ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

แม้จะมีบางคนภายในห้องที่ยังสงสัยเซียวอวี๋ ทว่าพวกเขาก็ทำเพียงนิ่งเงียบและไม่กล้ากล่าวแทรกเพราะได้รับแรงกดดันจากหลินอ้าวเทียน ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะราบรื่น อย่างไรก็ตาม มีร่างหนึ่งวิ่งเข้ามาหยุดยืนที่เบื้องหน้าของหลินอมู่เสวี่ยก่อนที่จะมีผู้ใดทันตอบสนอง ชายผู้นั้นคุกเข่าลง "มู่เสวี่ย! แต่งงานกับข้าเถิด! โปรดรับคำสารภาพรักจากข้า ข้ายินดีจะใช้ชีวิตของข้าปกป้องเจ้าไปชั่วนิรันดร์!"

ทุกคนพลันตกตะลึงเมื่อได้เห็นฉากนี้

ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังร่างของคนผู้นั้น เขาเป็นชายหนุ่มผมบลอนด์ที่มีใบหน้าอันหล่อเหลา เขาสวมชุดเกราะขณะที่คุกเข่าลงที่เบื้องหน้ามู่เสวี่ยและกำแหวนวงหนึ่งเอาไว้ในมือ

ใบหน้าของเซียวอวี๋พลันมืดครึ้มลงขณะที่มองดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

"เจ้าผู้นี้เป็นใครถึงได้วางท่าใหญ่โตนัก? บางทีเขาอาจจะทราบว่าวันนี้ข้าได้มาเยือนที่นี่และเขาต้องการจะใช้โอกาศนี้ขอคู่หมั้นของข้าแต่งงาน!" เซียวอวี๋สบถขึ้นในใจ

หลินมู่เสวี่ยอุทานดังอา แต่แล้วครู่ต่อมานางก็ลุกขึ้นยืนก็จะก้าวถอยออกไป

"คาเมลอน เจ้ากำลังทำอะไร!?" หลินอ้าวเทียบตบโต๊ะและลุกขึ้นยืน ถ้วยชาที่อยู่บนโต๊ะพลันล้มระเนระนาด หลินอ้าวเทียนเดือดดาลอย่างมากเนื่องเพราะสถานการณ์เช่นนี้สร้างความอับอายให้กับทั้งตระกูลเซียวและตระกูลหลินอย่างยิ่ง

"ข้าทราบว่าการกระทไของข้าอาจดูเหมือนหุนหันพลันแล่นไปบ้าง แต่ข้าขออิสรภาพที่จะได้รับคำตอบจากมู่เสวี่ย ข้าได้ตกหลุมรักนางตั้งแรกพบเมื่อหลายปีก่อน ข้าได้พบว่าข้าไม่อาจจินตนาการถึงชีวิตที่ปราศจากนางได้ และนางจะต้องแต่งงานกับข้า ขอท่านลุงหลินโปรดเข้าใจข้าด้วย ข้าทราบว่ามู่เสวี่ยมีคู่หมั้นอยู่แล้ว แต่เหตุใดท่านถึงต้องการให้นางทุกข์ทรมาณตลอดชีวิตเพราะการแต่งงานแบบคลุมถึุงชนด้วยเล่า? หากว่าพวกเขาทั้งสองไม่ได้รักใคร่ชอบพอกัน เช่นนั้นนางก็ไม่อาจมีความสุขที่แท้จริงได้ หากว่าท่านกำลังกระทำเพื่อประโยชน์ของตระกูล เช่นนั้นข้าก็เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด" คาเมลอนไม่ได้รู้สึกกริ่งเกรงโทสะของหลินอ้าวเทียนแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขายังพยายามกล่าวโน้มน้ามหลินอ้าวเทียน

หลินอ้าวเทียนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเดือดดาล "พอแล้ว! ข้าได้ให้คำสัญญาเรื่องการแต่งงานนี้กับสหายของข้าเอาไว้แล้ว ไม่จำเป็นต้องใส่ใจสิ่งใดอีก ข้านับถือบิดาของเจ้า ดังนั้นข้าจึงขอให้เจ้าหยุดการกระทำที่อุกอาจและจากไปเสียตอนนี้ เป็นไปไม่ได้ที่นางจะแต่งงานกับเจ้า!"

คาเมลอนไม่คิดว่าหลินอ้าวเทียนจะมีโทสะขึ้นมา ดูเหมือนว่าชายชราผู้นี้จะมีความดื้อรั้นอยู่

แทนที่จะโน้มน้ามหลินอ้าวเทียนต่อไป เขากลับหันไปหาหลินมู่เสวี่ย "มู่เสวี่ย! ข้าจะสารภาพรักกับเจ้า ไม่มีผู้ใดสามารถขัดขวางข้าได้! เจ้าเป็นเพียงผู้เดียวที่ข้าเฝ้าใฝ่ฝันถึง! ข้าไม่อาจไปรักผู้ใดได้อีก! ดอกไม้ทั้งหนึ่งหมื่นดอกนี้ข้าขอมอบให้เจ้า! ได้โปรดมาเป็นเจ้าสาวของข้า!"

