ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

ทุกคนยืนนิ่งตะลึงงันไปพักหนึ่ง หวังเทียนหู่เป็นคนแรกที่กล่าวขึ้นทำลายความเงียบ "หลานชายอวี๋ ของขวัญชิ้นนี้มีค่ามากเกินไปแล้ว...."

เซียวอวี๋โบกมือ "ท่านลุงหวัง นี่เป็นของขวัญจากพี่สะใภ้ ของข้านั้นคือสิ่งนี้"

เซียวอวี๋หันไปหากรอม กรอมยื่นส่งกล่องยาวใบหนึ่งมาให้

เซียวอวี๋นั่งพิงเก้าอี้ขณะจิบชา "มีภาพเขียนที่เรียกว่า 'ภาพภูเขาแชส' อยู่ภายในกล่อง นี่เป็นภาพที่วาดโดยท่านอาจารย์แอนดิว ข้าทราบมาว่าท่านลุงชื่นชอบผลงานของอาจารย์แอนดิว ดังนั้นข้าจึงจัดเตรียมมันเป็นพิเศษ"

ซึ่งความจริงแล้วสิ่งของเหล่านี้เป็นสิ่งที่ได้มาจากรังโจร แม้แต่พ่อบ้านหงส์ก็ยังลังเลใจเมื่อเซียวอวี๋บอกว่าจะใช้ของพวกนี้เป็นของขวัญให้แก่ตระกูลหวัง พ่อบ้านหงส์คิดว่านี่เป็นการสิ้นเปลืองเกินไป แต่เซียวอวี๋ก็บอกว่าต้องใช้สิ่งเหล่านี้ อย่างแรกเลยคือโบราณวัตถุและสมบัติมีค่านั้นไม่ได้มีค่ามากนัก สิ่งเดียวที่เซียวอวี๋ให้ความสำคัญก็คือ เหรียญทอง เซียวอวี๋คิดว่ามันคุ้มค่าที่จะพวกมันตราบใดที่มันทำให้ซีเหวินไม่เสียหน้าต่อหน้าบิดาของนาง เซียวอวี๋จะทนยืนอยู่เฉยได้อย่างไรยามเมื่อคนอื่นกำลังดูถูกครอบครัวของเขา? ท้ายที่สุดแล้วซีเหวินก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลเซียว!

หวังเทียนหู่ตกตะลึงเมื่อได้ยินว่าสิ่งที่เซียวอวี๋นำมามอบเป็นของขวัญนั้นคือ 'ภาพภูเขาแชส' ของอาจารย์แอนดิว

หวังเทียนหู่เปิดกล่องออกดูและเริ่มตรวจสอบภาพวาด มันจำต้องตรวจดูเนื่องจากมีการลอกเลียนงานเขียนพู่กันและภาพศิลปะอยู่มาก นอกจากนั้นหวังเทียนหู่เองยังมี 'ภาพภูเขาแชส' ของปลอมไว้ในครอบครอง

หวังเทียนหู่นั้นชื่นชอบในงานเขียนพู่กันและภาพวาดอย่างมาก ตัวเขาอาจถูกพิจารณาได้ว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านนี้ หลังจากตรวจสอบอย่างระมัดระวังหวังเทียนหู่ก็พิจารณาว่าภาพวาดใบนี้เป็นของจริง!

"หลานชายอวี๋นำของขวัญล้ำค่าเกินไปมาแล้ว ข้าไม่อาจรับเอาไว้ได้...." หวังเทียนหู่หัวเราะออกมาขณะมองไปที่เซียวอวี๋ อย่างไรก็ตาม ในการมองในครั้งนี้เห็นได้ชัดว่ามีความอบอุ่นขึ้นไม่น้อย

เซียวอวี๋ตอบคำ "งานศิลปะและงานเขียนพู่กันควรจะอยู่กับผู้เชี่ยวชาญดังเช่นท่านลุงหวัง ข้าไม่ทราบมูลค่าของมันหรอก......"

