ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เซียวอวี๋รู้สึกราวกับว่าตัวเขากำลังอยู่ในความฝันที่งดงาม มีภูติตัวน้อยนับไม่ถ้วนกำลังบินห้อมล้อมรอบกายเขา พวกนางแต่ละตนล้วนมีใบหน้าอันงดงามและทรงเสน่ห์ พวกนางเปลือยเปล่าขณะที่ลูบไล้และพรมจูบเขาอย่างอ่อนโยน เขากำลังร่วมรักกับพวกนางขณะระบายความอัดอั้นออกไป ทุกที่ทางล้วนเต็มไปด้วยสีชมพูสดใส ที่นั่นมีต้นพีชและดอกไม้นับไม่ถ้วนกำลังชูช่อ กลีบดอกไม้ปลิวลอยไปตามลม สภาพแวดล้อมโดยรอบยิ่งปลุกกระตุ้นความต้องการของเซียวอวี๋ขึ้นมา

เขารู้สึกราวกับว่าพลังงานภายในร่างกลายเป็นไร้ที่สิ้นสุด เขายังคงดำดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์ เขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใดแล้ว อย่างไรก็ตาม ความร้อนรุ่มภายในร่างกายของเขาก็ค่อยๆมอดดับไป

เซียวอวี๋ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า เขารู้สึกได้ว่าร่างกายที่เปลือบเปล่าล่อนจ้อนของเขากำลังหนาวยะเยือกจากอากาศที่เย็นลง ความทรงจำสุดท้ายของเขาบอกว่าเขาได้สูญเสียความบริสุทธิ์ที่เพียรรักษามากว่ายี่สิบปีไปเสียแล้ว เสียไปกับความผิดพลาดที่งดงาม

"ไม่ซิงแล้วโว้ย!" เซียวอวี๋ยิ้มออกมาและหยีตาลงอย่างมีความสุข ภายในใจของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจอันเปี่ยมล้น

"มารดามันเถอะ!" เซียวอวี๋พลันตะโกนเมื่อเห็นว่าที่รอบเตียงของเขารายล้อมไปด้วยผู้คน กรอม คาร์น แอนโทนีดาส และคนอื่นๆต่างอยู่กันพร้อมหน้าภายในกระโจมของเขา

"พวกเจ้า...พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่?" เซียวอวี๋รีบคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างอย่างรวดเร็ว มองดูผู้คนที่อยู่ภายในกระโจม ราวกับว่าพวกเขาได้อยุ่มานานพอที่จะเห็น 'การต่อสู้' ระหว่างเขาและ 'เคราแดง'

"พวกเรามาเพื่อปกป้องนายท่าน" กรอมกล่าวตอบ ใบหน้าของเขาประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เอาไว้

"ข้ายังต้องให้พวกเจ้าปกป้อง? พวกเจ้าเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด? พวกเจ้ายังยึดถือข้าเป็นเจ้านายอยู่อีกหรือ? ช่างอุกอาจนัก! พวกเจ้ายังจะทำตัวลับๆล่อๆทำอะไรในเมื่อเจ้านายของพวกเจ้ากำลังทำเรื่องแบบนั้น?..." เซียวอวี๋สบถออกมาขณะที่เขาเข้าใจแล้วว่าเขาได้เล่นหนังสดให้กับคนของเขาชมดูอย่างสบายใจ

อย่างไรก็ตาม กรอมและคนอื่นๆยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง

เซียวอวี๋ยังคงบ่นต่อไปก่อนจะรู้สึกคอแห้งขึ้นมา "เอาน้ำให้ข้า"

กรอมก้าวออกมาและรินน้ำเปล่าใส่แก้วยื่นส่งให้เซียวอวี๋ เซียวอวี๋ยกมันขึ้นดื่มก่อนจะหันไปมองโดยรอบราวกับเด็กน้อยขี้อาย

"นางตื่นแล้ว..." เซียวอวี๋ตระหนักดีว่าหญิงสาวที่นอนเปลือยกายอยู่ข้างเขาไม่ใช่ผู้หญิงทั่วไป หากแต่เป็นมือสังหารขั้นที่ห้า!

เขาหยิบชุดออกจากแหวนมิติและสวมใส่มันก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง

ตอนนี้เอง โถวปาหงได้เข้ามาหลังจากที่ได้รับแจ้งว่าเซียวอวี๋ตื่นแล้ว เขาหัวเราะออกมา "เซียวอวี๋เอย ข้าไม่คิดว่าท่วงท่าของเจ้าจะเร่าร้อนอย่างยิ่ง!"

