ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

สมาชิกทุกคนในตระกูลหลินล้วนเข้าร่วมงานนี้ แม้กระทั่งตัวแกรนดยุคของดินแดนแลนเชสเตอร์ก็ยังมาด้วยตัวเองเนื่องเพราะการมาของธีโอดอร์ เหล่านักเรียนจากสถาบันเวทมนตร์และสถาบันอัศวินล้วนเบียดเสียดกันอยู่ด้านนอกตระกูลหลิน เพื่อรอยลโฉมหน้าของธีโอดอร์ จอมมนตราขั้นที่หกนั้นเป็นตัวตนที่ยืนอยุ่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่ ดังนั้นจึงมีผู้คนนับไม่ถ้วนภายในทวีปแห่งนี้ที่เทิดทูนบูชาพวกเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหล่านักผจญภัยหนุ่มต่างตื่นเต้นที่จะได้พบเขา มีการทะเลาะวิวาทเกิดขึ้นไม่ต่ำกว่าสิบครั้งในการแย่งชิงตำแหน่งที่จะสามารถมองเห็นธีโดอร์ได้อย่างชัดเจน

หลินอ้าวเทียนยังคงไม่เชื่อว่าปรมาจารย์ธีโดอร์จะมาที่ตระกูลของเขาในฐานะแขกจริงๆ นี่นับเป็นเกียรติถึงเพียงไหน? กระทั่งตัวแกรนดยุคของแลนเชสเตอร์ แพนเชฟก็ยังไม่สามารถได้รับเกียรตินี้ อันที่จริง แพนเชฟได้มาที่โรงแรมทันทีที่ได้ยินว่าธีโอดอร์มายังเมืองไชน์ อย่างไรก็ตาม ธีโดอร์ปฏิเสธที่จะให้เขาเข้าพบ ถึงกระนั้นแพนเชฟก็ไม่ได้รู้สึกโกรธเคือง เขาจำเป็นที่จะต้องรอไปพบปรมาจารย์ที่บ้านตระกูลหลิน

ผู้ใดจะสามารถนิ่งเฉยอยู่ได้หากมีจอมมนตราที่ยิ่งใหญ่กำลังเดินทางมาเป็นแขก?

รถม้าอันหรูหราของเซียวอวี๋ได้เข้าจอดที่หน้าคฤหาสน์ของตระกูลหลินในตอนเย็น มีนักรบออร์ค 50 ตนและนักล่า 50 ตนขนาบข้างขบวนรถเพื่ออารักขา ปิดท้ายขบวนด้วยทัพพลเดินเท้าในฐานะขบวนเกียรติยศ นี่คือการขับเน้นภาพลักษณ์และฐานะของธีโอดอร์

ทุกคนต่างถอยกลับไปหลบข้างทางเมื่อเห็นขบวนรถเคลื่อนตัวผ่าน

เซียวอวี๋เป็นคนแรกที่ลงมาจากรถม้า ลีอาออกมาเป็นคนที่สองขณะที่อุ้มมังกรน้อยไว้แนบอก หลังจากนั้นจึงติดตามด้วยแอนโทนีดาส ธีโอดอร์เป็นคนสุดท้ายที่ลงมา ฝูงชนเริ่มร่ำร้องตะโกนออกมาเมื่อเห็นแอนโทนีดาส "ท่านปรมาจารย์ธีโอดอร์! ท่านปรมาจารย์ธีโอดอร์!...."

เซียวอวี๋และคนอื่นๆกลายเป็นนิ่งชะงัก อันที่จริง แอนโทนีดาสมีผมสีขาวอีกทั้งยังไว้เคราขาว เขาสวมใส่เกราะเวท สวมชุดคลุมจอมเวทย์และถือไม้เท้า ผู้คนจึงเกิดความเข้าใจผิดขึ้น เทียบกับธีโอดอร์ที่สวมชุดคลุมทั่วไปแล้ว ผู้คนส่วนใหญ่จึงคิดว่าเขาเป็นเพียงคนขับรถม้าหรือบ่าวรับใช้ของเซียวอวี๋ นอกจากนี้ ใบหน้าของธีโอดอร์ยังมืดทะมึน เส้นผมของเขาพันกันยุ่งเหยิง รอยยิ้มของเขาดูค่อนข้างวิปลาศเล็กน้อย แล้วเขาจะเป็นปรมาจารย์ไปได้อย่างไร? ธีโอดอร์เป็นถึงจอมมนตราขั้นที่หก ดังนั้นภาพลักษณ์ของเขาย่อมต้องดูดี

มันเป็นการต้อนรับที่ยอดเยี่ยม ทว่าผู้คนส่วนใหญ่ล้วนไม่เคยพบเห็นธีโอดอร์มาก่อน

"มองดูท่านปรมาจารย์ธีโอดอร์สิ! โอ มองดูสภาวะนั่น! เขาช่างสมกับเป็นปรมาจารย์จริงๆ!"

