ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

"เจ้าหนุ่ม! นี่เป็นสิ่งที่เจ้าปฏิบัติกับผู้อาวุโสหรือ?" ชายชราตะโกนออกมา  "ตาเฒ่า ข้าบอกให้ท่านมาช่วยข้าจัดการปัญหา! แต่ท่านกลับมานั่งดื่มอย่างสบายใจอยู่กับศัตรูของข้า!" ลีอากล่าวออกมาด้วยความโมโห  ชายชราหัวเราะออกมา "ลีอาน้อยของข้า เจ้าไม่เห็นว่าข้ากำลังลงมืออยู่หรือ? ข้ามีชีวิตอยู่มานาน ประสบการณ์ของข้าย่อมมากกว่าเจ้า ข้าสามารถหาหนทางแก้ปัญหาได้ดีกว่าเจ้า...นี่เจ้าหนุ่ม รินไวน์ให้ข้าที"  เซียวอวี๋จ้องมองลีอา "เมื่อกี้เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ? ศัตรูงั้นหรือ? ข้าคือนายท่านของเจ้า! หากเจ้ายังกล้าไม่เคารพอีก เช่นนั้นข้าจะให้เข็มทิ่มลำคอเจ้า!" หลังจากนั้นเขาก็ยกมือไปลูบปลอกแขน  ลีอาตอบกลับอย่างกราดเกรี้ยว "เอาเลยสิ! ฆ่าข้าเลยสิหากเจ้าสามารถ!"  เซียวอวี๋กลายเป็นครุ่นคิดเมื่อเห็นว่าใบหน้าของลีอานั้นปราศจากความเกรงกลัวใดๆ เขาตระหนักได้ว่าชายชราที่เบื้องหน้านี้ก็ทราบรายละเอียดของปลอกแขนทาส เช่นนั้นเขาสมควรบอกลีอาไปแล้ว ลีอาจะต้องทราบแล้วว่าเขาเพียงแค่ข่มขู่นาง นี่ทำให้เขากลายเป็นเพียงตัวตลกไป เขายังไม่ทราบกระทั่งวิธีใช้งานของปลอกแขนเส้นนี้  ชายชรากล่าวแทรกขึ้นมา "ข้าว่าพวกเจ้าทั้งคู่นั่งลงสนทนากันก่อน ข้ามีวิธีแก้ปัญหาแล้ว"  ทั้งเซียวอวี๋และลีอาต่างหันขวับมามองชายชรา "วิธีอะไร?"  ชายชราแย้มยิ้มก่อนจะยกไวน์ขึ้นจิบ "วิธีการนี้แน่นอนว่าจะทำให้พวกเจ้าทั้งคู่ต่างพึงพอใจ"  ทั้งเซียวอวี๋และลีอาต่างตะคอกออกมา "พูดมาตาเฒ่า!"  ชายชรากลอกกลิ้งดวงตา "เฮ้อ ไม่มีผู้ใดให้ความเคารพข้าเลย"  ลีอานั่งลงขณะเซียวอวี๋เอ่ยถามออกไป "ท่านมีวิธีที่จะถอดพวกมันออกหรือ?"  ชายชราอมยิ้ม "ข้าไม่มีวิธีถอดมันออกหรอก....ทว่าข้ามีวิธีให้พวกเจ้าอยู่ร่วมกันได้ นอกจากนี้หากพวกเจ้ามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน เช่นนั้นปลอกคอพวกนี้ก็ไม่เป็นปัญหาแล้ว"  "เพ้ย! ตาเฒ่า ชายผู้นี้กล้าบังคับให้ข้าเป็นทาส! ท่านคิดว่าข้ายังจะติดตามเขาอีกหรือ?" ลีอากล่าวออกมาอย่างหัวเสีย  ชายชราส่งสายตาให้ลีอาสงบใจลง "ลีอาน้อยของข้า นี่เป็นโอกาศที่ยอดเยี่ยมของเจ้า"  ลีอาขมวดคิ้ว "โอกาศ? โอกาศอันใด?"  