ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เซียวอวี๋กำลังนั่งอยู่ภายในโรงเตี๊ยมและมองดูพ่อบ้านโม่จ่ายเงินชดใช้ค่าเสียหายให้เถ้าแก่ร้าน เขายิ้มออกมาขณะลูบคลำปลอกแขน เขากำลังครุ่นคิดหาหนทางปลดมันออก เขาไม่ได้ใส่ใจต่อความโกรธของพ่อบ้านโม่ที่แทบจะพ่นไฟออกมา เซียวอวี๋ได้สร้างความบาดหมางตั้งแต่ที่เขาเอาสร้อยคอเวทมนตร์เส้นนั้นมาให้แอนโทนีดาสแล้ว ดังนั้นการก่อเรื่องราวอีกสักเรื่องสองเรื่องจะเป็นไรไป  เซียวอวี๋ทราบดีว่าพ่อบ้านโม่จะต้องทุ่มสุดกำลังเพื่อเอาเรื่องเขาให้ได้เมื่อไปถึงตระกูลหวัง แต่เซียวอวี๋ย่อมไม่เกรงกลัว เขานั้นราวกับสุกรที่ตายแล้วซึ่งไม่เกรงกลัวน้ำเดือด สิ่งใดจะเกิดก็ต้องเกิด  "เจ้าสิ่งนี้มันคืออะไรกันแน่? ฉันคงไม่ใช้มันตั้งแต่แรกถ้ารู้ว่ามันจะถอดออกไม่ได้แบบนี้" ข้อมือของเซียวอวี๋บวมเปล่งขึ้นมาหลังจากที่เขาพยายามถอดมันออกอยู่หลายหน เขาคิดว่าบางทีมันคงต้องหาอะไรมาตัดมันออกไป  เซียวอวี๋มัวแต่จดจ่ออยู่กับปลอกแขนจนเกินไป เขาเพียงเงยหน้าขึ้นมามองพ่อบ้านโม่เป็นครั้งคราวเท่านั้น อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็พบว่ามีชายชรามานั่งอยู่ที่เบื้องหน้าของเขาแล้ว มีรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้ใจปรากฏอยู่บนใบหน้าของชายชรา รอยยิ้มนี้ช่างคล้ายคลึงกับรอยยิ้มของจ้าวมนตราแอนโทนีดาส  "ตาเฒ่า! ท่านเกือบจะทำให้ข้าตกใจจนตายแล้ว" เซียวอวี๋สะดุ้ง  ที่จริงแล้วค่าความแข็งแกร่งของเขานั้นก็เพิ่มขึ้นอยู่ตลอด เช่นเดียวกับการรับรู้ของเขา ทว่าชายชราที่เบื้องหน้ากลับปรากฏตัวออกมาโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง เขาไม่สามารถสัมผัสถึงตัวตนของชายชราได้เสียด้วยซ้ำหากว่าไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา นี่ราวกับวิญญาณที่นึกจะปรากฏกายก็ปรากฏกายออกมา  "เจ้าหนุ่ม ข้าไม่ได้ทำให้เจ้ากลัว หากแต่เจ้ากลัวของเจ้าเอง จิตใจของเจ้าตกอยู่ในความกลัว นั่นจึงเป็นเหตุให้เจ้าเกรงกลัวเฒ่าชราผู้หนึ่ง" ชายชรายิ้มออกมาขณะกล่าว  "เอาล่ะ เลิกกล่าวไร้สาระ! ข้าไม่ได้เกรงกลัวใครหน้าไหนในโลกทั้งนั้น! ไม่มีผู้ใดที่มีอำนาจพอจะทำให้ข้ารู้สึกกลัวได้!" ใบหน้าของเซียวอวี๋แปรเปลี่ยนเป็น 'เย็นชา' ขณะที่เขาก้มหน้าลงไปศึกษาปลอกแขนต่อ  "มีอะไรหรือ? ไม่สามารถถอดมันออกหรือ?" ชายชราเอ่ยถาม  เซียวอวี๋เงยหน้าขึ้นมามองรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจของชายชรา เขาคงจะตะเพิดชายชราออกไปนานแล้วหากว่าเขาไม่ได้รับการปลูกฝังมาให้เคารพผู้ที่อาวุโสกว่า  "มันเกี่ยวกับท่านหรือ? ข้าจะถอดได้หรือไม่ย่อมไม่ใช่ธุระกงการของท่าน" เซียวอวี๋กลอกตา  "เจ้าใช้มันโดยไม่ล่วงรู้ว่ามันคือสิ่งใด สิ่งนี้จะถูกผูกติดกับเจ้าไปตลอดกาล ช่างน่าขัน!" ชายชราหยิบของว่างที่เสี่ยวเอ้อนำมาให้เซียวอวี๋เข้าปาก เขาเริ่มหยิบหลายๆอย่างเข้าไป  จากนั้นเขาก็หยิบแก้วไวน์ที่ตั้งอยู่เบื้องหน้าของเซียวอวี๋ขึ้นมา "ให้เจ้าดื่มไวน์อายุ 300 ปีนี่เข้าไปถือว่าเสียของอย่างยิ่ง...