ทันทีที่กล่าวจบก็มีผู้คนกลุ่มใหญ่ใช้เวทวายุหอบเอาช่อดอกไม้เข้ามาด้านใน ดอกไม้เหล่านั้นถูกจัดเรียงเป็นรูปหัวใจขนาดใหญ่ ในขณะเดียวกันก็มีเสียงดังขึ้นอย่างแผ่วเบา มันเป็นบทเพลงในทำนองแห่งความรัก

คาเมลอนชูแหวนในมือขึ้นมา "มู่เสวี่ย ข้าได้ใช้สมบัติทั้งหมดเพื่อซื้อแหวนมิติวงนี้มา ข้าทราบมาว่าเจ้าต้องการมันมาโดยตอลด ได้โปรดรับรักจากข้า! นอกจากนี้ยังมีชุด....."

ชุดคลุมสีฟ้าอ่อนถูกนำเข้ามาภายในห้อง

"ข้าได้พบชุดคลุมนี้ในซากปรักหักพังของเมืองโบราณ รากู มันเป็นชุดคลุมสำหรับผู้ใช้มนตรา โปรดรับสิ่งของเหล่านี้และความรักของข้าไปด้วย!"

คาเมลอนยังคงกล่าวต่อไปโดยไม่มีการหยุดพักหายใจ "ข้าได้จัดเตรียมรถม้าที่พิเศษอย่างยิ่งเอาไว้สำหรับเจ้าแล้ว โปรดสวมแหวนวงนี้ ผลัดเปลี่ยนชุดคลุมและไปกับข้าเถอะ ข้าจะปกป้องเจ้าไปชั่วนิรันดร์!"

หญิงสาวคนอื่นๆจะต้องน้ำตาปริ่มเพราะฉากนี้และโผเข้าสู่อ้อมกอดของคาเมลอน เขาราวกับเจ้าชายที่มีทุกสิ่ง หญิงสาวนับไม่ถ้วนตาซุบซิบถึงเรื่องของเขาเมื่อเขาได้เดินผ่านถนน คำสารภาพที่กล้าหาญ แข็งแกร่งและโรแมนติกเช่นนี้ถูกใช้โดยพวกขุนนางในการทำให้หญิงสาวจำนวนมากตกหลุมรักพวกเขา

เซียวอวี๋โกรธจนตัวสั่นและเขาต้องการจะกระทืบคาเมลอนให้ตายคาเท้าเสียเดี๋ยวนี้ ทว่าเขาก็เก็บอาการเอาไว้ หลังจากได้ผ่านอะไรมากมาย เขาก็ค่อยๆเติบโตขึ้นและทราบว่าเมื่อใดควรอาละวาดเมื่อใดควรเงียบสงบ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะอาละวาดเพราะนั่นจะทำให้คาเมลอนมีเหตุผลที่ดีในการโน้มน้ามหลินมู่เสวี่ย

เซียวอวี๋ลดตัวไปกระซิบมู่หานที่ยืนอยู่ด้านข้างเขา "เจ้านี่เป็นใคร?"

มู่หานตอบกลับเสียงต่ำ "เขาเป็นบุตรชายคนที่สามของลอร์ดแห่งดินแดนไรอัน เขาเป็นศิษย์ที่โดดเด่นของสถาบันอัศวินและเป็นหนึ่งในผู้ที่เหมาะสมกับพี่สาวมู่เสวี่ย"

"ยังมีอีกมากหรือ?"

"ถูกแล้ว พี่สาวมู่เสวี่ยเป็นโฉมงามอันดับหนึ่งของสถาบัน เมืองไชน์และดินแดนแลนเชสเตอร์! มีหลายคนที่คอยตามจีบนาง ดังนั้นพี่ชายต้องขอบคุณข้า"

"ขอบคุณเรื่องใด?"

"ข้าขับไล่พวกผู้ชายเหล่านั้นไปนับไม่ถ้วน! ข้าได้อยู่ห้องเดียวกับพี่สาวมู่เสวี่ย ฮึ่ม! หากมีคนต้องการเข้าหานาง เช่นนั้นก็ต้องผ่านข้าไปให้ได้เสียก่อน...."