"ถูกแล้ว! ช่างเป็นบุญของข้าที่ได้พบท่านธีโอดอร์ครั้งหนึ่งในชีวิต! ข้าจะบันทึกลงในพินัยกรรมของตระกูลบอกลูกบอกหลานว่าครั้งหนึ่งข้าได้เห็นท่านธีโอดอร์ด้วยสองตานี้ มา ควักลูกตาข้าไปเก็บเร็ว!"

"เพียงรูปลักษณ์อันสง่างามและสูงส่งนั่นก็บอกได้แล้วว่าท่านเป็นตัวตนที่สุดยอดเพียงใด!"

"มองดูชายซอมซ่อที่อยู่ด้านหลังของท่านสิ นั่นจะต้องเป็นเด็กหิ้วรองเท้าของท่านปรมาจารย์แน่ๆ!"

"แน่นอนอยู่แล้วว่าเขานั้นเป็นเพียงบ่าวรับใช้! หรือบางทีอาจจะเป็นบ่าวรับใช้ของแกรนดยุค ว่ากันว่าคู่หมั้นของท่านแกรนดยุคก็คือ โฉมงามอันดับหนึ่งของสถาบันเวทมนตร์!"

"หยุดก่อน!" เซียวอวี๋ตะโกนออกมาขณะกวาดสายตามองฝูงชน เมื่อเห็นว่าเรื่องราวชักจะไปกันใหญ่

ฝูงชนหยุดเสียงลงทันทีที่เซียวอวี๋ตะโกนออกมา พวกเขาเห็นว่าเซียวอวี๋มากับธีโอดอร์ ดังนั้นพวกเขาจึงเชื่อว่าเซียวอวี๋จะต้องมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นบางอย่าง อย่างไรก็ตาม พวกเขายังคงมองไปที่แอนโทนีดาสด้วยความตื่นเต้น

เซียวอวี๋กระแอมไอสองครั้งก่อนจะชี้มือไปยังธีโอดอร์ "เขาคือ...ท่านธีโอดอร์!"

เกิดความเงียบขึ้นเนื่องเพราะพวกเขากำลังตกตะลึงจนอ้าปากค้าง ถนนทั้งสายราวกับร้างผู้คนไปในทันที พวกเขาไม่ทราบจะเอ่ยคำใดออกมา

กระทั่งตัวแพนเชฟที่มาคอยต้อนรับธีโอดอร์ก็ยังแข็งค้าง เขาดีใจที่ตนไม่ได้หุนหันพลันแล่นกระทำการใดไปก่อนหน้า หลินอ้าวเทียนทราบอยู่แล้วว่าแอนโทนีดาสไม่ใช่ธีโอดอร์เพราะครั้งที่แล้วแอนโทนีดาสก็มาพร้อมเซียวอวี๋

"ทุกคน! ขอบใจที่พวกเจ้ามารอต้อนรับข้าเช่นนี้ ทว่าถึงเวลาที่ข้าจะต้องเข้าไปแล้ว" ธีโอดอร์หัวเราะออกมาขณะโบกมือก่อนจะก้าวเดินไปยังประตู ผู้คนจึงเริ่มกลับมาตอบสนองอีกครั้ง

แพนเชฟและหลินอ้าวเทียนรีบเข้ามากล่าวทักทายธีโอดอร์ คนอื่นๆในฝูงชนเองก็เริ่มตะโกนออกมา "ท่านปรมาจารย์ธีโอดอร์! ได้โปรดอย่าเพิ่งไป! ให้โอกาศพวกเราได้เห็นตัวท่านสักเล็กน้อย!"

"อะฮ่า ข้ารู้อยู่แล้วหรอกว่าเขาคือ ท่านปรมาจารย์ธีโอดอร์!"

"ดูชายผู้ที่ต้องการจะเลียนแบบท่านปรมาจารย์สิ! เขามันก็แค่คนเลียนแบบ!"

แอนโทนีดาสนั้นเป็นผู้บริสุทธิ์ แต่ทุกคนก็เริ่มจะต่อว่าเขา คนเหล่านี้ต้องโทษตัวเองไม่เห็นภูเขาไท่ซาน และพยายามจะกล่าวตำหนิแอนโทนีดาสเพื่อแก้อาการเก้อเขิน เซียวอวี๋รีบเข้าไปกล่าวปลอบแอนโทนีดาส "ผู้อาวุโส อย่าได้ใส่ใจพวกเขาเลย พวกเขาจะต้องคุกเข่าอ้อนวอนบูชาท่านหากได้รับทราบตัวตนที่แท้จริงของท่าน!"