น่าเสียดาย!"  ชายชราไม่ได้ใส่ใจว่าเซียวอวี๋ได้ดื่มไวน์แก้วนี้ไปแล้ว เขายกขึ้นจิบและวางมันลงที่เดิม  เซียวอวี๋ขมวดคิ้ว เขาไม่ได้ศึกษาหาความลับของปลอกแขนต่อแล้ว เขาจ้องมองไปที่ชายชรา  ชายชราผู้นี้ไม่ได้ดูแตกต่างไปจากขอทานเฒ่าที่อาศัยอยู่ตามซอกมุมถนน อย่างไรก็ตาม เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่กลับดูสะอาดสะอ้าน เขาดูราวกับนักต้มตุ๋นอาวุโส  "ท่านรู้จักมันงั้นหรือ?" เซียวอวี๋ถามออกไปแม้ว่าเขาจะยังไม่เชื่อถ้อยคำของชายชราก็ตาม  ชายชราหยิบขนมขึ้นมาอีกชิ้นหนึ่งและส่งเข้าปาก "ขนมที่ดี ไวน์เลิศรส แต่มันจะดีมากขึ้นหากนำมันออกมาอีกขวด"  เซียวอวี๋จ้องมองชายชราและต้องการจะทราบว่าเฒ่าชราผู้นี้จะมาไม้ไหน เขาดีดนิ้วและกล่าวกับอสูรหนึ่ง "อสูรหนึ่ง ไปนำไวน์ชั้นเลิศมา"  อสูรหนึ่งวิ่งออกจากโรงเตี๊ยมทันที ไม่นานมันก็กลับเข้ามาพร้อมกับไวน์แดงสองสามขวด  ชายชราเหลือบมองอสูรหนึ่งจากนั้นก็อุทานออกมาเสียงดังขณะที่คว้าขวดไวน์มา "ออร์คตนนี้แข็งแกร่งเสียยิ่งกว่าออร์คที่ข้าเคยพบ..."  "ท่านเคยพบออร์คมาก่อนหรือ?" มีร่องรอยแคลงใจปรากฏอยู่ในแววตาของเซียวอวี๋  ชายชราหอบหายใจออกมาหลังจากที่ใช้เวลาอยู่นานกับการเปิดฝาขวด "ข้าอยู่มานานและได้เห็นมาหลายสิ่งหลายอย่าง"  "นี่....หรือว่าท่านกำลังจะบอกว่าท่านรู้จักปลอกแขนนี้?" เซียวอวี่เอ่ยปากถามขณะพยายามชักจูงเข้าหัวเรื่อง  ชายชรายกแก้วไวน์ขึ้นดื่มก่อนจะมองดูปลอกแขนของเซียวอวี๋ "นี่คือปลอกแขนทาสที่ถูกสร้างขึ้นโดยจอมมนตราที่ชั่วร้ายในยุคโบราณเพื่อบังคับเหล่านักรบทรงพลังให้ตกเป็นทาส"  "เมื่อท่านรู้จักมัน เช่นนั้นท่านก็คงทราบวิธีถอดมันออก" หัวใจของเซียวอวี๋กลายเป็นเย็นชาเมื่อพบว่าชายชราที่เบื้องหน้ารู้จักปลอกแขน  ชายชราส่ายศีรษะ "ไม่มีหนทางถอดมันออกได้"  "อะไรนะ!" เซียวอวี๋ตะโกนออกมาขณะที่คว้าขวดไวน์จากมือของชายชรา  "เฮ้! ผู้เยาว์สมัยนี้กลับไม่ให้ความเคารพต่อผู้อาวุโสเสียเลย" ชายชรากล่าวท้วง  "ข้าคงจะเตะท่านออกไปเนิ่นนานแล้วหากไม่ใช่ว่าข้าให้ความเคารพผู้ที่อาวุโสกว่า" เซียวอวี๋ยกขวดไวน์ขึ้นกระดกลงคอ  ปากของชายชราส่งเสียงจิ๊จ๊ะขณะมองดูเซียวอวี๋กระดกไวน์ลงไป  "เจ้าต้องการจะถอดมันออกหรือ?" ชายชราแย้มยิ้มขณะที่เอนหลังพิงเก้าอี้  "เหตุใดข้าจะไม่ในเมื่อมันเกะกะข้า?" เซียวอวี๋ใช้คำถามตอบคำถาม  "เจ้าจะบังคับผู้อื่นเป็นทาสไปทำไมหากเจ้าต้องการจะถอดมันออก?" ชายชราถามต่อ  เซียวอวี๋ตะโกนออกมาด้วยโทสะ "ข้าไม่รู้ ข้าเพียงต้องการข่มขู่และทำให้นางหวาดกลัวเล็กน้อย!"  "ผู้เยาว์หนอผู้เยาว์ เจ้าไม่ทราบหรือว่าการทำร้ายผู้อื่นก็คือการทำร้ายตัวเอง? การสะกดกั้นนั้นเป็นสิ่งที่ควรเลือก อย่าได้เลือกเส้นทางที่ชั่วร้าย ไม่สำคัญว่าการกระทำนั้นจะเล็กน้อยหรือไม่!" ชายชรากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม  เซียวอวี๋เพียงรับฟัง เขาไม่ได้โต้แย้งใดๆ สิ่งที่ชายชรากล่าวนั้นถูกต้องแล้ว เซียวอวี๋นั้นเจ้าเล่ห์และเกเรเล็กน้อย ทว่าเขาก็ยังแยกแยะถูกผิดได้  "อสูรหนึ่ง! ไปนำมีดสั้นมา! ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะไม่สามารถนำมันออก!" เซียวอวี๋ไม่เชื่อว่าปลอกแขนเส้นนี้จะไม่สามารถตัดออกได้  เขาไม่ต้องการจะถูกผูกติดกับสิ่งนี้ไปตลอดชีวิต เขารู้สึกไม่สบายใจเมื่อคิดว่าลีอาจะต้องตกเป็นทาสของเขาไปชั่วชีวิต ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่ควรได้รับความทรมาณเช่นนั้น  "เวทมนตร์จะไร้ค่า หากว่าเพียงแค่ใช้ดาบหรือมีดสั้นในการลบล้างออกได้" ชายชรากล่าวขณะที่หยิบขวดไวน์ขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเซียวอวี๋กำลังมุ่งความสนใจไปที่ปลอกแขน เซียวอวี๋มองเห็นแต่เขาก็คร้านเกินไปที่จะท้วง  อสูรหนึ่งเดินกลับมาพร้อมกับมีดสั้น "นายท่าน ต้องการให้ข้าช่วยหรือไม่?"  คิ้วของเซียวอวี๋กระตุก "ช่างมัน ข้าเกรงว่าเจ้าจะฟันแขนของข้าลงมาเสียมากกว่า"  เซียวอวี๋คว้ามีดสั้นมาและเริ่มลงมือแซะปลอกแขน อย่างไรก็ตามทุกครั้งที่เขากดมีดลงไปมันก็จะมีแสงสีม่วงเปล่งประกายขึ้นมาปกป้องปลอกแขนเอาไว้  "อะไรกัน? นี่มันจะต้องติดอยู่กับเราไปตลอดเลยหรือ?" อารมณ์ของเซียวอวี๋เริ่มคุกรุ่นขึ้นมาด้วยโทสะ เขาปักมีดเอาไว้ที่มุมโต๊ะขณะมองไปที่เถ้าแก่โรงเตี๊ยม "นับรวมโต๊ะนี่ไปด้วย!"  ปากของพ่อบ้านโม่สั่นขณะได้ยินถ้อยคำของเซียวอวี๋  "เป็นไร? ไม่อาจตัดได้หรือ?" ชายชราหัวเราะออกมา  เซียวอวี๋ได้พยายามอยู่ทุกหนทางทว่าเขากลับไม่สามารถนำมันออกไปได้  "ที่จริงแล้ว ข้ามีคำแนะนำอยู่" ชายชรากล่าวออกมา  "คำแนะนำอะไร?" เซียวอวี๋ถามกลับ  "ยอมรับชะตากรรม" ชายชรากล่าวออกมาอย่างเรียบเฉย  "อะไร?" เซียวอวี๋งุนงง  "ทุกสิ่งอย่างในชีวิตช่างเรียบง่าย ข้านั้นไม่เกรงกลัวสิ่งใดและหยิ่งผยองยามเมื่อข้ายังหนุ่มแน่น ทว่าเมื่อข้าได้เติบโตขึ้นจนถึงจุดหนึ่ง ข้าก็ได้แต่ยอมรับสิ่งที่เรียกว่าชะตากรรม เจ้าเองก็ไม่อาจหลีกหนีจากชะตากรรมไปได้" ชายชรากล่าวเนิบนาบ  "อีกไม่นานข้าจะต้องเอามันออกได้แน่!" เซียวอวี๋กัดฟัน  ชายชราจ้องมองเซียวอวี๋ ดูราวกับว่าเขากำลังมองเห็นตัวเองในวัยหนุ่ม ยามที่เขายังเป็นเพียงผู้ใช้มนตราหนุ่มผู้หนึ่ง เขาเพียงส่ายศีรษะเล็กน้อยและไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีก  "ตาเฒ่า ท่านไม่อาจจัดการกับเขาหรือ? หากว่าไม่ เช่นนั้นข้าจะจัดการกับเขาด้วยตนเอง!" ลีอาปรากฏตัวออกมาที่ข้างโต๊ะและจ้องมองเซียวอวี๋อย่างเกรี้ยวกราด  "โอ้! เช่นนั้นก็เป็นนางเองที่นำท่านมาที่นี่!" เซียวอวี๋คว้าขวดไวน์กลับมา.......