ชายชราแย้มยิ้ม "แน่นอน นี่ย่อมเป็นโอกาศที่ยอดเยี่ยมสำหรับเจ้า ไม่ใช่ว่าเจ้าต้องการออกผจญภัยไปทั่วหรอกหรือ? เจ้าไม่ต้องการจะออกเดินทางค้นหาความลับในตำนานหรือ? โอกาศนั้นได้มาถึงแล้ว เจ้าจะได้เรียนรู้ทุกสิ่งอย่างหากเจ้าติดตามเขา" ชายชราเหลือบมองไปยังเซียวอวี๋  ลีอายิ่งกลายเป็นโกรธมากกว่าเดิม "ท่านต้องการให้ข้ากลายเป็นทาสของเขาไปชั่วชีวิตหรือ?"  เซียวอวี๋ตกตะลึงขณะฟังวาจาของชายชรา เขาพึมพำกับตนเอง "ชายชราผู้นี้ไม่เรียบง่ายเสียแล้ว เขารู้ได้อย่างไรว่าเรากำลังพยายามค้นคว้าตำนานโบราณ? ข้าต้องค้นหาร่องรอยต่างๆเพราะทิรันด้าและทอร์ล ข้าต้องการปกป้องเผ่าพันธุ์เอลฟ์และออร์ค ดังนั้นข้อมูลของตำนานจึงจำเป็น....เขาทราบมันได้อย่างไร?"  ชายชรายิ้มออกมาขณะพยายามกล่าวปลอบโยนลีอา "ลีอาน้อย การติดตามเขาไม่ได้หมายความว่าจะต้องอยู่ในฐานะบริวารหรือทาส ข้าต้องการจะเสนอแนวทางที่จะทำให้พวกเจ้าทั้งสองต่างได้รับผลประโยชน์"  "จะเรียกว่าการแก้ปัญหาได้อย่างไรในเมื่อเขาบังคับข้าให้สวมปลอกคอทาส!" ลีอาจ้องเซียวอวี๋ปานจะกินเลือดกินเนื้อ  ชายชราหัวเราะออกมา "ลีอาน้อย ข้าจะชี้นำไม่ให้เขาเดินบนเส้นทางที่ผิดในอนาคตเอง"  หลังจากนั้นชายชราก็หันมากล่าวกับเซียวอวี๋ "เห็นได้ว่าเจ้าไม่ได้ตั้งใจที่จะบังคับนางให้เป็นทาส แต่สิ่งนี้ไม่มีหนทางหรือผู้ใดสามารถถอดมันออกได้ แต่ไม่แน่ว่าในอนาคตจะไม่สามารถ เจ้าเต็มใจที่จะมอบอิสรภาพให้กับนางเมื่อเวลานั้นมาถึงหรือไม่?"  เซียวอวี๋หันไปมองลีอา "นางจะกลายเป็นหญิงชราในสามปี แล้วข้าจะต้องการนางไปทำไม?"  "เจ้ากล่าวว่าอะไรนะ?" ลีอาตอบกลับด้วยความหงุดหงิด  ชายชรากล่าวถามอีก "พวกเจ้าทั้งสองต้องการจะปลดมันออกใช่หรือไม่?"  ลีอาและเซียวอวี๋ต่างโพล่งขึ้นในเวลาเดียวกัน "ใช่!"  ลีอาย่อมต้องการจะถอดปลอกคอออก เซียวอวี๋นั้นคิดว่าการมีทาสบริวารนั้นดูเท่ แต่นั้นก็เป็นสิ่งผูกมัดเขาเอาไว้เช่นกัน เขาไม่ต้องการสิ่งที่เขาไม่อาจควบคุมมันได้  ชายชรายิ้ม "ดี ข้ารับรองว่าพวกเจ้าจะถอดมันออกได้หากว่าพวกเจ้าทำตามคำแนะนำของข้า"  ลีอาขมวดคิ้ว "หยุดอมพะนำได้แล้วตาเฒ่า ท่านต้องการให้ข้าสัญญาอะไร?"  ชายชราจ้องมองลีอา "ลีอา สัญญากับข้าว่าเจ้าจะติดตามและต่อสู้เคียงข้างเขา เป็นเวลาสามปี จากนั้นเจ้าจะเป็นอิสระ!"  "อะไรนะ? สามปี? สู้เพื่อเขา?" ลีอากลายเป็นงุนงง  ชายชรากล่าวต่อไป "ลีอา หลายปีมานี้ข้าได้ทำเพื่อเจ้าไปมากมายเท่าใดกัน? ข้าเคยทำให้เจ้าตกอยู่ในอันตรายหรือไม่? เจ้าก็เหมือนกับหลานสาวที่น่ารักของข้า เจ้าจะมิอาจถอดปลอกคอออกได้หากไม่ได้ต่อสู้เคียงข้างเขา มันไม่ใช่เรื่องเลวร้ายที่จะติดตามเขา"  ลีอากลายเป็นเงียบงัน นางทราบว่าชายชราจะไม่ทำให้นางต้องเป็นอันตราย แต่นางก็ไม่อาจเข้าใจกับแนวคิดของการอยู่ร่วมกับเซียวอวี๋เป็นเวลาถึงสามปี  ชายชราหันไปหาเซียวอวี๋เมื่อเห็นลีอาจมอยู่ในความคิด "เจ้าหนุ่ม ลีอาจะอยู่ช่วยเหลือเจ้าเป็นเวลาสามปี แต่เจ้าต้องสัญญากับข้าข้อหนึ่ง"  เซียวอวี๋ทราบว่าชายชราผู้นี้ไม่ได้เรียบง่ายดั่งเช่นรูปลักษณ์ภายนอก "เงื่อนไขใด?"  ชายชราหันไปมองลีอาจากนั้นหันกลับมาทางเขา "เจ้าไม่อาจใช้อำนาจของปลอกแขนบังคับนางให้กระทำสิ่งที่นางไม่เต็มใจได้"  เซียวอวี๋คิดว่าการมีมือสังหารเป็นผู้คุ้มกันนั้นเป็นเรื่องที่ดี ยิ่งไปกว่านั้นชายชราเพียงต้องการให้เขาไม่ไปล่วงเกินนาง  เซียวอวี๋ตอบรับ "นี่ไม่มีปัญหา ข้าเป็นขุนนาง! เป็นดยุค! เหตุใดข้าจะต้องกระทำเรื่องพวกนั้น?"  เปลวเพลิงลุกโหมขึ้นภายในใจของลีอา เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเซียวอวี๋ไม่ได้ทำตัวดังเช่นขุนนางเลยแม้แต่น้อย  ชายชราผงกศีรษะ "ดี เท่าที่ข้าทราบมีสมาคมจอมเวทย์ที่เรียกว่า 'คิรินธอร์' อยู่ในยุคโบราณ จอมมนตราที่เป็นผู้นำสมาคมนั้นเรียกว่า แอนโทนีดาส ตราบใดที่เจ้าสามารถหาตัวเขาพบเช่นนั้นเขาก็สามารถลบล้างเวทย์สะกดให้กับเจ้าได้"  เซียวอวี๋พ่นไวน์ที่กำลังดื่มออกมา  "แอนโทนีดาสสามารถลบล้างมันได้งั้นหรือ!?" เซียวอวี๋อ้าปากค้าง ชายชราทราบหรือไม่ว่าแอนโทนีดาสที่เขากล่าวถึงนั้นอยู่ที่นี่ เขามีณานทิพย์งั้นหรือ?  ลีอาโพล่งออกมาเมื่อฟังวาจาของชายชรา "ท่านกำลังพูดถึงอะไร? เขามีชีวิตอยู่เมื่อ 10,000 ปีที่แล้ว! พวกเราไม่แม้แต่จะสามารถตามหาเถ้ากระดูกของเขาได้เสียด้วยซ้ำ!"  ชายชรากล่าวอย่างเนิบนาบ "หนึ่งหมื่นปี.....กาลเวลา มิติและจักวาลได้ผันแปร.....ทุกสิ่งอย่างกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง...ลีอา เจ้าไม่ต้องการจะทราบความลับของยุคโบราณงั้นหรือ? เจ้าจะได้พบกับจอมมนตราที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาตร์ แอนโทนีดาส"  ลีอาขมวดคิ้ว "ท่านแน่ใจหรือว่าตำนานเหล่านั้นจะเกิดขึ้นอีกครั้ง?"  ชายชราจ้องมองลีอาด้วยใบหน้าที่จริงจัง "ไม่เพียงแต่มันจะเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่เจ้าเองก็จะเป็นส่วนหนึ่งในตำนานบทนั้น นี่คือโชคชะตาของเจ้า ลีอาน้อยของข้า..."