"เจ้าเองก็ดูด้วย?" เซียวอวี๋เบิกตาโพลง

โถวปาหงอมยิ้ม "ก็ไม่นานเท่าใด...ท่านอาจารย์ได้บอกข้าว่ามีมือสังหารอยู่ภายในกระโจมของเจ้า ทว่า...พวกเจ้าทั้งคู่ตกอยู่ในฤทธิ์ยา...ข้ากังวลอย่างมากจึงเข้ามาในกระโจมของเจ้า ข้าเป็นห่วงเจ้านะ"

"เจ้าใช่ห่วงเรื่องนั้นด้วยหรือไม่? แม้ว่าข้าจะไร้ยางอาย แต่ก็ไม่ได้อยุ่ในระดับที่จะกระทำเรื่องนั้นต่อหน้าผู้คนได้!"

เซียวอวี๋เห็นว่าเริ่มมีคนเข้ามามากขึ้น ลีอา เสวี่ยซา ทิรันด้าและกระทั่งโฟเรอร์ก็เข้ามาแล้ว

เคราแดงก็ตื่นขึ้นมาแล้วเช่นกัน หน้ากากของนางได้หลุดออกไปเนิ่นนานแล้ว ดังนั้นเซียวอวี๋จึงสามารถมองเห็นใบหน้าที่งดงามของนางได้

นางรีบห่อตัวด้วยผ้าห่มเมื่อเห็นผู้คนจำนวนมากภายในกระโจม ขณะที่นางกำลังเปลือยเปล่าล่อนจ้อน

"เจ้า...เจ้า..." เคราแดงมองเซียวอวี๋อย่างโกรธแค้น ครั้งนี้นางประสบความสูญเสียอย่างใหญ่หลวงแล้ว

"ข้า?...ข้า?...ข้าแล้วจะทำไม? เจ้าเข้าใจหรือไม่ว่าชื่อเสียงอันดีงามที่ข้าได้สั่งสมมาและร่างกายอันบริสุทธิ์ผุดผ่องของข้าโดนเจ้าทำลายเสียย่อยยับแล้ว!?" ท่าทางการแสดงออกของเซียวอวี๋กลับคล้ายตกเป็นฝ่ายเสียหายเสียเอง

เคราแดงยกผ้าห่มขึ้นคลุมโปงคล้ายกับนางไม่มีหน้าไปพบผู้คนอีกแล้ว นางไม่เอ่ยวาจาแม้แต่ครึ่งคำ กระนั้นผู้คนทั้งหมดยังคงโอบล้อมนางเอาไว้ นางสามารถลอบเร้นเข้ามาภายในกระโจมของเซียวอวี๋ สามารถหลบรอดสายตาของทิรันด้าและลีอามาได้ นี่แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของนาง ดังนั้นทุกคนจึงตื่นตัวอยู่ตลอด พวกเขาจ้องมองไปยังเคราแดงที่กำลังใช้ผ้าห่มปิดบังใบหน้า

อ้าวตู๋เป็นคนบอกให้คนอื่นๆเฝ้าระวังอยู่ภายในห้องไว้เอง มันทราบความแข็งแกร่งของเคราแดงดี มันเกรงว่าเมื่อเคราแดงจะตื่นขึ้นมาก่อนจะลงมือปลิดชีพเซียวอวี๋ไป มันทราบความสำคัญของเซียวอวี๋ต่อโถวปาหงดี เซียวอวี๋จะตกตายไม่ได้เป็นอันขาด

ซึ่งความจริงแล้ว มันได้ทราบการดำรงอยู่ของเคราแดงตั้งแต่ยามที่นางเข้าไปในกระโจมของเซียวอวี๋ กระนั้นมันก็ไม่ได้เร่งรีบลงมือ หากแต่เฝ้ารอดูว่าเซียวอวี๋จะรับมืออย่างไรเมื่อต้องเจอกับมือสังหารระดับสูงเช่นนี้ ตอนที่เคราแดงชักมีดออกมาพาดลำคอของเซียวอวี๋ อ้าวตู๋ก็ยังมั่นใจว่าจะสามารถช่วยเหลือเซียวอวี๋ได้

ช่องว่างของขั้นที่ห้าและหกนั้นกว้างเกินไป ยิ่งไปกว่านั้นขั้นที่หกยังถูกแบ่งออกอีกเป็นหลายระดับ อ้าวตู๋เป็นจอมยุทธ์ขั้นที่หกระดับสูงสุด มือสังหารขั้นที่ห้าเช่นเคราแดงยังไม่อยู่ในสายตาของมัน

