"โรงงานจะให้เงินเดือนพวกเราสูงได้จริงๆเหรอครับ?"

ผู้ใหญ่บ้านถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

"นั่นสิ ญาติของข้าที่ไปทำงานในโรงงานก็ได้เงินเดือนสูงเหมือนกันละนะ โรงงานของนายน้อยจะให้สูงกว่าได้ยังไง?"

"นายทุนจากเซียงเจียงจะมีปัญญาจ่ายให้พวกเรารึเปล่าเหอะ?"

"นายทุนคนเดียวที่ข้าคิดว่าจะจ่ายเงินเดือนพวกเราให้สูงอย่างนายน้อยบอกได้ก็มีแค่คนเดียวเท่านั้นแหละ และเขาคนนั้นก็กำลังลงทุนสร้างตึกสูงหลายร้อยชั้นอยู่"

"ร้อยชั้นเลยเหรอ?"

คำพูดของซูข่านทำให้ชาวบ้านภายในห้องนั้นแตกตื่นกันอย่างมาก พวกเขาทั้งหมดต่างมองมาที่ซูข่านโดยมีคำถามมากมายเต็มหัว ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากจะทำงานที่ได้ค่าจ้างสูง

แต่พวกชาวบ้านกลับไม่คิดว่าโรงงานในฝันแบบที่ซูข่านบอกมันจะเกิดขึ้นได้จริง

ซูข่านไม่ได้ตอบโต้อะไรใครและหันไปตอบผู้ใหญ่บ้านด้วยรอยยิ้ม

"แน่นอนครับ เงินเดือนจะเยอะกว่าที่โรงงานอื่นแน่ๆ ซึ่งสิทธิพิเศษนี้จะสงวนไว้สำหรับชาวบ้านหมู่บ้านซูเจียเท่านั้นนะครับ ถ้าคนที่อื่นมาจะได้เรทเงินเดือนของโรงงานปกติ"

"ในตอนสิ้นปีเองจะมีการคำนวนผลตอบแทนรายปีและมอบโบนัสให้กับพนักงานโรงงานด้วย เท่ากับว่าพนักงานโรงงานนี้จะได้เงินเดือนปกติและก็เงินโบนัส"

ซูข่านไม่ได้พูดถึงเรื่องต่อไปหลังจากที่โรงงานได้เติบโตขึ้น นอกจากมันจะอ้างอิงจากสัดส่วนการมีส่วนร่วมของผู้คนในหมู่บ้านกับโรงงานนี้

เงินปันผลที่ได้จากโรงงานจะแบ่งส่วนหนึ่งมาทำถนนภายในหมู่บ้าน และยังจะแบ่งมาทำส่วนกลางของหมู่บ้านให้ดีขึ้นไปอีก บ้านไหนที่ต้องการปรับปรุงก็จะมีอุปกรณ์ไว้สำหรับซ่อมบ้านไว้ให้

การที่มีถนนและส่วนกลางที่ดีขึ้นหมู่บ้านก็จะมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นตามมา ความเจริญจะเริ่มเข้ามาที่หมู่บ้านนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

ด้านการเดินทางนั้น ถ้าใครต้องการซื้อรถยนต์หรือรถมอเตอร์ไซค์เป็นของตัวเอง โรงงานจะมีเงินสนับสนุนตรงนี้อีกด้วย

นี่คือสิ่งที่จะทำให้หมู่บ้านพัฒนาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็จะเป็นเรื่องที่เฉพาะเจาะจงมากขึ้นไปอีก เช่นการสร้างอนามัยในหมู่บ้านเพื่อให้ชาวบ้านได้รักษาพยาบาลฟรี

สถานรับเลี้ยงผู้สูงอายุเพื่อให้พนักงานไม่ต้องมากังวลเกี่ยวกับคนแก่ที่อยู่ที่บ้าน

ด้านการศึกษาเองก็จะต้องเติบโตด้วยเช่นกัน ซูข่านไม่อยากให้โรงเรียนต้องมาสร้างที่หลังโรงงาน เงินทุนในการสร้างโรงเรียนประถมนั้นไม่ได้มากอะไรเลย

จริงๆซูข่านบอกให้สูเจิ้งเหมาบริจาคเงินสร้างโรงเรียนในหมู่บ้านซูเจียเลยก็ได้ ที่นี่ดูเหมือนจะไม่มีโรงเรียนประถมสักแห่งเลยด้วยซ้ำ