"ไม่ต้องกังวล ข้าเตรียมของขวัญเอาไว้ให้เจ้ามากมาย บอกข้าหน่อย มู่เสวี่ยต้องตาผู้ใดหรือไม่?" เซียวอวี๋ถามคำถามที่ค้างคาใจของเขาออกไป

มู่หานแย้มยิ้ม "วางใจเถอะพี่ชาย แม้บางครั้งนางจะมีพูดคุยกับพวกผู้ชายบ้าง แต่ก็เพียงเป็นสหายทั่วไป ส่วนคาเมลอนนี้นับเป็นแนวหน้าในบรรดาผู้ที่ตามจีบพี่มู่เสวี่ย"

เซียวอวี๋ผงกศีรษะ เขาไม่ต้องการสวมหมวกเขียว* ดูเหมือนว่าหลินมู่เสวี่ยจะเป็นหญิงสาวที่รักนวลสงวนตัวอย่างยิ่ง

*ภรรยาคบชู้สู่ชาย / ภรรยาสวมเขา

คาเมลอนยังคงกล่าวไม่หยุด ทว่าการสีหน้าท่าทางของหลินมู่เสวี่ยก็ยังคงเรียบเฉยไม่ได้มีทีท่าว่าจะหวั่นไหวแต่อย่างใด

"ขอบคุณคาเมลอน ในฐานะสหาย เจ้าได้ช่วยข้าไว้มากตลอดหลายปีมานี้ ทว่าข้าคิดว่าเจ้ากำลังเข้าใจผิดไปเรื่องหนึ่ง ระหว่างเราทั้งสองไม่ได้มีความรักฉันท์ชู้สาวดังเช่นที่เจ้ากล่าวมา ข้าไม่อาจแต่งงานกับเจ้าได้ ข้าทราบว่าเจ้าเป็นคนมีเหตุผล ข้าได้ปฏิเสธผู้คนจำนวนมากมาตลอดนั่นก็เพราะว่าข้ามีคู่หมั้นอยู่แล้ว"

มู่เสวี่ยเองก็เป็นหญิงสาวที่ชาญฉลาด ที่นางกล่าวออกมาเช่นนี้ก็เพื่อทำให้แน่ใจว่าเซียวอวี๋จะได้ทราบว่านางได้ปฏิเสธมาตลอดและทำให้เขารู้สึกโล่งใจ มิเช่นนั้นเซียวอวี๋จะต้องกังขและอาจจะทำให้เขาเศร้าเสียใจ

เซียวอวี๋กล่าวชื่นชมหลินมู่เสวี่ยอยู่ในใจ

คาเมลอนตกตะลึงเนื่องเพราะไม่คิดว่าคำสารภาพรักของเขาจะถูกปฏิเสธ

ใบหน้าของคาเมลอนกลายเป็นบิดเบี้ยวขณะที่เขาไม่ทราบว่าต้องทำเช่นไร

เขาลุกขึ้นยืน "มู่เสวี่ย เหตุใดเจ้าจึงยึดติดนัก? ใยเจ้าต้องปฏิบัติตามคำมั่นสัญญาที่บิดาของเจ้าได้ทำไว้เมื่อหลายปีก่อนด้วย? เจ้ากระทั่งไม่ทราบว่าคู่หมั้นของเจ้าเป็นใคร เขาเป็นเพียงลอร์ดของดินแดนอันเล็กจ้อยที่มีประชาชนไม่ถึงห้าหมื่นเสียด้วยซ้ำ เขาทั้งเหลวแหลกไปกับการดื่มสุราและเล่นการพนัน เขาย่อมไม่มีปัญญาซื้อหาแหวนมิติให้กับเจ้า เขาจะหาชุดคลุมเช่นนี้ให้กับเจ้าได้หรือ? เจ้าต้องการจะแต่งงานกับคนเยี่ยงนั้นจริงๆ?"

หลินมู่เสวี่ยนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง นางหันมามองเซียวอวี๋ก่อนจะหันไปหาคาเมลอน "คาเมลอน กฏข้อที่หนึ่งของอัศวินคืออะไร?"

คาเมลอนขมวดคิ้ว "ความจงรักภักดี"

หลินมู่เสวี่ยกล่าวสืบต่อ "อัศวินจะทอดทิ้งนายของพวกเขาหากว่านายของพวกเขากำลังตกต่ำลงงั้นหรือ? เจ้าใช่เห็นด้วยกับกฏของอัศวินหรือไม่?"

คาเมลอนรีบตอบคำ "สิ่งเหล่านี้นั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง"

หลินมู่เสวี่ยกล่าวขึ้นแผ่วเบา "แตกต่างอย่างไร? ข้าเป็นผู้หญิงที่ไม่ความจงรักหรือ? เจ้ากำลังหมายความว่า หากว่าข้าแต่งงานกับเจ้าแล้ววันหนึ่งเมื่อเจ้ากำลังตกต่ำ เช่นนั้นข้าก็สามารถทอดทิ้งเจ้าไปแต่งงานกับผู้อื่นก็ได้หรือ?"

คาเมลอนกล่าวเป็นไร้คำพูดไปชั่วขณะ

หลังจากนั้นคาเมลอนก็กัดฟันและจ้องมองนาง "คู่หมั้นของเจ้าเป็นใคร? ข้าต้องการจะประลองกับเขา!"