ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เซียวอวี๋มองไปที่หวังเทียนหู่หลังจากทุกคนนั่งลงหมดแล้ว "ท่านลุงหวัง ยังมีสมาชิกของตระกูลเซียวที่ยืนอยู่เบื้องนอก ท่านช่วยเรียกนางเข้ามาดื่มชาด้วยได้หรือไม่?"

หวังเทียนหู่ประหลาดใจไปชั่วขณะ ทว่าเขาก็เข้าใจเจตนาของเซียวอวี๋ได้เมื่อนึกขึ้นได้ว่าซีเหวินยังคงยืนอยู่เบื้องนอก จิตใจของเขาเขม็งเกร็งไปชั่วขณะ เขาต้องการที่จะจัดงานแต่งงานใหม่ให้กับซีเหวิน แต่ดูเหมือนว่ามันยากที่จะเกิดขึ้นได้เสียแล้ว

ถ้อยคำของเซียวอวี๋ที่ว่า "ยังมีสมาชิกของตระกูลเซียวที่ยืนอยู่เบื้องนอก" เป็็นการบอกต่อหวังเทียนหู่ว่า ซีเหวินนั้นเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลเซียว เขาไม่อาจปฏิบัติต่อนางในฐานะคนของตระกูลหวังได้อีกต่อไป

หวังเทียนหู่แย้มยิ้มออกมาแม้ว่าภายในใจของเขาจะเปลี่ยนเป็นเย็นชา "เสี่ยวเหวิน ข้าไม่ได้พบเจอเจ้ามาเนิ่นนานแล้ว เข้ามาสิ ให้บิดาได้เห็นเจ้า"

เซียวอวี๋จ้องมองหวังเทียนหู่ขณะที่เขาคิดขึ้นในใจ "เจ้ายังคงหัวเราะได้แค่ตอนนี้......นับว่าข้าไว้หน้าเจ้าแล้วกับการกระทำของเจ้า....นี่นับได้ว่าเจ้าได้ติดหนี้ข้าหลายล้านเท่า"

ซีเหวินรีบก้าวเข้ามาและย่อตัวแสดงความเคารพ "ซีเหวินคำนับบิดา"

หวังเทียนหู่กล่าวว่า "ซีเหวิน ไปพบมารดาเจ้าเสียสิ นางคิดถึงเจ้ามาก"

ซีเหวินรับคำ "ทราบแล้วบิดา บุตรีจะไปคำนับท่านแม่เดี๋ยวนี้ แต่ว่าข้าได้เตรียมของขวัญเล็กน้อยมาด้วย บุตรีหวังว่าท่านจะพึงพอใจ"

หวังเทียนหู่กล่าวออกมา "เป็นเรื่องดีที่ได้เห็นเจ้าไม่ได้หลงลืมความกตัญญู"

ซีเหวินก้าวออกมาและมอบกล่องที่ปราณีตให้กับเขา

"ขอแสดงความยินดีต่อท่านเคาท์หวัง บุตรสาวของท่านคงจะนำของขวัญล้ำค่ามามอบให้ท่าน ท่านพอจะให้พวกเราชมดูด้วยได้หรือไม่?"

เอิร์ลหยุนถูกถ้อยคำของเซียวอวี๋ทำให้ต้องอับอาย เขาเห็นว่านี่เป็นโอกาศอันดีที่จะสร้างความอับอายให้กับเซียวอวี๋บ้าง

พวกเขาต่างทราบว่าเมืองไลอ้อนกำลังตกต่ำลง ดังนั้นพวกเขาจึงคิดว่าสิ่งของที่ซีเหวินนำมาย่อมไม่ใช่ของมีค่าอันใด หรือกล่าวลงไปก็คือมันสมควรเป็นของไร้ราคาค่างวด เอิร์ลหยุนยิ้มออกมาอย่างชั่วร้ายขณะเหลียวดูเซียวอวี๋

