ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

โรเบิร์ตกำลังตกตะลึงอยู่กับคำพูดของเซียวอวี๋ ดังนั้นเขาจึงนิ่งตะลึงไปกว่าสามวินาที กระนั้นเมื่อตั้งสติได้ เขาก็ตะโกนออกมา "ฆ่ามัน! ฆ่ามันให้ได้!" ที่ข้างกายของโรเบิร์ตมีผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่ห้าอยู่สองคน พวกมันเองก็ต้องการจะไล่ตามเซียวอวี๋ไป หากแต่มันก็สายไปเสียแล้ว พวกมันสามารถสังหารคนเช่นโรเบิร์ตได้ในหมัดเดียว แต่ตอนนี้สิ่งที่พวกมันกระทำได้ก็มีเพียงคุกเข่าโดยไม่อาจแข็งขืน

"ขยะเอ๊ย! พวกเจ้านี่มันขยะจริงๆ! พวกเจ้าปล่อยให้มันหนีไปได้อย่างไร?" โรเบิร์ตด่าทอเหล่าผู้คุ้มกันที่อยู่โดยรอบ เมื่อรู้สึกตัวเขาก็พบว่าเหล่าไพร่พลกำลังมองมาทางเขาด้วยท่าทางแปลกประหลาด พวกทหารไม่กล้าหัวเราะ แต่ดูเหมือนพวกเขากำลังสะกดกลั้นไม่ให้ตัวเองส่งเสียงหัวเราะออกมา โรเบิร์ตยิ่งกลายเป็นโกรธแค้นกว่าเดิม "ฆ่าทุกคนที่มันได้ยินบทสนาเมื่อครู่!" เหล่าทหารต่างตกตะลึงเมื่อได้ยินคำพูดของโรเบิร์ต พวกเราเพียงได้ยินเจ้าถูกด่าทอ เพียงแค่เรื่องนี้วกเราก็ต้องตายเลยหรือ? นี่มันไม่เกินไปหน่อยหรือ?....เหล่าทหารไม่ได้รู้สึกกลัว หากแต่กำลังสับสนเพราะคำพูดของโรเบิร์ต กระนั้นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่ห้าทั้งสองกลับไม่ได้อยู่นิ่งเฉย เงาร่างสองสายวูบผ่านเหล่าทหารก่อนจะสังหารพวกเขาไปทีละคนโดยที่พวกทหารยังไม่ทันมีเวลาได้ตอบสนอง ซูฉือเองก็ตกตะลึงเช่นกัน ตอนนี้เขาไม่กล้าหายใจออกมาโดยแรง มีทหารบางนายตะโกนออกมา "ท่านแม่ทัพ! ช่วยเราด้วย ช่ว...." หากแต่ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่ห้าทั้งสองก็โจมตีตัดขั้วหัวใจของพวกเขาไป เหล่าทหารหันมามองซูฉือเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ชีวิตของพวกเขาจะถูกปลิดปลงไป ซูฉือพลิกตัวลงจากหลังม้าและเหม่อมองดูสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าของเขา เขาเป็นแม่ทัพเช่นเดียวกับบิดาของเขา เคยพบเห็นผู้คนตกตายมานับไม่ถ้วนและไม่ได้กลัวการฆ่าฟัน หากแต่เจ้ายังจะเรียกตัวเองเป็นแม่ทัพได้อย่างไร หากว่าไม่อาจปกป้องผู้ใต้บังคับบัญชาได้? ตอนนี้เขารู้สึกตกตะลึงและอึดอัดอย่างมาก "ฮึ่ม! เจ้าเองก็เห็นด้วยกับพวกมันหรือ?" โรเบิร์ตแค่นเสียง ซูฉือรีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัล "ไม่ขอรับ! แน่นอนว่าไม่ ผู้ที่กล้าหัวเราะเยาะนายท่านโรเบิร์ตสมควรตายแล้ว!" "ดี...เจ้ายังฉลาดอยู่บ้าง"แม้ว่าใบหน้าของโรเบิร์ตจะบิดเบี้ยวอย่างน่าเกลียด หากแต่เขาก็ยังยืนสั่งการผู้คุ้มกันต่อไป แน่นอนว่าซูฉือไม่ได้ขัดขวางแต่อย่างใด แม้โรเบิร์ตจะเป็นนายน้อยที่เหย่อหยิ่งจองหอง หากแต่เขาก็รู้ดีว่าตนเองนั้นกำลังต้องการแม่ทัพและผู้บัญชาการที่จะนำกองทัพ ดังนั้นตอนนี้เขาจึงต้องพึ่งพาพ่อลูกแม่ทัพคู่นี้เพื่อควบคุมกองทัพของรัฐเว่ย หากว่าเขาขึ้นแท่นสั่งการด้วยตนเอง เหล่าไพร่พลของรัฐเว่ยก็คงไม่เชื่อฟังเขา ............................. .............................  