ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

"หยุดมือ!" หวังเทียนหู่ลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ การลงมือต่อคนในห้องโถงแห่งนี้ก็ไม่ต่างไปจากการตบหน้าหวังเทียนหู่อย่างแรง

กรอมไม่ได้หยุดมือลงเพราะคำสั่งของหวังเทียนหู่ เขายังคงปล่อยหมัดใส่ร่างอันเทอะทะนั้น กรอมจะไม่หยุดมือจนกว่าเซียวอวี๋จะเป็นผู้สั่งให้หยุด

"เซียวอวี๋! เจ้ากำลังทำอะไร?" หวังเทียนหู่คำรามออกมา

เซียวอวี๋ยืนขึ้นและกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เปล่าเลย ท่านลุงหวัง! ข้าไม่ได้ทำอะไรท่านเลย แต่ข้านั้นไม่สบอารมณ์ยิ่งยามเมื่อมีคนกำลังข่มขู่ข้าหรือผู้คนในตระกูลของข้า ข้าจะไม่ใส่ใจเลยหากมีคนต้องการสังหารข้าและโยนร่างให้ฝูงสุนัขกัดกิน!

แต่อย่าได้ใช้วิธีการอันต่ำช้ามาข่มขู่ข้า! ข้าขอกล่าวเอาไว้เลยว่าหากมีผู้ใดก็ตามกล้าที่จะข่มขู่ข้าหรือคนในครอบครัวของข้าแล้วล่ะก็ มันจะต้องข้ามศพข้าไปก่อน! วาจาของข้าย่อมไม่ใช่เพียงลมปาก!"

หวังเทียนหู่รู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ฟังคำกล่าวเช่นนั้นของเซียวอวี๋ เขามองเห็นเงาร่างของเซียวซานเทียนทาบทับอยู่บนร่างของเซียวอวี๋

เซียวซานเทียนในอดีตก็เป็นเช่นนี้ ไม่ตัวเซียวซานเทียนเองก็ศัตรูของเขาจะต้องตกตายกันไปข้างหนึ่ง!

หวังเทียนหู่เข้าใจถึงสิ่งที่เซียวอวี๋ต้องการจะสื่อ

ในเวลาเดียวกันนั้นเหล่าทหารยามจากภายนอกก็รีบวิ่งผ่านประตูเข้ามา ทว่าหวังเทียนหู่กลับโบกมือไล่พวกเขาออกไป

"หลานชายอวี๋ เรื่องนี้เกิดขึ้นในภายในดินแดนของข้า เห็นแก่หน้าข้าและบอกให้เขาหยุดมือเถิด มิฉะนั้นข้าคงไม่อาจไปพบหน้าเซียวซานเทียนในปรภพได้"

เซียวอวี๋ส่งสัญญาณให้กรอมและทำให้เขาหยุดมือลงทันที อย่างไรก็ตามกรอมยังคงกล่าวออกมา "เจ้าต้องการจะซื้อตัวพวกเราเหล่าออร์คงั้นหรือ? หากมีครั้งหน้าข้าจะฉีกร่างของเจ้าให้พี่น้องของข้าดื่มกิน! เนื้อไขมันที่อวบอ้วนเมื่อนำไปย่างแล้วจะเป็นที่โปรดปรานของพวกเรานัก!"

กรอมใช้คำกล่าวคุกคามที่เป็นเครื่องหมายการค้าของเซียวอวี๋

ลอร์ดร่างท้วมนั้นตระหนักขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินถ้อยคำของกรอม "พวกมันชอบกินเนื้อมนุษย์! หากข้าถูกพวกมันจับไปจะต้องถูกกินแน่!"

หวังเทียนหู่โบกมือ "พาท่านลอร์ดซานคุนไปรักษาตัว"

เหล่าทหารยามเดินเข้ามาและพยุงชายร่างท้วม

....................................

....................................

