ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

ผู้คุมทหารรู้สึกถึงความผิดปกติจากคำพูดและท่าทางของเซียวอวี๋ หากแต่ตัวมันก็เป็นเพียงทหารทั่วไป มันจะโดนลงโทษอย่างร้ายแรงหากไม่รายงานต่อผู้บังคับบัญชา

"ไปตามลี่เหอหรือซูฉือมา ข้าต้องการพูดคุยกับพวกมัน"

"เจ้าต้องการพบกับแม่ทัพของพวกเรางั้นหรือ? เจ้ามาที่นี่เพื่อส่งสานส์ใช่หรือไม่? เช่นนั้นข้าสามารถรายงานต่อท่านซูฉือ..."

เซียวอวี๋ครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะ "ข้าไม่ได้มาส่งสานส์ใดๆทั้งนั้น...บอกกับซูฉือว่าสหายเก่ามาเยี่ยมเยียน...มันจะจดจำข้าได้เองถ้าพบข้า"

ผู้คุมทหารจ้องมองเซียวอวี๋อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหลับไปแจ้งต่อหัวหน้าของมัน เซียวอวี๋หันกลับไปคุยกับเหล่าทหารแถวนั้นและช่วยพวกเขาผ่าท่อนซุงอยู่หลายต้น

"มันจะแข็งไม่พอหากใช้ในการโจมตี...ดังนั้นต้องใส่มันเข้าไปแบบนี้" ไม่นานเซียวอวี๋ก็กลายเป็นผู้ฝึกสอนของเหล่าทหารที่ทำงานอยู่บริเวณนั้น แม้ว่าพวกเขาจะได้พบกับเซียวอวี๋โดยบังเอิญ หากแต่คำพูดของเซียวอวี๋ก็ถือว่ามีพลังดึงดูดไม่น้อย พวกเขาได้ลืมเลือนไปแล้วว่าเซียวอวี๋เพิ่งขี่ม้าออกมาจากเมืองของฝ่ายศัตรู หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีม้าหลายตัวเข้ามาใกล้พวกเขา

"ท่านแม่ทัพ เป็นคนผู้นั้นเอง" ผู้คุมทหารชี้มือมายังเซียวอวี๋ กระนั้นมันเองก็รู้สึกประหลาดใจขึ้นมา คนผู้นี้แปลกประหลาดไปแล้ว เขากลับมาช่วยงานของฝ่ายศัตรู นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่?

ดวงตาของแม่ทัพเบิกกว้างขณะที่จ้องมองเซียวอวี๋จากบนหลังม้า เขารีบกระโดดลงจากหลังม้ามาทันที

"ฮ่าฮ่า...สหายอวี๋! ไม่ได้พบกันเสียนาน" ซูฉือยิ้มทักทาย

เซียวอวี๋ยกมือขึ้นปาดเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก "ใช่...ไม่ได้เจอกันนานเลย...เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?"

ซูฉือเคยร่วมมือกับเซียวอวี๋ในการใส่ร้ายมู่หลี่เมื่อตอนที่อยู่ในรัฐเว่ย

"ข้าสบายดี...ได้ยินเรื่องราวของเจ้ามาไม่น้อยเลย ข้าล่ะอิจฉาในความโชคดีของเจ้าจริงๆ..." ซูฉือหัวเราะ

เซียวอวี๋โบกมือ "ไม่ใช่ข้าหรอก หากแต่เป็นท่านพ่อของข้าที่ได้วางรากฐานเอาไว้...ข้าเพียงรับสืบทอดมาเท่านั้น...ข้าเองก็ได้ยินว่าเจ้าไปได้ดีเช่นกัน?"

ซูฉือยิ้มหากแต่ไม่ตอบคำ เขาโอบบ่าเซียวอวี๋และกล่าวว่า "เอาเถอะ พวกเราต่างก็เป็นสหายกัน ดังนั้นข้าจะช่วยเจ้าเอง...เจ้าต้องเข้าใจอยู่แล้วว่ากองทัพขนาดใหญ่นี้จ่ออยู่หน้าประตูบ้านของเมืองไลอ้อนแล้ว...จงทำตัวฉลาดและยอมจำนนโดยเร็วเถอะ...ในกรณีนี้ข้าสามารถรับรองได้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างยังจะเป็นของเจ้า..."