หวังเทียนหู่ผงกศีรษะ "พรุ่งนี้พวกเราจะมีงานเลี้ยงต้อนรับเจ้า"

เซียวอวี๋หยีดวงตาขณะที่จิบชาจากถ้วย "ท่านลุงหวังมากมารยาทไปแล้ว"

หวังเทียนหู่หันไปหาซีเหวิน "ซีเหวิน ไปพบมารดาเจ้าเสียสิ เมื่อเร็วๆนี้นางไม่ค่อยดีนัก เช่นนั้นคืนนี้เจ้าก็อยู่เป็นเพื่อนมารดาเถอะ"

ซีเหวินรับคำ "บุตรีทราบแล้ว ซีเหวินจะไปเดี๋ยวนี้"

หวังเทียนหู่มองไปที่หญิงรับใช้ "นำทางคุณหนูสี่ไปพบมารดา"

เซียวอวี๋กล่าวขัดขึ้น "ท่านลุงหวัง พี่สะใภ้ของข้าเคยมีหญิงรับใช้คอยปรนนิบัติจำนวนมากยามเมื่ออยู่ที่เมืองไลอ้อน ข้าคิดว่านางคงรู้สึกไม่ดีหากมีเพียงหญิงรับใช้หนึ่งหรือสองนาง พวกเราเองก็ได้นำหญิงรับใช้มาด้วยสองนาง ดังนั้นข้าหวังว่าพวกนางจะอยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้"

เซียวอวี๋ขยิบตาให้ลีอาและทิรันด้าเพื่อให้พวกนางคอยติดตามซีเหวิน

เซียวอวี๋ไม่ต้องการจะพบว่าซีเหวินนั้น 'สาปสูญ' ไปในคฤหาสน์หรือ 'ถูกลักพาตัว' ไปโดยภูติผี เขาคิดว่าคงไม่มีผู้ใดแตะต้องนางได้หากมีมือสังหารเช่นลีอาและมือธนูเช่นทิรันด้าคอยอารักขาอยู่ข้างกายนาง

ทิรันด้าติดตามซีเหวินโดยปราศจากคำถาม อย่างไรก็ตามลีอาจ้องมองไปที่เซียวอวี๋ด้วยความไม่พอใจ นางไม่ชอบที่จะถูกปฏิบัตราวกับหญิงรับใช้นางหนึ่ง

ใบหน้าของหวังเทียนหู่เปลี่ยนไปเล็กน้อย "อย่าได้กังวลหลานชาย ในเมื่อซีเหวินเคยมีหญิงรับใช้หลายนาง เช่นนั้นข้าจะเพิ่มหญิงรับใช้ขึ้นอีก"

เซียวอวี๋ล่วงรู้เจตนาร้ายของหวังเทียนหู่ดังนั้นเขายังคงกล่าวต่อไป "ท่านลุงหวังกังวลเรื่องของบุตรสาวยิ่ง หญิงรับใช้จากเมืองไลอ้อนนั้นขยันขันแข็ง พวกนางจะคอยอยู่ข้างกายของพี่สะใภ้ และหากว่านางต้องการสิ่งใดก็จะสามารถแจ้งให้ข้าทราบได้อย่างรวดเร็ว"

หวังเทียนหู่กลายเป็นหงุดหงิดเมื่อเห็นว่าเซียวอวี๋ยังคงยืนกราน "หญิงรับใช้ของเมืองไลอ้อนช่างประหลาดนักที่ใช้ศรและธนู...."

เซียวอวี๋ยิ้มแย้ม "มีศัตรูอยู่มากในเมืองไลอ้อน ดังนั้นไม่เว้นแม้แต่สตรีเองก็ยังสามารถปกป้องดินแดน...."

หวังเทียนหู่ไม่อาจหาเหตุผลมาปฏิเสธข้อเรียกร้องของเซียวอวี๋ดังนั้นเขาจึงไม่อาจทำอย่างไรได้อีก

หวังเทียนหู่วางภาพวาดลงขณะที่ซีเหวินออกจากห้องไป สถานที่กลายเป็นเงียบสงัดลงครู่หนึ่ง หวังเทียนหู่ยิ้มออกมา "หลานชายอวี๋นั้นเป็นวีรบุรุษที่หนุ่มแน่นนัก ช่างแตกต่างจากบุตรชายคนอื่นของเซียวซานเทียน"

เซียวอวี๋หัวเราะ "ท่านลุงหวัง ข้าไม่ได้มีความทะเยอทะยานยิ่งใหญ่ใด ข้านั้นพอใจตราบใดที่ยังได้เที่ยวกินดื่มและรอบล้อมไปด้วยสาวงามที่ข้างกาย ท่านลุงหวังจึงเป็นวีรบุรุษที่แท้ ข้าเชื่อว่าท่านลุงหวังจะสามารถสร้างตระกูลที่ยิ่งใหญ่จนสั่นสะเทือนโลกใบนี้ได้แน่ ข้าหวังว่าท่านจะยังเอ็นดูหลานชายผู้นี้ในอนาคต"