หวังเทียนหู่เองก็ทราบเจตนาของเอิร์ลหยุน เขาต้องการที่จะชี้ให้เห็นสถานการณ์อันย่ำแย่ของเมืองไลอ้อนต่อหน้าทุกคน เขาต้องการที่จะปูทางสำหรับการจัดงานแต่งงานใหม่ให้กับซีเหวินโดยแสดงให้เห็นว่านางมีชีวิตที่ยากลำบากเพียงใดขณะอยู่ที่เมืองไลอ้อน

หวังเทียนหู่ยิ้มออกมา "ย่อมได้"

หวังเทียนหู่เปิดกล่องออกดู สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่ของขวัญ พวกเขาต้องการจะเยาะเย้ยเซียวอวี๋ พวกเขาทุกคนล้วนไม่พอใจต่อเซียวอวี๋แม้ว่าเซียวอวี๋จะไม่ได้ด่าพวกเขาด้วยก็ตาม แต่เซียวอวี๋ก็ยังทำให้พวกเขาต้องยืนขึ้นแสดงความเคารพต่อเซียวอวี๋

เมื่อหวังเทียนหู่เปิดกล่องของขวัญ พวกเขาก็พบว่ามีเครื่องแก้วโปร่งแสงคู่หนึ่งถูกจัดวางเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ

ทุกคนพร้อมที่จะกล่าวถากถางออกมาเมื่อพบว่ามันเป็นเครื่องแก้วชุดหนึ่ง คุณหนูชนชั้นสูงโดยทั่วไปล้วนไม่เคยนำแก้วกลับไปเยี่ยมตระกูลเดิมของพวกนาง มันเป็นเพียงของที่ระลึกที่ด้อยค่าเกินไป

เอิร์ลหยุนเป็นคนแรกที่กล่าวขึ้นมา "นางเป็นหญิงสาวที่ดี นางคิดว่าบิดาของนางนั้นขาดแก้วสำหรับดื่มไวน์....ฮ่าฮ่าฮ่า....ไม่คาดว่าเมืองไลอ้อนจะมอบของขวัญที่ล้ำค่าถึงเพียงนี้ออกมา"

"แน่นอน.....ชุดเครื่องแก้วนี้สมควรมีราคาหลายสิบเหรียญทอง หากเจ้านำมันออกมาจากเมืองไลอ้อน เช่นนั้นราคาของมันย่อมต้องเพิ่มขึ้นอีก ถึงกระนั้นมันจะดีกว่ามากหากท่านลอร์ดเซียวซื้อหาพวกมันจากข้างทางของเมืองแห่งนี้ เอาเถอะ นี่ก็แสดงให้เห็นถึงความกตัญญููของบุตรีตระกูลหวังที่ได้นำมันติดตัวมาด้วยนับพันไมล์" หวังฮุ่ยก็กล่าวแดกดันเช่นกัน

"ต้องกล่าวว่าราคาที่แท้จริงของของขวัญชิ้นนี้ก็คือกล่องที่บรรจุมัน มันทำมาจากไม้คามซึ่งเติบโตในทางเหนือ มันสมควรมีมูลค่าหลายร้อยเหรียญทอง"

"อันที่จริงข้าคิดว่ามันเป็นสิ่งวิเศษของเมืองไลอ้อนเสียด้วยซ้ำ มิฉะนั้นท่านดยุคเซียวจะปล่อยให้ท่านหญิงนำสิ่งนี้มาด้วยได้อย่างไร?" ชายอีกคนใช้โอกาศนี้ซ้ำเติม

หลังนั้นก็มีชนชั้นสูงกว่าเยาะเย้ยถากถางตามมา

อย่างไรก็ตาม เซียวอวี๋เพียงนั่งอยูเงียบๆโดยไม่ใส่ใจ ซีเหวินต้องการจะบอกคุณค่าของมันออกมา แต่ทว่านางกลับไม่มีโอกาศกล่าวแทรกเหล่าขุนนางที่กำลังเยาะเย้ย นางเห็นว่าเซียวอวี๋ไม่ได้กล่าวสิ่งใดดังนั้นนางพลอยไม่กล่าวออกมาเช่นกัน

