ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เซียวอวี๋เข้าใจได้แล้วว่านายน้อยของตระกูลเคเนดี้กำลังจะสร้างปัญหาให้เขา ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาคาดเอาไว้กำลังจะเกิดขึ้นแล้ว เซียวอวี๋เชื่อว่าอีกฝ่ายจะต้องมาล้างแค้นเขาอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าพวกมันกำลังเพ่งเล็งไปยังเผ่าพันธ์ต่างๆของเขา

นอกจากนี้ยังเห็นได้ชัดว่าเหล่าตระกูลโบราณก็ลอบสะสมกำลังคนและรวบรวมเผ่าพันธ์ุต่างๆเข้าร่มธง อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดถูกเก็บเป็นความลับไม่ได้ประกาศสู่โลกภายนอก ดูเหมือนว่าพวกมันกำลังรอคอยการล่มสลายของดินแดนไลอ้อน

เมื่อความวุ่ยวายได้ปะทุขึ้น ขุมกำลังเหล่านั้นก็จะลงมือในทันที พวกมันได้ลอบสะสมความแข็งแกร่งมาหลายพันปีเพื่อพิชิตไปทั้งทวีปและสร้างอาณาจักรที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนขึ้นมา

ดูเหมือนว่าเซียวอวี๋จะประเมินผู้คนต่ำไปเพียงเพราะคิดว่าเขามีนักรบอัญเชิญที่ผู้อื่นไม่มี เขาคิดว่าตนเองจะสามารถกวาดพิชิตได้ทั่วทั้งทวีปหากว่ากองทัพนักรบอัญเชิญมากเพียงพอ แต่ตอนนี้เขาทราบแล้วว่าเขายังมีกำลังต่ำไป ตระกูลเหล่านั้นได้สะสมคววามมั่งคั่งและความแข็งแกร่งมาหลายชั่วอายุคน เส้นสายของพวกมันก็หยั่งรากลึกไปทั่ว เทียบกับลอร์ดเล็กๆเช่นเขาแล้ว ตัวตนของเขานั้นเรียกได้ว่าไม่มีอะไรเลย

กระนั้นเขาก็ปัดเป่าความคิดท้อแท้ออกไป

ตระกูลเก่าแก่แล้วอย่างไร? ช่างหัวพวกมันสิ ข้านี่แหละยิ่งใหญ่ที่สุด ข้าจะจัดการทุกคนที่กล้ามาขวางทางข้า! ข้าคือสุดยอดอันธพาลผู้ยิ่งใหญ่!

เซียวอวี๋ก้าวเดินเข้าไปและนั่งลงที่ด้านข้างนิโคลัส เขาหยิบแก้วไวน์ขึ้นมารินก่อนจะดื่มมันลงไป "ไม่เลว ไวน์ดี....เมื่อไม่นานมานี้ธุระในจักรวรรดิเมฆาของข้าก็เสร็จสิ้นแล้ว ข้าเองก็กำลังเบื่อๆกลัวว่าจะไม่มีอะไรให้กระทำ...ปล่อยให้นายน้อยผู้นั้นมา แล้วข้าจะเล่นกับมันเอง...เจ้าคงต้องการให้พวกเราต่อสู้ แล้วคอยนั่งชุบมือเปิบสินะ...เดาว่าเจ้าเองก็กำลังจับตามองดินแดนของข้าอยู่"

นิโคลัสรู้สึกมึนงงเล็กน้อยเมื่อได้เห็นว่าเซียวอวี๋ยังคงเยือกเย็นได้อยู่เมื่อได้ยินเรื่องที่เขากล่าวออกไป

นิโคลัสนั้นเคยดูถูกเซียวอวี๋ แต่จากคำพูดของเซียวอวี๋แล้ว มันก็พบว่ายากที่จะตักตวงผลประโยชน์จากเซียวอวี๋ได้ โชดคดีที่เซียวอวี๋นั้นอ่อนแอ และมันเองก็สามารถสะกดเซียวอวี๋ได้ทุกเวลา หากว่าเซียวอวี๋มีเวลาได้สั่งสมชื่อเสียงเพียงพอ เช่นนั้นก็คงสร้างความปวดหัวให้มันอย่างมากแล้ว

"เจ้ากล่าวถูกแล้ว...ข้าต้องการจะนั่งชมอยุ่ด้านข้างเพื่อคอยเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ ข้าช่างอิจฉาเรื่องออร์คและเอลฟ์ของเจ้าจริงๆ ข้ามีพวกออร์ค คนแคระและเผ่าพันธุ์อื่นๆอยู่ใต้บัญชาการ...กองทัพของข้าจะยิ่งใหญ่ขึ้นอีกหากว่าเจ้ามาเข้าร่วมกับข้า มันไม่ใช่เรื่องของจำนวน หากแต่เป็นคุณภาพ ข้าล่ะสงสัยจริงๆว่าเจ้าไปหานักรบหลากหลายมาจากที่ใด ตระกูลเอิร์ลเองได้ตามหาเผ่าพันธุ์ต่างๆมาหลายพันปี กระนั้นพวกเราก็ยังไม่มีจำนวนนักรบมากมายเช่นเจ้า..."