ซึ่งเซียวอวี๋ก็ไม่ได้กล่าวโป้ปดแต่อย่างใด หากมีคนทราบว่าแอนโทนีดาสฟื้นคืนชีพขึ้นมาจากหนึ่งหมื่นปีก่อน เช่นนั้นผู้คนก็จะเทิดทูนบูชาเขา แอนโทนีดาสไม่ได้เป็นเพียงจอมมนตรา หากแต่เรียกได้ว่าเป็นพระเจ้าของโลกใบนี้...

แอนโทนีดาสเพียงลูบเครา "ข้าไม่ได้ใส่ใจแต่อย่างไร....มันเป็นแค่นามนามหนึ่ง..."

มีไข่ถูกขว้างเข้ามาทันทีที่แอนโทนีดาสกล่าวจบ เซียวอวี๋รีบเข้าไปคว้ามันไว้กลางอากาศก่อนจะเขวี้ยงมันกลับไป อย่างไรก็ตาม สีหน้าของแอนโทนีดาสได้เปลี่ยนไปแล้ว ดูเหมือนว่าแอนโทนีดาสจะไม่ได้ปล่อยวางดังเช่นที่แสดงออก แม้ธีโอดอร์จะยังคงพูดคุยกับแพนเชฟและหลินอ้าวเทียน หากแต่เขาก็ยังคอยชำเลืองมาที่แอนโทนีดาสเป็นบางครั้ง

เซียวอวี๋ได้แนะนำตัวตนของแอนโทนีดาสว่าเขาเป็นผู้ใช้มนตราที่เขาว่าจ้างมาและมีชื่อว่าแอนโทนีดาส ธีโอดอร์มีความสงสัยในเรื่องนี้ เขาได้ทำนายอนาคตและคำทำนายก็บอกว่าตัวตนในตำนานจะกลับมา หากแต่เขาก็ไม่ทราบว่าเมื่อใดและมาในรูปแบบใด อย่างไรก็ตาม เขาไม่เชื่อว่าแอนโทนีดาสก็คือแอนโทนีดาสตัวจริงเนื่องเพราะเขายังเป็นเพียงผู้ใช้มนตราระดับสูงสุดของขั้นที่สอง แอนโทนีดาสในตำนานจะมีระดับเพียงขั้นที่สองได้อย่างไร?

ความแข็งแกร่งของแอนโทนีดาสได้เสื่อมถอยลงหลังจากผ่านไปหมื่นปีงั้นหรือ?

ธีโอดอร์ได้สังเกตกรอมและทิรันด้าด้วยเช่นกัน มีออร์คและเอลฟ์จำนวนมากในประวัติศาสตร์ที่เรียกว่า กรอมและทิรันด้า นั่นก็เพราะมันเป็นชื่อตั้งแต่ครั้งโบราณ ดังนั้นหากว่าตัวตนในตำนานทั้งสามกลับมาแล้ว เช่นนั้น เหตุใดทั้งสามจึงปรากฏตัวขึ้นที่ดินแดนของเซียวอวี๋? หรือพวกเขาต้องผ่านการฝึกฝนใหม่ตั้งแต่แรกเริ่ม?

ธีโอดอร์ได้สอบถามจากลีอาอยู่บ่อยครั้งเกี่ยวกับเรื่องนี้ ทว่าลีอาได้บอกกับเขาว่า เซียวอวี๋ได้ตั้งชื่อให้กับพวกเขาเช่นนั้นเพื่อที่จะสามารถควบคุมพวกออณืคและเอลฟ์ในดินแดนของเขาได้

ทุกอย่างดูคล้ายสมเหตุสมผลและไม่สมเหตุสมผลในเวลาเดียวกัน เขาไม่ทราบว่าความจริงเป็นเช่นไร นอกจากนี้ เขาทราบว่าตนไม่อาจมุ่งเน้นไปที่ประเด็นเหล่านี้ เนื่องเพราะนั่นจะทำให้เซียวอวี๋ตกอยู่ในอันตราย เขาไม่ต้องการที่จะคาดเดาสุ่มสี่สุ่มห้าด้วยเช่นกัน

ด้วยเหตุนั้นเอง เขาจึงจงใจปล่อยให้ลีอาได้ติดตามอยู่ข้างกายเซียวอวี๋ หากว่าพวกเขาเป็นตัวจริง เช่นนั้นลีอาก็จะมีส่วนร่วมในเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น

"อา....ข้าแก่มากแล้วจริงๆ เหตุใดข้าจึงต้องใส่ใจมันด้วยเล่า? ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของโชคชะตาเถอะ" ธีโอดอร์หรี่ตาลงขณะที่ยิ้มออกมา เขาเข้าไปในคฤหาสน์ของตระกูลหลินพร้อมกับแพนเชฟและหลินอ้าวเทียน....