"พวกท่านทั้งหลาย! นี่ไม่ใช่เรื่องเงินทอง! คุณค่าของสิ่งนี้เกิดจากการที่บุตรีของข้าตั้งใจนำมันติดตัวมาแสนไกล เมืองไลอ้อนกำลังขัดสน ดังนั้นข้าจึงรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมากที่บุตรีของข้ายังสามารถมีของขวัญติดมือมาได้" หวังเทียนหู่โบกมือเพื่อหยุดผู้คน ใบหน้าของทุกคนล้วนมีร่องรอยของความดูถูกเผยออกมา

เซียวอวี๋รับฟังผู้คนและมองไปที่หวังเทียนหู่ เขาคิดขึ้นในใจ "เหอะ เจ้าเฒ่าที่ยังไม่ทราบจุดจบของตนเอง"

เซียวอวี๋แย้มยิ้มออกมา "ท่านลุงหวังกล่าวถูกต้องแล้ว เมืองไลอ้อนนั้นกำลังอยู่ในช่วงขัดสนดังนั้นจึงไม่อาจหาสิ่งที่ยอดเยี่ยมกว่านี้มาได้ หากท่านลุงหวังไม่รังเกียจ เช่นนั้นข้าก็อยากจะใช้ไวน์ของข้าและถ้วยพวกนั้นในการจัดงานงานเลี้ยงสักมื้อ"

เซียวอวี๋ดีดนิ้วและกรอมก็มอบขวดไวน์แดงออกมา

เซียวอวี๋รินไวน์แดงลงในแก้ว แก้วซึ่งเดิมทีโปร่งแสงก็เปลี่ยนไปเมื่อถูกเติมเต็มไปด้วยไวน์ พื้นผิวของแก้วค่อยๆเปลี่ยนไปราวกับว่ามันเป็นของแข็ง หลังจากนั้นแสงสีแดงก็วูบผ่านและผ่านที่แปลกประหลาดก็ปรากฏขึ้นบนตัวแก้ว นี่ราวกับมีปลามากมายกำลังแหวกว่ายอยู่ในมหาสมุทร เซียวอวี๋ยกชูแก้วขึ้นและแสงจากแก้วก็ถูกฉายสะท้อนอยู่บนผนัง เป็นปลาหลายตัวกำลังแหวกว่ายอยู่ในน้ำ บางครั้งพวกมันก็กระโดดขึ้นมาพ่นน้ำ พวกมันดูราวกับมีชีวิต

ทุกคนกลายเป็นตกตะลึงเมื่อได้เห็น เอิร์ลหยุนกรีดร้องออกมาด้วยความตกตะลึง "นี่ไม่ใช่แก้วลวงตาในตำนานหรือ? ว่ากันว่าบนโลกใบนี้มันถูกสร้างขึ้นมาเพียง 100 ชุด......และตอนนี้ที่ยังหลงเหลืออยู่ยังมีไม่ถึง 20 ชุด!..."

เซียวอวี๋เหลือบมองเอิร์ลหยุน "โอ้! เอิร์ลหยุนช่างรอบรู้เสียจริง แก้วชุดนี้นั้นเก่าโทรมเกินไปที่ข้าจะใช้มันดื่มไวน์ ข้าจึงต้องการมอบให้กับบางคน ดังนั้นเมื่อทราบต้องมาเยี่ยมเยียนท่านลุงหวังข้าจึงได้มอบให้พี่สะใภ้ห้าส่งมอบมันออกไปในฐานะของขวัญ ข้าไม่ค่อยทราบคุณค่าของมันมากนัก ดังนั้นข้าจึงหวังว่าท่านลุงหวังจะยิ้มรับของด้อยค่าที่นำมาไกลนับพันไมล์เอาไว้"

เซียวอวี๋ตบหน้าผู้คนที่อยู่ภายในห้องโถงเข้าอย่างจัง......