เซียวอวี๋ระบายรอยยิ้ม "ขอบคุณต่อน้ำใจของเจ้า แต่เจ้าต้องเข้าใจว่าข้านั้นไม่ชอบสุงสิงยุ่งเกี่ยวกับผู้ใด...ข้าไม่ชอบอยู่ใต้คำสั่งของใคร...และข้าก็ไม่ชอบการบังคับ...ข้าเลยไม่ค่อยคุ้นเคยกับเงื่อนไขเหล่านี้"

เซียวอวี๋และซูฉือต่างหัวเราะออกมาขณะต่างฝายต่างมองหน้ากัน แม้ว่าคนอื่นๆจะเห็นว่าพวกเขาเป็นสหายที่สนิทกัน หากแต่ไม่มีผู้ใดรู้ความจริง

"เอาล่ะสหาย ในเมื่อเจ้าเลือกแล้วก็แล้วกันไปเถอะ...แต่อย่าได้ตำหนิว่าข้าไม่เตือนเจ้าล่ะ" ซูฉือยิ้มอย่างเย็นชา

"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...สหาย ครั้งนี้ข้ามาเพื่อพบกับนายน้อยของตระกูลเคเนดี้...เขาชื่อว่าอะไรนะ?" เซียวอวี๋หันไปพูดคุยเรื่องอื่นแทน

"เจ้าต้องการพบกับนายท่านโรเบิร์ต?" ซูฉือหรี่ตาลง

เซียวอวี๋พยักหน้า "ถูกแล้ว เขา....ครั้งสุดท้ายพวกเราเกิดความเข้าใจผิดกัน ดังนั้นข้าจึงมาเพื่อปรับความเข้าใจเสียหน่อย"

"อา...เจ้าต้องการจะพูดเรื่องอะไรงั้นหรือ?" ซูฉือเกิดความสงสัยขึ้นมาเมื่อได้ยินคำพูดของเซียวอวี๋

เซียวอวี๋ยิ้ม "มันเป็นเรื่องส่วนตัวน่ะ ข้าต้องการพูดคุยกับเขาโดยตรง"

ซูฉือขมวดคิ้วขณะใคร่ครวญอยู่ชั่วขณะ "เอาเถอะ...ข้าจะไปบอกเขา...ข้าจะช่วยเจ้า...แต่ว่านะสหาย เจ้าต้องเข้าใจนะว่าตระกูลเคเนดี้นั้นไม่ใช่ขุมกำลังที่เจ้าจะเผชิญหน้าได้ด้วยตนเอง...จะดีที่สุดหากเจ้ายอมปล่อยวางและส่งมอบนักรบของเจ้าให้กับนายท่านโรเบิร์ต...ข้าจะบอกความลับเจ้าเรื่องหนึ่ง นายท่านโรเบิร์ตได้นำกองทัพออร์คของเขามาด้วย....พวกมันเองก็เป็นนักรบที่เข้มแข็งอย่างยิ่ง...พวกมันสามารถถล่มเมืองไลอ้อนให้ราบคาบได้ไม่ยากเลย"

เซียวอวี๋พลันเลิกคิ้วขึ้นมา "หืม? เขามีออร์คด้วยงั้นหรือ?"

เซียวอวี๋ต้องการจะพบกับพวกออร์คของโรเบิร์ตเมื่อได้ยินเรื่องนี้ กรอม ทอร์ลและคาร์นนั้นอยู่กับเขาแล้ว ดังนั้นเขาจึงต้องการจะ 'กล่อม' ออร์คเหล่านั้น จะอย่างเสียทอร์ลและกรอมก็เป็นวีรบุรุษยุคโบราณของเผ่าพันธุ์ออร์ค แล้วออร์คพวกนั้นยังจะต่อสู้กับพวกเขาอีกหรือหากทราบว่าทางฝั่งของเขามีกรอมและทอร์ลอยู่?