นิโคลัสกล่าวออกมาตามจริงเมื่อเห็นว่าแผนการของมันถูกเซียวอวี๋มองออก

เซียวอวี๋ยิ้มออกมา "เจ้าเคยเห็นพวกออร์คและเอลฟ์เดินเล่นอยู่ในเมืองมนุษย์งั้นหรือ? แน่นอนว่าย่อมต้องมาจากเทือกเขาอัลคาเกน...บิดาของข้าเป็นผู้ที่เปรื่องปราดอย่างยิ่ง ผู้คนต่างคิดว่าท่านถูกส่งตัวเข้าไปในเทือกเขาอัลคาเกนเพราะถูกลงโทษ หากแต่ความจริงแล้วเป็นท่านเลือกเข้าไปเอง ท่านได้ติดต่อกับพวกออร์ค เอลฟ์และเผ่าพันธุ์อื่นๆไว้นานแล้ว...น่าเสียดายที่ท่านกลับมาด่วนจากไปเสียได้..." เซียวอวี๋ถอนหายใจออกมา

เซียวอวี๋ผลักดันภูมิหลังของเหล่านักรบอัญเชิญไปผูกปมไว้กับบิดาที่ตายจากไป และเทือกเขาอัลคาเกน ไม่มีผู้ใดในทวีปแห่งนี้ที่เคยสำรวจทุกซอกทุกมุมในเทือกเขาอัลคาเกน นี่ราวกับว่าเซียวอวี๋กำลังท้าทายให้ผู้คนเข้าไปในเทือกเขาอัลคาเกนเพื่อตามหาเผ่าพันธุ์ต่างๆเอง

นอกจากนี้เซียวอวี๋ยังได้นำออร์คและเอลฟ์มากมายมาจากนครใต้พิภพ มีนักผจญภัยจำนวนมากที่ได้เห็นดวงตาตนเอง ดังนั้นจึงไม่มีผู้ใดมีหลักฐานที่แน่ชัด แม้ว่าพวกเขาจะสงสัยในต้นกำเนิดของเหล่านักรบอัญเชิญก็ตาม

นิโคลัสเผยรอยยิ้ม "อย่าลืมว่าเจ้ามีสิ่งที่เจ้าสมควรไม่มีอยุู่ และเจ้าไม่มีความสามารถจัดการกับมัน แน่นอนว่ามันย่อมต้องนำพาหายนะมาสู่..."

"ฮ่าฮ่าฮ่า...แล้วเจ้ามีความสามารถงั้นสิ? มันไม่เร็วเกินไปที่จะสรุปงั้นหรือ? มีผู้คนนับไม่ถ้วนพยายามรุกรานดินแดนของข้า แต่พวกมันทั้งหมดล้วนต้องฝังร่างอยู่ในดิน เจ้าคิดว่าจะสามารถทำลายดินแดนของข้าได้งั้นหรือ?" เซียวอวี๋หรี่ตาลงขณะที่เอนหลังพิงเก้าอี้ เขาจ้องตาของนิโคลัส

นิโคลัสกล่าวว่า "ศัตรู? แคร์รี่ โซโลมอน สุบารุ...เจ้าเรียกพวกมันว่าศัตรู? พวกมันเป็นเพียงสวะชั้นต่ำ! เจ้าจะทราบว่าศัตรูที่แท้จริงเป็นอย่างไรเมื่อเจ้าได้พบกับกองทัพของตระกูลเคเนดี้...ข้าจะคอยดูว่าเจ้ายังจะหัวเราะได้หรือไม่เมื่อได้เผชิญหน้ากับพวกมัน..."

เซียวอวี๋กล่าวขัดคำ "ข้าหมายความว่าศัตรูที่กล้ารุกรานดินแดนของข้าจะต้องถูกกำจัดจนสิ้นซาก...ข้าจะรอคอยเจ้าอยู่ที่ดินแดนไลอ้อน"

นิโคลัสแสยะยิ้ม "แล้วข้าจะไป...."