โรเบิร์ตพลิกตัวขึ้นม้าไปจากหลังจากเหล่าทหารโดยรอบต่างถูกสังหารจนหมดสิ้น กระนั้นหน้าอกของเขาก็ยังคงขยับขึ้นลงอย่างรุนแรงเพราะยังไม่ลืมคำด่าของเซียวอวี๋ นี่คล้ายกับมันถูกเซียวอวี๋ต่อยหน้า หากแต่มันก็ไม่สามารถทำอะไรอีกฝ่ายได้ นานแค่ไหนแล้วที่มีคนกล้าไม่เคารพเขา? ครั้งสุดท้ายผู้ที่กระทำเช่นนั้นที่นครใต้พิภพก็คือ เซียวอวี๋ แม้ว่าครั้งนี้จะไม่น่าโมโหเท่าครั้งนั้น หากแต่เขาก็เกลียดชังเซียวอวี๋เข้ากระดูกดำ "บุกเมือง! ถล่มเมืองไอ้เลวนั่นซะ ข้าจะจับตัวมันมาทรมาณสักปีก่อนให้มันตาย!" มีเส้นเลือดปูดโปนขึ้นที่หน้าผากของเขาขณะที่ตะโกนสั่งการออกมา คล้ายเขาพร้อมจะระเบิดอารมณ์ออกมาได้ทุกเมื่อ เหล่าผู้คุ้มกันของเขาต่างนิ่งเงียบ ไม่กล้ากล่าววาจา โดยปกติแล้วพวกมันจะกล่าวแนะนำให้เขาทบทวนและไตร่ตรองดูอีกรอบ หากแต่ตอนนี้ยังจะมีผู้ใดกล้ากล่าวอะไรกับโรเบิร์ตอีก? ............................ ............................  เมื่อกลับมาที่เมืองไลอ้อน เซียวอวี๋ก็พบกับมู่หลี่และหัวหน้าทหารฮุ่ย "เตรียมตัวให้พร้อม! เจ้าหนูนี่จะต้องรีบมาโจมตีเมืองของเราแน่..." มู่หลี่เกิดความสงสัยขึ้นเล็กน้อย "นั่นเป็นไปไม่ได้...พวกมันเพิ่งจะเดินทางมาถึงและกำลังจัดตั้งค่ายอยู่...ไฉนพวกมันจึงจะลงมือรวดเร็วถึงเพียงนี้?....มันเป็นกลยุทธ์ที่เสียสติ...." เซียวอวี๋อมยิ้ม "ข้าพบเจ้าคนเสเพลนั่น...และบอกกับมันว่า 'ถล่มมารดาเจ้า'...ดูจากอารมณ์ของมันแล้ว มันจะต้องเปิดฉากโจมตีทันทีอย่างแน่นอน หากว่าพวกเราสามารถ...." เหงื่อเย็นไหลเต็มกน้าผากของมู่หลี่และหัวหน้าทหารฮุ่ยเมื่อได้ยินคำพูดของเซียวอวี๋ จากนั้นพวกเขาจึงจากไปเพื่อเตรียมรับการโจมตีทันที อันที่จริง เมืองไลอ้อนได้เตรียมพร้อมรับมือการโจมตีมาหลายวันแล้ว พวกเขาเพียงรอคอยศรระเบิดที่กำลังจัดสร้างโดยฮิกกิ้น มิเช่นนั้นการเตรียมพร้อมในตอนนี้ก็ถือว่าสมบูรณ์แล้ว เซียวอวี๋เชื่อว่าเขาจะสามารถรับการโจมตีจากศัตรูได้อยู่ แม้จะยังไม่มีศรระเบิด ซึ่งสิ่งที่เขาเพิ่งกระทำไปก็เป็นแผนการของเขาเอง เขาต้องการสร้างความได้เปรียบให้กับฝั่งเขามากที่สุด ดังนั้นเมื่อกองทัพของตระกูลเคเนดี้รีบร้อนโจมตีเช่นนี้ นักรบของเขาก็จะสามารถสังหารศัตรูได้มากขึ้นเพื่อรับค่าผลงานที่มากขึ้น เขายังขาดค่าผลงานจำนวนหนึ่งเพื่อใช้เลื่อนขั้น แต่หากเขาได้อัพเรกดฐานทัพอันเดดแล้วล่ะก็ ถึงตอนนั้นเขาก็จะสามารถใช้งานพวกอันเดดได้ เซียวอวี๋กำลังตั้งตารอคอยที่จะเรียกตัว แมงมุมปีศาจและอันเดดอื่นๆมาต่อสู้ นอกจากนี้เซียวอวี๋ยังไม่ต้องกังวลกับการตายของพวกอันเดด เขาอาจจะเศร้าเมื่อได้เห็นพวกออร์คหรือเผ่าพันธุ์อื่นๆล้มตาย ดังนั้นเขาจึงไม่เคยวางแผนให้พวกเขาพลีชีพ หากแต่พวกันเดดนั้นต่างออกไป พวกมันนั้นตายมาตั้งแต่เริ่มแล้ว ดังนั้นจะตายอีสักครั้งก็ไม่ต่างกันเท่าใด นอกจากนี้เขายังวางแผนจะรวบรวมทวีปแห่งนี้ให้เป็นหนึ่งเดียว จะเกิดอะไรขึ้นหากตอนนั้นทั่วทวีปเต็มไปด้วยพวกอันเดด? ไม่ใช่ว่านั่นจะถือเป็นหายนะของทวีปเลยหรือ?

............................

............................  ความคิดของเซียวอวี๋ถูกต้อง ทางฝั่งศัตรูเริ่มจัดตั้งกระบวนทัพและตั้งท่าเตรียมโจมตีเมืองแล้ว

"เยี่ยม...มา...มาเลย....จงมามอบค่าผลงานให้ข้าแต่โดยดีเถอะ...." เซียวอวี๋ฉีกยิ้มขณะที่มองไปยังกองทัพของศัตรู การแสดงออกของเขาตอนนี้ดูคล้ายกับคนโลภที่พบเห็นภูเขาสมบัติที่เบื้องหน้า...