"สหาย เจ้าก็รู้ว่าข้าย่อมไม่หลอกลวงเจ้า...รออยู่ที่นี่ก่อน....ข้าจะไปตามนายท่านโรเบิร์ตให้"

เซียวอวี๋หันไปกล่าวกับหนึ่งในทหารที่อยู่ใกล้เคียง "เฮ้! ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าไม่ให้ทำเช่นนั้น? เจ้าต้องเสียบมันให้ลึกกว่านั้น..."

เซียวอวี๋และทหารกลุ่มนั้นช่วยกันเสียบแผ่นไม้เพื่อสร้างแนวป้องกันขึ้นมา ในเวลานั้นเอง ก็มีกลุ่มผู้ฝึกยุทธ์วิ่งมาหาพวกเขา เซียวอวี๋ได้นั่งไขว่ห้างอยู่บนท่อนไม้ขณะกำลังสั่งการเหล่าทหารให้ทำงาน เขากระทั่งไม่เหลือบแลผู้ฝึกยุทธ์เหล่านั้น เหล่าหทารที่กำลังทำงานกันอยู่เมื่อพบเห็นคนกลุ่มใหม่ก็หยุดมือ ก่อนจะทำความเคารพต่อคนกลุ่มนั้น พวกเขามองเห็นตราสัญลักษณ์ของคนเหล่านี้ที่แสดงว่าพวกเขาเป็น 'ระดับสูง'

เซียวอวี๋หันกลับไปมองคนกลุ่มนั้น มีบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงกึ่งกลางของกลุ่มขณะที่รอบข้างของเขาต่างเป็นผู้ฝึกยุทธ์มือดี คนผู้นี้ก็คือโรเบิร์ตที่เซียวอวี๋ได้พบขณะที่กำลังสำรวจนครใต้พิภพเอง ที่นั่นเซียวอวี๋ได้ตอแยอีกฝ่ายทั้งที่ไม่ทราบตัวตนของเขา

"ฮึ่ม! เจ้ามดปลวก! เจ้ามาที่นี่เพื่อยอมจำนนใช่หรือไม่? ข้าจะละเว้นชีวิตเจ้าหากเจ้ายอมมาเป็นทาสรับใช้ข้า!....แต่เจ้าจะต้องถูกโบยสิบแส้ทุกวัน!" อารมณ์ของโรเบิร์ตไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย เขายังคงเป็นนายน้อยที่หยิ่งยโสและมองผู้อื่นอย่างดูถูก อันที่จริงซูฉือได้ช่วยพูดให้เซียวอวี๋อยู่หลายคำ และบอกว่าเซียวอวี๋มาพบเขาอย่างสันติ ดังนั้นโรเบิร์ตจึงตัดสินใจจะไว้ชีวิตเซียวอวี๋หากเซียวอวี๋ยอมมาเป็นทาสรับใช้เขา

"ท่านโรเบิร์ต ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อยอมจำนน...ข้าต้องการจะมาบอกท่านเกี่ยวกับคำพูดสุดท้ายที่ข้าลืมบอกท่านไป" เซียวอวี๋กล่าวอย่างรวดเร็วขณะมองไปยังโรเบิร์ต

มีประกายฆ่าฟันวูบผ่านแววตาของโรเบิร์ต "เจ้าไม่ได้มาเพื่อยอมจำนน? เช่นนั้นเจ้ามาที่ทำไม?" โรเบิร์ตไม่เข้าใจเลยว่าผู้นำของฝ่ายศัตรูจะเข้ามายังค่ายของเขาทำไมหากไม่ใช่เพราะมายอมจำนน? หรือเซียวอวี๋กำลังหาที่ตาย?

เซียวอวี๋ยิ้มสดใส "สหายโรเบิร์ตเอย ข้ามาที่นี่เพื่อบอกกับเจ้าว่า....ถล่มมารดาเจ้า!" เซียวอวี๋ใช้ก้าวกระโดดหนีออกไปทันทีที่กล่าวจบ