"ฮ่าฮ่า.....หลานชายอวี๋ล้อข้าเล่นแล้ว ข้าไม่มีความสามารถดังเช่นเซียวซานเทียนที่ล่วงลับ ข้านั้นย่ำแย่ยิ่งยามเมื่อเปรียบเทียบกับเขา โชคไม่ดีที่เขาสิ้นอายุขัยไวนัก เป็นเรื่องดีที่ข้าได้มอบซีเหวินให้แต่งงานกับพี่ชายเจ้า แต่โชคร้ายที่พี่ชายของเจ้าเซียวอี้ก็จากไปเร็วเช่นกัน ตอนนี้ข้ากังวลกับอนาคตของบุตรีข้าเหลือเกิน ในฐานะบิดาแล้ว ข้าย่อมไม่มีความสุขไปด้วยหากว่าบุตรีไม่มีความสุข"

หวังเทียนหู่เปลี่ยนหัวข้อไปที่เรื่องของซีเหวิน

เซียวอวี๋คิดขึ้นในใจ 'มาเถอะตาเฒ่า' อย่างไรก็ตามเขายังคงผงกศีรษะ "ข้ายังไม่ใช่บิดา แต่ข้าก็เข้าใจความรู้สึกของท่านลุงหวัง ข้าตัดสินใจที่จะให้เหล่าพี่สะใภ้เลือกอนาคตของพวกนางด้วยตนเองหากว่านางต้องการ ข้าต้องการให้พวกนางมีความสุขด้วยเช่นกัน"

"เจ้าช่างเป็นวีรบุรุษผู้กล้า! หากได้ยากที่จะมีผู้เยาว์เช่นเจ้า" หวังเทียนหู่มีความสุขอย่างมากเมื่อเห็นว่าเซียวอวี๋เห็นด้วยกับการแต่งงานใหม่ของซีเหวิน

เซียวอวี๋หยีดวงตา "ทว่าข้าได้ให้สัญญากับพี่สะใภ้เอาไว้แล้วว่าจะให้พวกนางเลือกด้วยความเต็มใจ ไม่มีผู้ใดสามารถบังคับนางได้! ไม่มีผู้ใดสามารถข่มเหงรังแกคนตระกูลเซียวได้! หากมีใครกล้าที่จะบังคับนางแต่งงาน เช่นนั้นมันต้องข้ามศพข้าไปก่อน!"

ในทีแรกหวังเทียนหู่มีความสุขอย่างมาก ทว่าเมื่อได้ยินประโยคถัดมาของเซียวอวี๋ใบหน้าของเขาก็แข็งค้าง

เขาพยายามจะทดสอบปฏิกริยาของเซียวอวี๋เรื่องการแต่งงานใหม่ของซีเหวิน อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้คาดคิดว่าเซียวอวี๋จะแสดงท่าทีที่แข็งกร้าวเช่นนี้

"หลานชายอวี๋ล้อข้าเล่นแล้ว นี่ย่อมต้องมาจากความยินยอมของซีเหวิน มิฉะนั้นนางจะมีความสุขได้อย่างไร?" หวังเทียนหู่ทราบว่าหากซีเหวินกล่าวตกลง เช่นนั้นเซียวอวี๋ก็จะไม่เข้ามายุ่งในเรื่องนี้อีก ประการแรกหวังเทียนหู่ไม่ได้ลืมเลือนมิตรภาพระหว่างเขากับเซียวซานเทียน ประการที่สอง เซียวอวี๋ได้นำของขวัญมีค่ามามอบให้กับเขา นี่จึงทำให้หวังเทียนหู่ต้องยอมอ่อนข้อ

เซียวอวี๋หรี่ตาและหัวเราะออกมา "แน่นอน นั่นย่อมดีต่อซีเหวินที่สุด ข้าเชื่อว่าท่านลุงหวังยังห่วงเรื่องความสุขของลูกหลาน หากตระกูลหวังมีผู้ที่เหมาะสม เช่นนั้นข้าก็ต้องการจะพบหน้าบุรุษผู้นั้น หากเขามีคุณสมบัติที่ดีและพี่สะใภ้ข้าต้องตา เช่นนั้นข้าก็จะจัดส่งสิดสอดยินดีด้วยเช่นกัน"

หวังเทียนหู่ไหวมือ "ไม่จำเป็นต้องรีบเร่งถึงเพียงนั้น ทุกอย่างย่อมต้องค่อยเป็นค่อยไป"

หวังเทียนหู่คิดขึ้นในใจ "ไม่ใช่ว่าผู้คนต่างบอกว่านี่เป็นเพียงบุตรชายที่ใช้การไม่ได้หรอกหรือ? เช่นนั้นเขาจะมีวาจาที่แหลมคมเช่นนี้ได้อย่างไร?"

