ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

"ถูกแล้ว...นี่คือโชคชะตา" ทิรันด้ากล่าวแผ่วเบา

เซียวอวี๋สังเกตุใบหน้าของทิรันด้า เขาทราบว่าสติปัญญาของนางค่อยๆเพิ่มพูนขึ้น และดูเหมือนว่าความทรงจำในอดีตของนางจะค่อยๆฟื้นคืนมา

"ท่านกำลังหมายความว่าเขาคือราชันย์ผู้ซึ่งสามารถอัญเชิญองค์ชายคาเอลกลับมาได้งั้นหรือ? มนุษย์ที่โง่เขลาผู้นี้จะสามารถทำได้งั้นหรือ?" เคลลี่ไม่อาจยอมรับถ้อยคำของทิรันด้าได้เมื่อมองไปที่เซียวอวี๋

"บัดซบ! นังหนู! ข้าปล่อยผ่านกับการกระทำของเจ้าไปหลายหนแล้ว....ถ้าเจ้ายังกล้าเรียกข้าเช่นนั้นอีก ข้าจะจับเจ้าขังไว้ในกรงที่เต็มไปด้วยก๊อบลิน...ภายในนั้นไม่มีห้องน้ำ..ข้าอยากจะเห็นว่าเจ้ายังจะวางตัวสูงส่งอยู่อีกหรือไม่"

เซียวอวี๋ไม่อาจทนฟังถ้อยคำเหยียดหยามของเคลลี่ได้อีกต่อไป เขาจะต้องดัดนิสัยที่เย่อหยิ่งเช่นนี้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

สีหน้าของเคลลี่เปลี่ยนไปในทันทีที่ได้ยิน แม้ว่านางจะไม่เกรงกลัวความตาย ทว่าเอลฟ์ชั้นสูงเช่นนางไม่อาจรับความอัปยศเช่นนั้นได้ พ่อค้าทาสได้จับตัวนางมาแต่ก็ยังรักษาความสะอาดเพื่อเก็บนางเอาไว้ขายในราคาดี นางคงเลือกปลิดชีพตนเองหากว่าพ่อค้าทาสปฏิบัติเช่นนั้นกับนาง

เมื่อนางเห็นว่าเซียวอวี๋มีโทสะและดูท่าว่าจะลงมือจริง นางจึงปิดปากเงียบไม่เอ่ยวาจาอีก

"ทิรันด้า เจ้าไปคุยกับนางเถอะ....หากว่ายังมีบลัดเอลฟ์คนอื่นๆอีก เช่นนั้นข้าก็สามารถนำตัวกลับมา...." เซียวอวี๋ออกจากห้องไปเพื่อจัดเตรียมความพร้อในการทำสงครามกับพวกเซนทอร์

มันสำคัญมากกว่าการช่วยเหลือพวกบลัดเอลฟ์เพียงไม่กี่คน ความสำคัญของตำราวิศวกรรมมีค่ามากกว่าบลัดเอลฟ์ พวกมันจะเป็นจุดเปลี่ยนที่แท้จริง

แม้ว่าบลัดเอลฟ์จะเป็นผู้ใช้มนตราที่ทรงพลัง ทว่าพวกเขาก็ทำได้เพียงช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งให้เซียวอวี๋ได้ไม่มาก อย่างไรก็ตาม การพัฒนาและผลิตเครื่องมือของพวกก๊อบลินออกมาจะสร้างความเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวง ในฐานะคนที่มาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้ว เซียวอวี๋ย่อมต้องคุ้นเคยกับอาวุธร้อนมากกว่าอาวุธเย็น แน่นอนว่าในตอนนี้มันยังเป้นเพียงเรื่องเพ้อฝัน กระนั้นก็ไม่ได้หมายความว่ามันไม่อาจเกิดขึ้นจริง จะต้องมีการคิดค้นเทคโนโลยีที่ทรงพลังขึ้นมาเสียก่อน

ปรมาจารย์ธีโอดอร์เปรียบได้กับระเบิดนิวเคลียร์ แน่นอนว่าวิศวกรเผ่าก๊อบลินย่อมไม่อาจนำไปเปรียบได้ แม้กระนั้น หากว่าพวกมันสามารถสร้างระเบิด ปืนไรเฟิ่ลและสิ่งของอื่นๆขึ้นมาให้ผู้คนทั่วไปใช้ได้แล้วล่ะก็ เซียวอวี๋ก็จะมีเปรียบในการรบอย่างมาก

นอกจากนี้ หากว่าสามารถผลิตได้มากพอ พลังของมันก็อาจเทียบได้กับผู้ใช้มนตราได้นับร้อยหรือกระทั่งนับพัน!

ซึ่งทั้งหมดที่กล่าวมานี้คือการให้ผู้คนทั่วไปใช้อาวุธนั้น การบ่มเพาะและฝึกฝนเวทมนตร์ต้องใช้ทรัพยากรมหาศาลและยุ่งยากอย่างมาก อย่างไรก็ตาม อาวุธเหล่านี้แม้แต่เด็กเล็กก็ยังสามารถใช้ได้

...................................

...................................

