวังเทียนหู่กำลังนั่งอยู่บนที่นั่งหลักขณะที่พูดคุยอยู่กับอาคันตุกะของเขา เสียงตะโกนโหวกเหวกของพ่อบ้านโม่ได้สร้างความวุ่ยวายขึ้นและนั่นทำให้หวังเทียนหู่ไม่พอใจ ขณะเดียวกันอากาศก็ควบรวมเป็นสีฟ้าและระเบิดออกมาครอบคลุมร่างของพ่อบ้านโม่เอาไว้ เปลวไฟได้มอดดับลงทันที  เซียวอวี๋หันไปมองชายที่สวมชุดคลุมผู้ใช้มนตรา เขาสะบัดมือขณะที่ร่ายมนต์อยู่  "ผู้ใช้มนตรา?" เซียวอวี๋หยีตาลงขณะที่มองชายผู้นั้น  'ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นผู้ใช้มนตราขั้นที่สาม ตระกูลหวังฉลาดยิ่งที่ดึงตัวเขามาเข้าร่วม' เซียวอวี๋คิดใจใจ  "ขอบคุณท่านอาจารย์ลู่" หวังเทียนหู่ก่าวออกมา  เซียวอวี๋หันไปทางที่นั่งหลัก ที่นั่งอยู่นั้นเป็นชายวัยกลางคนคิ้วหนาที่ดูแข็งแรง สายตาของเขาราวกับพยัคฆ์ตัวหนึ่ง ชายผู้นี้คือหวังเทียนหู่เอง  "ขอบคุณท่านอาจารย์ลู่ที่ยื่นมือช่วยเหลือ ขอท่านลอร์ดโปรดลงโทษคนร้ายด้วยเถิด" พ่อบ้านโม่ต้องเสียหน้าต่อหน้าผู้คนมากมาย ดังนั้นเขาจึงขอร้องให้หวังเทียนหู่จัดการเรื่องราวให้  หวังเทียนหู่เหลือบมองเซียวอวี๋  "พ่อบ้าน เจ้าได้เดินทางตรากตรำมานาน นั่งลงและพักผ่อนเถอะ" ประกายเย็นชาพาดผ่านแววตาของหวังเทียนหู่  ซีเหวินไม่กล้ากระทั่งหายใจออกมาเนื่องจากความกลัว นางหวาดกลัวบิดามาตั้งแต่นางยังเป็นเด็ก นางไม่เคยรู้ว่าความรักของบิดานั้นเป็นอย่างไร