ในอนาคตเองนอกจากโรงเรียนประถมแล้วยังสามารถอัพเกรดเป็นโรงเรียนมัธยมต้นหรือมัธยมปลายด้วยก็ยังได้ มันจะเป็นโรงเรียนที่สามารถเรียนได้ตั้งแต่อนุบาลไปจนถึงมัธยมปลาย

โรงเรียนแห่งนี้จะเป็นโรงเรียนที่เปิดให้เด็กๆในหมู่บ้านซูเจียทุกคนได้รับการศึกษาภาคบังคับฟรี

ด้านสุขภาพ ด้านที่อยู่อาศัย ด้านดูแลผู้สูงอายุ และด้านการศึกษา นี่คือปัจจัย 4 อย่างที่จะทำให้ชาวบ้านหมู่บ้านซูเจียมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น

อีกทั้งจะเป็นหมู่บ้านเดียวในประเทศจีนที่มีปัจจัยพวกนี้ครบทั้ง 4 อย่าง

ผู้ใหญ่บ้านสูดหายใจเข้าลึกๆและพูดออกมาว่า

"โรงงานของนายน้อยซูจะให้เงินเดือนกับโบนัสพวกเราอย่างงั้นเหรอครับ?"

"พระเจ้า"

"แค่นี้มันก็เยอะกว่าโรงงานที่เปิดกันทั่วไปแล้ว"

"ใช่ครับ"

ซูข่านพยักหน้า

"ในปีแรกสำหรับคนในหมู่บ้านนี้ โรงงานจะให้เงินเดือนเพิ่มจากเดิม 2 เท่าอีกด้วย"

ตอนนี้คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเป็นชาวนากันซะส่วนมาก ซึ่งมันไม่ได้ทำเงินให้พวเขาได้ตลอดทั้งปีเหมือนกับพนักงานโรงงาน แม้ว่าจะทำอย่างอื่นควบคู่ไปด้วยแต่เงินต่อปีก็แค่ 200-300 หยวนเท่านั้น

นี่ยังไม่หักค่าเมล็ดพันธ์ุที่พวกเขาต้องไปซื้อมาเพาะปลูกอีก อีกอาชีพหนึ่งก็คือการเลี้ยงหมู แต่เป็นหมูที่มีนายทุนซื้อไว้อยู่แล้ว อาชีพพวกนี้ก็แค่ดูแลให้มันโตอย่างเดียว

พอถึงเวลานายทุนก็มาเอาหมูที่เลี้ยงไว้ไปขาย จากนั้นก็แบ่งเงินไม่กี่หยวนมาให้กับคนเลี้ยง ถ้าหมูตัวไหนอ้วนหน่อยก็ได้เงินเยอะ ถ้าตัวไหนตายก็ต้องรับผิดชอบ มันเหมือนกับการเสี่ยงดวงชัดๆ

และตัวพืชผลที่ชาวนาปลูกยังมีภาษีที่พวกเขาต้องเสียอีกต่างหาก เงินต่อปีมันก็ยิ่งน้อยลงไปเรื่อยๆ ไม่แปลกที่หมู่บ้านแห่งนี้จะใส่เสื้อผ้าเก่ากัน

"ห๊าาาา!!"

"เงินเดือน 2 เท่าอย่างงั้นเหรอ? นายน้อยซูคือคนที่สวรรค์ทรงโปรดลงมาจริงๆ"

"พระเจ้าช่วย!! ถ้าอย่างนี้สิ้นปีข้าก็จะมีเงินหลายร้อยหยวนเลยน่ะสิ"

"นี่ข้าฝันไปอยู่รึเปล่า?"

"รายได้สูงกว่าโรงงานทั่วไปในเมืองจริงด้วย"

"นี่มันเป็นข่าวดีสำหรับหมู่บ้านในรอบหลายสิบปีมาเลยนะ"

ผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านต่างตกใจและเริ่มพูดคุยกันเสียงดัง พวกเขาทั้งหมดตกอยู่ภายใต้อำนาจของซูข่านทันที ใครล่ะจะไม่ต้องการเงินที่เยอะมหาศาลอย่างนั้น

สิ่งที่ซูข่านพูดคือสิ่งที่พวกเขาปรารถนามาตลอดในชีวิตของพวกเขา มันเป็นสิ่งที่จะทำให้คุณภาพชีวิตคนในหมู่บ้านนี้ดีขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