เซียวอวี๋พาฟ็อกซ์ อัศวิน 400 นาย พลเดินเท้า 50 นาย ทิรันด้า ลีอา กรอม แอนโทนีดาสและเสวี่ยซามุ่งหน้าไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของพวกกก๊อบลินในวันรุ่งขึ้น

หุบเขานั้นตั้งอยู่ห่างจากพวกเขาไปราวสองวัน พวกเขาใช้การเดินเท้าไปยังที่นั่น ในระหว่างทางก็มีกลุ่มหมาไฮยีนาเข้าโจมตีเป็นครั้งคราว สัตว์เดรัจฉานเหล่านี้ย่อมไม่เป็นภัยคุกคามใดๆ แต่มันก็ยังแสดงให้เห็นถึงความสลับซับซ้อนของสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ภายในจักรวรรดิเมฆาตะวันตก

ขบวนพ่อค้าโดยทั่วไปคงต้องประสบปัญหาอย่างมากหากถูกโจมตีโดยฝูงไฮยีนาที่ดุร้ายเหล่านี้ นอกจากพวกไฮยีนาแล้ว มันยังมีราชสีห์หางแมงป่องและสัตว์อื่นๆซึ่งยากที่จะค้นหาอยู่อีก

"ที่นั่น! ที่เทือกเขานั้น! ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราอยู่ที่นั่นขอรับ!" โฟเรอร์ตะโกนด้วยความตื่นเต้นขณะที่ชี้ไปยังเทือกเขาที่อยู่ห่างไกลออกไป เขาไม่เคยคาดคิดว่าชั่วชีวิตนี้จะได้กลับมาเหยียบที่แห่งนี้อีก

เซียวอวี๋พยักหน้าขณะที่ทอดสายตามองดู ดูเหมือนว่ามันจะเป็นดินแดนเลวร้ายจริงๆ แต่สภาพภูมิประเทศได้เปลี่ยนไปอย่างมากหลังผ่านกาลเวลาอันยาวนาน

เซียวอวี๋ให้ทิรันด้าล่วงหน้าไปสำรวจก่อน พวกเซนทอร์เคลื่อนที่ได้รวดเร็วอย่างยิ่งและพวกมันอาจปรากฏตัวออกมาได้ทุกเมื่อ

พยัคฆ์ขาวของทิรันด้าเองก็มาพร้อมกับพวกเขา แต่เป็นเพราะนางไม่ต้องการเปิดเผยตัวตนจึงไม่ได้เรียกใช้งานมัน มีเพียงเผ่าพันธุ์เอลฟ์เท่านั้นภายในโลกใบนี้ที่ใช้พยัคฆ์ขาวและเสือดาวเป็นสัตว์พาหนะ

พยัคฆ์ขาวของทิรันด้าทั้งว่องไวและทรงพลัง กระทั่งผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สองก็ยังไม่อาจสังหารมันได้ มันเคลื่อนที่ได้รวดเร็วราวกับลมกรด

ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงนางก็กลับมา

"พวกควิวบอ? ไฉนจึงเป็นพวกมัน? ไม่ใช่ว่าต้องเป็นพวกเซนทอร์หรือ?" เซียวอวี๋ตกตะลึงเมื่อได้ยินว่ามีชนเผ่าควิวบออยู่ภายในหุบเขาเบื้องหน้า

ทิรันด้ากล่าวเสริม "นายท่าน มีชนเผ่าควิวบอตั้งอยู่ที่ภูเขาด้านหน้า ดูเหมือนว่าอีกด้านเองก็มีเส้นทางที่สามารถใช้เข้าไปในหุบเขาได้เช่นกัน"

โฟเรอร์แทรกขึ้นมา "พวกควิวบอเหล่านั้นคงเป็นสมุนของพวกเซนทอร์ แม้ว่าพวกมันจะไม่โหดเหี้ยมเท่าพวกเซนทอร์ ทว่าพวกมันก็ยังชื่นชอบการล่าและเป็นโจร!"

พวกควิวบอย่อมไม่เป็นภัยคุกคามต่อกองกำลังของเซียวอวี๋ ทว่าการต่อสู้กับพวกมันก็จะทำให้พวกเซนทอร์ที่อยู่ด้านในหุบเขาตื่นตัวขึ้นมา เมื่อเป็นเช่นนี้พวกเซนทอร์ก็ได้เปรียบแล้ว

"ลีอา! กรอม! เข้าไปตรวจสอบก่อน!....ดูว่าภายในหุบเขามีพวกเซนทอร์อยู่มากน้อยเท่าใด" เซียวอวี๋สั่งการ

เพียงครึ่งชั่วโมงทั้งสองก็กลับออกมา ลีอาแจ้งผลต่อเซียวอวี๋ "ด้านในมีพวกมันไม่ต่ำกว่าหนึ่งพัน....หรืออาจจะมากกว่านั้น...ที่นั่นยังมีถ้ำอยู่ ซึ่งหมายความว่าอาจมีพวกเซนทอร์อาศัยอยู่ภายในนั้นอีก"

เซียวอวี๋ผงกศีรษะขณะรับฟัง คิ้วของเขาขมวดมุ่นขณะคิดหาแผนการรบ

"ช่างมัน! ยังจะสนพวกควิวบอไปใย? พวกเราจะจัดการกับพวกมันและดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

เซียวอวี๋ตัดสินใจ พวกเขาจะเข้าโจมตีและสังหารพวกควิวบอก่อน หลังจากนั้นจึงค่อยทำสงครามกับพวกเซนทอร์ ทั้งอัศวินและพลเดินเท้าของเขาล้วนแต่สวมใส่เกราะหนัก ซึ่งพวกเซนทอร์ก็ไม่อาจสร้างปัญหาได้มากนัก....