แม้กระนั้นอ้าวตู๋ก็ยังคาดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะจบลงเช่นนี้ เมื่อมันเห็นว่าทั้งคู่กำลังร่วมรักกันอย่างบ้าคลั่ง มันก็ไม่ต้องการจะเข้าไปขัดช่วงเวลาแห่งความสุขของเซียวอวี๋ มันไปบอกกรอมและคนอื่นๆให้มาอารักขาเซียวอวี๋

กรอมกลายเป็นวิตกอย่างมากเมื่อได้ยินว่ามีมือสังหารลอบเข้าไปภายในกระโจมของเซียวอวี๋ ด้วยค่าความจงรักภักดีที่มีอยู่เกือบหนึ่งร้อยทำให้เขามองว่าความปลอดภัยของเซียวอวี๋ต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง ด้วยเหตุนั้นเขาจึงรีบพุ่งเข้ามาเพื่ออารักขาเซียวอวี๋ ทิรันด้าและเมอีฟที่เป็นสตรีก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรขณะที่เข้ามาภายใน

ทิรันด้ารู้สึกสำนึกผิดเมื่อนางพบว่าเซียวอวี๋และเคราแดงกำลังร่วมรักกันผิดประเวณี เสวี่ยซาและลีอากลายเป็นหน้าแดงยามเมื่อเข้ามา กระนั้นพวกนางก็ยังคงเป็นห่วงความปลอดภัยของเซียวอวี๋ โถวปาหงที่ตระหนักในความสำคัญของเซียวอวี๋เองก็รีบร้อนเข้ามาด้วยเช่นกัน

ด้วยเหตุนี้เอง ผู้คนมากมายจึงได้เ็นประจักษ์พยานใน 'การต่อสู้' ระหว่างเซียวอวี๋และเคราแดง เหล่าหญิงสาวกลายเป็นตกตะลึงขณะที่ใบหน้าถูกย้อมเป็นสีแดง แม้ว่าพวกนางจะยังมือปิดบังใบหน้า หากแต่ยังคงเหลือช่องเพื่อแอบมอง

หลังจากผ่านไปพักใหญ่ พวกเขาก็เห็นว่าเซียวอวี๋และเคราแดงใกล้จะยุติเลิกราต่อกัน ดังนั้นเหล่าหญิงสาวจึงออกจากกระโจมไป กระนั้น กรอม คาร์น แอนโทนีดาสและฮีโร่คนอื่นๆยังคงยืนอยู่ที่เดิม พวกเขาทำอะไรไม่ได้นอกจากรอให้เซียวอวี๋และเคราแดงเสร็จกิจกันไปเอง ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังไม่อาจออกไปรอคอยที่ด้านนอกได้ จะเกิดอะไรขึ้นหากว่าเคราแดงเป็นฝ่ายตื่นขึ้นมาก่อน?

แม้ว่าเซียวอวี๋จะเป็นบุรุษหน้าหนา แต่ก็ช่วยไม่ได้ที่ใบหน้าของเขาจะแดงก่ำราวก้นลิงเมื่อเห็นผู้คนมากมายกำลังยืนอยู่ภายในกระโจม

"บัดซบ! ต้องมีเป็นการลงทัณฑ์แน่ๆ มันต้องเป็นการลงทัณฑ์จากสวรรค์อย่างแน่นอน! ข้าชมดูเรื่องสนุกของปาเทียนหมิงและตอนนี้เวรกรรมก็ตามทัน....อนิจจา....ยังดีที่มีผู้ชมไม่มากเท่า..."

เซียวอวี๋หันไปมองเคราแดงที่เอาแต่หลบอยู่หลังผ้าห่ม เขาจึงกล่าวว่า "สาวน้อย! เจ้าออกมาได้แล้ว....เจ้าเป็นผู้หญิงของข้า ดังนั้นวางใจได้ ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก...ข้ามักใจดีต่ออิสตรีเสมอ"

อย่างไรก็ตาม เสียงระเบิดอย่างรุนแรงพลันดังขึ้นภายในกระโจม

กรอมรีบพุ่งตัวออกไปตวัดดาบฟันเข้าใส่ผ้าห่มด้วยดาบหนัก เคราแดงหายตัวไปแล้ว! ที่นั่นเหลือไว้เพียงหลุมขนาดใหญ่คล้ายกับนางได้หนีออกไปทางหลุมนั้น

ไม่เสียทีที่นางเป็นถึงมือสังหารขั้นที่ห้า นางยังสามารถหลบหนีจากไปได้แม้ว่าจะอยู่ต่อหน้าผู้คนมากมาย กรอมรีบลงมือขุดหลุมนั้น หากแต่ก็ไม่พบเคราแดงแต่อย่างใด.....