ถ้ามีเงินเยอะขนาดนี้การได้กินเนื้อหมูทุกมื้อก็ไม่ไกลเกินเอื้อม

"แล้วพวกผมจะมั่นใจได้ยังไงว่านายน้อยซูไม่ได้หลอกขายฝันให้พวกผม"

ผู้ใหญ่บ้านถามด้วยความสงสัย

ชาวบ้านที่เหลือก็พยักหน้าและมองไปที่ซูข่านเพื่อรอคำตอบเช่นกัน

ซูข่านตอบด้วยรอยยิ้ม

"เดี๋ยวนายทุนคนนั้นจะมาสร้างโรงเรียนที่นี่ก่อนโรงงาน เขาจะบริจาคเงินของเขาในการสร้างโรงเรียนประถมให้กับหมู่บ้านซูเจียแห่งนี้"

"โรงเรียนประถมที่จะสร้างนั้นเป็นมาตรฐานเดียวกับโรงเรียนในตัวเมือง มันจะมีขนาด 3 ชั้น ห้องสมุด โรงอาหาร และโต๊ะเก้าอี้ชุดใหม่"

นี่เป็นสิ่งแรกที่จะมัดใจผู้คนจากหมู่บ้านซูเจียแห่งนี้ มันจะทำให้พวกเขารู้ว่าเรื่องที่ซูข่านพูดทุกอย่างเป็นเรื่องจริง

รู้ไหมว่าจังหวัดกิ่วหลู่นี้เป็นบ้านเกิดของคนมีชื่อเสียงมากมาย ผู้คนที่นี่ให้ความสำคัญกับการศึกษามาตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว

ถ้าบอกว่าสร้างถนนหรือสะพานให้กับหมู่บ้าน คนที่นี่พวกเขาก็จะเฉยๆไม่สนใจอะไรด้วยซ้ำ

แต่ถ้าบอกว่าสร้างโรงเรียนให้กับหมู่บ้าน คนที่นี่ทุกคนจะมายินดีและร่วมช่วยเหลือทันที พวกเขาทุกคนยินดีที่จะสร้างโรงเรียนให้เองด้วย

แน่นอนหลังจากที่ซูข่านพูดออกไป ทุกคนในห้องก็ตื่นเต้นกันหมด

"อะไรนะ? โรงเรียนที่มีอาคารเรียนสูง 3 ชั้นอย่างงั้นเหรอ? มันดีกว่าโรงเรียนในเมืองอีกน่ะสิ"

"ใช่ๆ ข้าเคยเห็นโรงเรียนในตัวเมืองมาแล้วแต่มันสูงแค่ 2 ชั้นเองไม่ใช่เหรอ?"

"อาคาร 3 ชั้นมันถูกกว่า 2 ชั้นงั้นเหรอ?"

"มันจะไปถูกกว่าได้ยังไงเล่า!! ค่าเหล็ก ค่าไม้ยิ่งซื้อเยอะมันไม่ได้ลดราคานะเว้ย"

"เท่ากับว่าหมู่บ้านของเราจะเจริญกว่าในเมืองแล้วใช่ไหม?"

"นายใหญ่แห่งเซียงเจียงช่างเป็นคนที่ใจบุญเหลือเกิน ขอให้สวรรค์โปรดคุ้มครองเขาด้วยเถิด"

"แต่ถ้าไม่ได้นายน้อยซูพูดให้ บางทีโรงเรียนแห่งนี้อาจจะไม่เกิดขึ้นเลยนะ"

เกือบทุกคนในห้องมองมาที่ซูข่านด้วยสายตาที่ซาบซึ้ง ดูเหมือนว่าชาวบ้านทุกคนจะให้ความเคารพในตัวซูข่านขึ้นมาทันที

"ใช่ครับ มันจะเป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดในจังหวัดนี้"

ซูข่านพยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม

โรงเรียนต่างๆในตัวเมืองเองก็มีขนาดแค่ประมาณ 1-2 ชั้นอย่างที่ชาวบ้านได้พูดจริงๆ ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นแค่ 1 ชั้นด้วยซ้ำ ถึงแม้ว่าคนในจังหวัดนี้จะให้ความสำคัญกับการศึกษา

แต่พวกเขาก็ไม่ได้มีเงินเพียงพอที่จะสร้างอาคารเรียนหลังใหญ่ให้กับเด็กๆได้ ความมุ่งมั่นของพวกเขามันไม่สามารถไปแลกเอาหลังคา เหล็ก หรือปูนมาใช้ได้เลย