ทั้งสองต่างจับจ้องมองกันและกันโดยไม่เอ่ยวาจาอีก พวกเขาต่างทราบว่าอีกฝ่ายจะเป็นศัตรูตัวฉกาจที่จะต้องมาพบเจอในเส้นทางเดียวกัน มีเพียงหนึ่งในพวกเขาเท่านั้นที่จะสามารถขึ้นไปนั่งที่จุดสูงสุดได้

พวกบลัดเอลฟ์ได้ตัดสินใจเข้าร่วมกับิโคลัสแล้ว ดังนั้นเซียวอวี๋จึงไม่คิดที่จะอยุ่ที่นี่ให้เสียเวลาอีก เขาทราบว่าคงไม่มีชาวบลัดติดตามเขากลับไป นอกจากนี้รีลัสเองก็จะไม่ยอมรับแม้ว่าเขาจะพาคาเอลตัวจริงกลับมาได้

จากนี้ไปเขาจะหันไปพึ่งพาเพียงบลัดเอลฟ์ที่อัญเชิญออกมาจากฐานทัพ กระนั้นตอนนี้ก็ยังไม่สำคัญเท่าใด เขาได้เลื่อนยศขึ้นทำให้สามารถอัพเกรดฐานทัพและควบคุมกองกำลังได้ 4,000 ยูนิต ดังนั้นเขาจึงไม่กลัวตระกูลเคเนดี้ หากว่าสงครามไม่อาจหลีกเลี่ยงได้แล้วล่ะก็ เช่นนั้นก็ใช้มันเป็นตัวทดสอบความแข็งแกร่งของเขา

เกมแห่งการช่วงชิงกันครองโลกได้เริ่มขึ้นแล้ว....

เซียวอวี๋ตัดสินใจจากไป เขายังต้องจัดการเรื่องของโถวปาหงอีกเล็กน้อยก่อนจะจะกลับดินแดนไลอ้อน รีลัสเองก็ไม่ได้คิดจะรั้งเซียวอวี๋เอาไว้ แต่นิโคลัสได้ยืนขึ้นเพื่อส่งเขาคล้ายเจ้าบ้านกำลังส่งแขก เซียวอวี๋รู้ว่านิโคลัสพยายามจะบอกเป็นนัยๆว่าเขาได้เป็นเจ้านายคนใหม่ของที่นี่แล้ว

"รอเดี๋ยว" เคลลี่รีบกล่าวขึ้น

รีลัสพลันขมวดคิ้ว "เคลลี่ เจ้าจะทำอะไร?"

เคลลี่เดินไปยืนข้างเซียวอวี๋ "ข้าถูกจับตัวและถูกขายเป็นทาส เขาคือนายของข้า ข้าจะไปกับเขา"

"อะไรนะ? เคลลี่ เจ้าเสียสติไปแล้ว? เจ้าตั้งใจจะอยู่ในฐานะทาสงั้นหรือ?" รีลัสโมโหอย่างมากเมื่อได้เห็นการแสดงจุดยืนของเคลลี่

เคลลี่จึงกล่าวตอบว่า "ท่านผู้นำ ข้าหวังว่าท่านจะนำพาความรุ่งโรจน์มาสู่เผ่า....แต่ตอนนี้ข้าไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเผ่าอีกต่อไปแล้ว ข้าจะติดตามท่านคาเอลและหวังว่าพวกเราคงไม่ต้องมาพบกันในสนามรบ"

รีลัสโกรธมาก แต่มันก็ทราบว่าเคลลี่ได้ตัดสินใจเลือกเดินคนละเส้นทางไปแล้ว

นิโคลัสเดินออกมาพร้อมเซียวอวี๋ เขาได้เห็นเหล่าไรเดอร์ ฮิฟโปกริฟ กรอมและทิรันด้า

"นั่นคือจ้าวแห่งดาบกรอมและนักบวชแห่งจันทราทิรันด้างั้นหรือ? ทั้งคู่ดูแตกต่างจากผู้อื่นอยู่บ้างจริงๆ หากแต่นั่นก็ไม่มีอะไรพิสูจน์ได้" นิโคลัสไม่เชื่อว่าทั้งสองจะเป็นตัวตนในตำนานจริง มันเคยได้ยินข่าวลือและคำทำนายมาบ้าง แต่ก็คิดว่ามันเป็นเพียงเรื่องไร้สาระ นิโคลัสเชื่อว่าเซียวอวี๋เพียงกุเรื่องยกนามของพวกเขามาอ้างเพียงเท่านั้น

เซียวอวี๋ยิ้มออกมา "สำหรับข้าแล้ว พวกเขาคือจ้าวแห่งดาบและนักบวชแห่งจันทรา ข้ายึดพวกเขาเช่นนั้นและพวกเขาจะเป็นเช่นนั้น!"

นิโคลัสผงกศีรษะขณะที่ได้ฟัง "ประเสริฐ...เจ้ากล่าวว่าพวกเขาใช่ พวกเขาก็จะใช่...ดี..."