ห้องโถงกลายเป็นเงียบสงบราวป่าช้า ไม่มีผู้ใดเอ่ยอะไรออกมา พวกเขาเข้าใจว่าระหว่างเซียวอวี๋และหวังเทียนหู่มีความขัดแย้งบางอย่างเกิดขึ้น

มีหลายคนที่ถูกหวังเทียนหู่เชื้อเชิญมาร่วมเพียงส่วนของงานเลี้ยงและไม่ทราบถึงความขัดแย้งระหว่างทั้งสองฝ่าย

หวังเทียนหู่ได้จัดเตรียมแผนการเอาไว้มากมาย แต่เมื่อได้เห็นการแสดงออกของเซียวอวี๋เมื่อครู่แล้วเขาก็ทราบว่าไม่อาจใช้มันกับเซียวอวี๋ได้ เซียวอวี๋ได้แสดงจุดยืนของเขาเอาไว้อย่างชัดเจน

เดิมทีแล้วหวังเทียนหู่ไม่ได้เกรงกลัวเซียวอวี๋แม้แต่น้อย อย่างไรก็ตามเขายังมีไมตรีต่อเซียวซานเทียนอยุ่ไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเรื่องท่านธีโอดอร์เข้ามาเกี่ยวอีก ด้วยเหตุนี้เองเขาจึงไม่กล้าลงมือต่อเซียวอวี๋โดยตรง

ทั้งหมดที่เขาต้องการจะทำให้ตระกูลหวังก็คือการจัดงานแต่งงานของซีเหวินขึ้นอีกครั้ง เขาไม่ได้ต้องการจะทำสิ่งเลวร้ายต่อตระกูลเซียว

ตอนแรก เขาคิดว่าทุกอย่างจะดำเนินไปอย่างราบรื่น แต่ใครจะคาดคิดว่าเซียวอวี๋จะเปลี่ยนเป็นลอร์ดที่ป่าเถื่อนเช่นนี้ได้?

"ตระกูลเซียวไม่เคยมีผู้นำที่ขลาดเขลา!" หวังเทียนหู่ทอดถอนใจ

เขากำลังคิดจะใช้ลูกไม้เพื่อจบความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลลง อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าตระกูลเซียวจะไม่ได้กำลังล่มสลายเสียแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเซียวอวี๋ยังมีอำนาจสั่งการพวกออร์คและเอลฟ์ได้อีก อาจบางที ตระกูลเซียวอาจจะกลับมารุ่งโรจน์อีกครั้งก็เป็นได้!

"แขกเหรื่อทุกท่าน! บิดาของลอร์ดซันคุนนั้นเป็นสหายของข้า บิดาของลอร์ดเซียวอวี๋เองก็เป็นสหายของข้าเช่นกัน! พวกเราที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นสหาย....นี่เป็นเพียงการเข้าใจผิดในการสื่อสารกันเพียงเท่านั้น นี่เป็นความผิดของข้า ข้าจะลงโทษตัวเองด้วยสุราสามจอก!" หวังเทียนหู่รีบเข้าควบคุมสถานการณ์เอาไว้และหันเหหัวเรื่องเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของผู้ที่อยู่ภายในงานเลี้ยง

ในเวลาเดียวกัน หวังเทียนหู่ก็ส่งสายตาเพื่อยับยั้งฮวาเอาไว้

"ท่านลอร์ดเทียนหู่ ท่านตระเตรียมที่จะร่วมมือกับประเทศคาห์นด้วยงั้นหรือ?" ลอร์ดผู้หนึ่งกล่าวถามออกมา

หวังเทียนหู่หัวเราะ "ข้ายังไม่ได้จัดเตรียมของขวัญสำหรับพวกเขาเลย ลอร์ดซิมของประเทศคาห์นนั้นเป็นบุรุษผู้น่าภาคภูมิ ข้าย่อมไม่อาจจัดหาเพียงของขวัญด้อยค่าได้"

"ถูกแล้ว งานในคราวนี้ตรงกับครบรอบวันเกิด 60 ปีของลอร์ดซิม การเลือกสรรของขวัญจึงลำบากไม่น้อย"

"ฮ่าฮ่า เทศกาลดอกไม้จะจัดขึ้นทุกๆสี่ปี ยิ่งไปกว่านั้นงานในคราวนี้ยังตรงกับวันเกิดของลอร์ดซิมด้วย ดังนั้นที่นั่นจะต้องมีงานเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่แน่นอน ข้าคิดจะพาพวกผู้เยาว์ในตระกูลไปเปิดหูเปิดตาที่นั่น และหากพบเจอขุนนางที่เหมาะสมแล้วล่ะก็ ข้าก็อาจจะหารือเรื่องงานแต่งงานกับพวกเขา"

"ฮ่าฮ่า ถูกแล้วๆ"