เซียวอวี๋กล่าวเสริม "พี่สะใภ้ซีเหวินได้แต่งเข้าตระกูลพร้อมกับพี่สะใภ้อีกนางหนึ่ง นางมีความเป็นอยู่ที่ดี ข้าทราบว่านางนั้นเป็นสาวงามและมีบางคนสามารถบังคับท่านลุงหวังให้จัดงานแต่งงานของนางขึ้นใหม่ได้ หากมีกรณีเช่นนี้จงบอกนามของชายผู้น่ารังเกียจนั้นมาเถิด เมื่อไม่นานนี้ข้าได้พบกับจอมมนตราขั้นที่หกซึ่งเรียกว่าธีโอดอร์ ข้าได้หยิบยื่นความช่วยเหลือให้กับเขาด้วยเรื่องราวบางประการและเขาได้ให้สัญญาว่าจะตอบแทนข้าหากว่าข้าเผชิญกับปัญหา ดังนั้นท่านลุงหวังไม่ต้องกังวลและกล่าวในสิ่งที่ท่านลุงต้องการจะกล่าว ข้าสามารถร้องขอให้ท่านอาจารย์ธีโอดอร์พูดคุยกับกองกำลังเหล่านั้น"

"ธีโอดอร์ จอมมนตราธีโอดอร์ติดหนี้บุญคุณเจ้า?" ถ้วยชาที่อยู่ในมือหวังเทียนหู่เกือบจะล่วงลงแตก

เซียวอวี๋ไม่รู้จักธีโอดอร์ ทว่าหวังเทียนหู่กับคุ้นเคยกับนามนามนี้อย่างยิ่ง ธีโอดอร์เป็นผู้ใช้มนตราที่มีชื่อเสียงอย่างมากยามเมื่อหวังเทียนหู่ยังเป็นเพียงแค่นักผจญภัยวัยเยาว์

ร้องขอให้ท่านธีโอดอร์ไปพูดคุยกับกองกำลังเหล่านั้นงั้นหรือ? ทุกคนต่างทราบกันดีถึงนิสัยใจคอของท่านผู้เฒ่า เขานับเป็นคนที่เลือดเย็นอย่างยิ่ง มีชีวิตนับไม่ถ้วนที่จบลงด้วยเงื้อมมือของเขา เขาเป็นที่รู้จักกันดีในนามของผู้ใช้มนตราจากอเวจี!

มีเพียงวิธีเดียวที่เขาจะพูดคุยกับผู้คน นั่นก็คือพูดคุยผ่านเวทมนตร์! ผู้คนต่างทราบดีถึงความคิดของจอมมนตราท่านนี้

เซียวอวี๋กำลังข่มขู่พวกเขา!

"หลานชายอวี๋ล้อข้าเล่นอีกแล้ว! ท่านอาจารย์ได้ละเว้นเรื่องราวทางโลกไปหลายปีแล้ว เจ้าจะพบเจอท่านได้อย่างไร? ยังไม่ต้องกล่าวถึงว่าจะทำให้ท่านต้องติดหนี้บุญคุณ!"

หวังเทียนหู่ไม่ยินยอมเชื่อวาจาผีสางของเซียวอวี๋และคิดว่าเขาก็เพียงกุเรื่องขึ้นมา

เซียวอวี๋หรี่ตาลง "ท่านสามารถเอ่ยถามพ่อบ้านโม่ เขาก็อยู่ที่นั่นยามเมื่อท่านธีโอดอร์กำลังสนทนากับข้า"

หวังเทียนหู่กลายเป็นตกตะลึงขณะที่หันไปมองพ่อบ้านโม่

พ่อบ้านโม่รู้สึกอับอายอย่างมากที่ได้รายงานเรื่องเหล่านี้ต่อหวังเทียนหู่

เขาทำเพียงผงกศีรษะขณะที่สบสายตากับหวังเทียนหู่

ใบหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นพ่อบ้านโม่ผงกศีรษะ ยิ่งผู้ใช้มนตราขั้นที่สามยิ่งได้รับผลกระทบอย่างมาก ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับคนตาย

เขาทราบดียิ่งกว่าผู้ใดว่าจอมมนตราขั้นที่หกนั้นหมายถึงสิ่งใด ความแข็งแกร่งของผู้ใช้มนตราขั้นที่สามและจอมมนตราขั้นที่หกนั้นไม่เพียงแตกต่างกันเพียงสองเท่า หากแต่เป็นนับร้อยเท่า!