ผู้คนเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับเทศกาลดอกไม้ที่กำลังจะจัดขึ้นในประเทศคาห์น เซียวอวี๋รู้สึกสนใจงานครั้งนี้ เขาต้องการที่จะไปเยี่ยมชมดินแดนในปกครองของแกรนดยุคเพื่อชมดูวิถีชีวิตของผู้คนที่นั่น

แต่เขาไม่ได้สนิทคุ้นเคยกับลอร์ดซิมเลย ดังนั้นเขาจึงวางแผนที่จะไปในฐานะนักท่องเที่ยวทั่วไป

"ท่านลอร์ดเซียว ท่านต้องการจะไปชมเทศกาลดอกไม้หรือไม่? ข้าได้ยินมาว่าท่านต้องการจะเที่ยวชมเมืองต่างๆ นี่เป็นงานที่นานทีจะมีสักครั้ง" จู่ๆฮวาก็กล่าวออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เซียวอวี๋รู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ฟังคำกล่าวของฮวา เขาทราบว่าลึกๆลงไปภายในมีความไม่ลงรอยเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา นี่ดูเหมือนว่าเขากำลังมีแผนการบางอย่างอยู่ภายในใจ

เซียวอวี๋แน่นอนว่าต้องการจะไปชมดู แต่เมื่อได้ยินฮวากล่าวเช่นนั้นเขาก็เปลี่ยนใจ "ครั้งนี้ข้าคงไม่ได้ไป ข้ายังมีงานที่ต้องสะสางอยู่อีกมาก ข้าและพี่สะใภ้จะจากไปในอีกไม่นาน"

ฮวารีบกล่าวเสริมขึ้นว่า "เหตุใดท่านถึงได้รีบกลับนัก? ท่านเพียงเพิ่งมาถึงเมื่อไม่นานนี้เอง ยิ่งไปกว่านั้นเทศกาลนี้จะจัดขึ้นในอีก 3 วัน ตระกูลหวังขอพวกเราเองก็จะไปร่วมงานนั้นด้วย ดังนั้นจึงไม่หลงเหลือผู้ใดอยู่อำนวยความสะดวกให้กับท่านที่นี่ นอกจากนี้ข้ายังได้ยินมาว่าซีเหวินนั้นต้องการจะเข้าร่วมเทศกาลนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว เพียงแต่นางยังไม่มีโอกาศเลยสักครั้ง"

เซียวอวี๋รู้สึกว่ามีบางสิ่งผิดปกติเมื่อฮวาพยายามจะใช้ซีเหวินมาโน้มน้าว "พี่สะใภ้ได้มาถึงที่นี่นับวันแล้ว ข้าคิดว่านางคงจะเลือกใช้เวลาอยู่กับมารดามากกว่าที่จะไปเข้าร่วมเทศกาลนั้น"

ฮวารีบตอบคำทันที "ในครั้งนี้มารดาของนางก็จะไปร่วมด้วยเช่นกัน ซีเหวินเองก็จะไปเป็นเพื่อนมารดาด้วย..ใช่หรือไม่ท่านพ่อตา?"

หวังเทียนหู่เกิดความลังเลเมื่อได้ฟังถ้อยคำของฮวา เขากำลังชั่งตวงผลได้ผลเสียเกี่ยวกับเซียวอวี๋อยู่ ดังนั้นเขาจึงยังไม่ได้วางแผนการใดๆเอาไว้ ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน ได้แต่ส่งเสียง 'อา' ออกไป

ฮวาแย้มยิ้ม "ท่านลอร์ดอวี๋ ซีเหวินก็จะไปเช่นกัน ท่านจะรั้งคอยอยู่ที่นี่งั้นหรือ?"

‘มารดาเอ็งสิ!’ เซียวอวี๋ก่นด่าอยู่ภายในใจ ฮวาผู้นี้ช่างหน้าหนาเกินไปแล้ว.....อย่างไรก็ตาม หากซีเหวินต้องการจะไป เช่นนั้นเขาก็ได้แต่ต้องคอยอยู่ข้างกายนางเพื่อไม่ให้ใครมา 'ชิงตัว' นางไปได้

"เราไม่ได้เกรงกลัวลูกไม้ใดๆทั้งนั้น....ยิ่งไปกว่านั้น ขอตกตายเสียดีกว่าหากเพียงผู้หญิงคนเดียวยังปกป้องเอาไว้ไม่ได้!"

เซียวอวี๋ยกยิ้ม "ในเมื่อเป็นเช่นนั้นข้าคงต้องไปเยี่ยมชมเทศกาลดอกไม้ในตำนานสักครา!"