จางต้าฝูที่มาพร้อมกับบอดี้การ์ดส่วนตัวแบบนี้ อีกทั้งการแต่งกายที่ดูโดดเด่นกว่าคนทั่วไป เทียบกับเฒ่าหลี่แล้วต่างกันไม่เห็นฝุ่นเลยแหละ

แต่เฒ่าหลี่ก็ไม่ได้สนใจอะไรในพวกนี้ เขารู้ดีว่าความสามารถของเขานั้นมีแค่ไหน แล้วเฒ่าหลี่ก็รู้ว่าซูข่านแค่พูดแซวเขาเล่นๆเท่านั้น

จะให้โกรธซูข่านเพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ได้ยังไง เอาไว้เดี๋ยวเอาคืนวันหลังก็ได้

ทั้งหมดได้เข้ามาในบ้านของซูข่าน เมื่อทุกคนนั่งลงที่ห้องรับแขก ซูข่านก็ได้บอกให้ซงหมิงเจียงไปชงชา

ซงหมิงเจียงใช้เวลาไม่ถึง 5 นาทีในการเดินไปในครัวและยกกาน้ำชาพร้อมถ้วยออกมา จากนั้นเขาก็รินชาและยื่นให้แต่ละคน

จางต้าฝูจิบชาและพูดด้วยน้ำเสียงที่ประหลาดใจ

"นี่มันใบชาจากน้ำตกหลงจิ่งนี่ พี่หลี่ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ผมยังไม่สามารถหาชาคุณภาพดีแบบนี้มากินได้เลย"

"ผ่านไปตั้งหลายปี รสชาติและความหอมของมันยังคงเหมือนเดิมจริงๆ"

"ใช่แล้วมันคือชาจากน้ำตกหลงจิ่ง"

เฒ่าหลี่พยักหน้า

"พี่หลี่นี่มีอะไรมากกว่าที่ผมคิดไว้อีกนะ"

จางต้าฝูพูดด้วยสายตาที่แปลกๆ เฒ่าหลี่เองก็จิบชาและไม่ได้พูดอะไร ซูข่านเห็นว่าจางต้าฝูกำลังเข้าใจผิดว่าใบชานี่เป็นของเฒ่าหลี่ แต่ซูข่านก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเรื่องพวกนี้

ตอนนี้เขาเห็นว่าจางต้าฝูเป็นรุ่นน้องที่รู้จักกับเฒ่าหลี่เท่านั้น ต้องดูต่อว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรกันแน่ ถึงแม้ว่าซูข่านจะไม่รู้สึกถึงเจตนาร้ายของจางต้าฝู แต่เฒ่าหลี่ก็ดูระมัดระวังตัวพอสมควร

ไม่อย่างนั้นจางต้าฝูจะหนีออกจากเมืองตอนที่โดนประเทศญึ่ปุ่นบุกทำไมกัน? บางทีเขาอาจจะมีอะไรปิดบังซ่อนอยู่ก็เป็นได้

"พี่หลี่"

จางต้าฝูพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

"ผมได้กลับมาที่หนานจิงแห่งนี้เพราะรัฐบาลได้ส่งคำเชิญไปให้ผม ไหนๆก็มาหนานจิงแล้วผมเลยแวะมาที่บ้านหลังนี้หน่อย"

"ดูเหมือนว่าพี่หลี่จะสบายดีนะครับ"

เฒ่าหลี่พยักหน้าอย่างไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่

รัฐบาลเองก็อยากให้ท้องถิ่นของพวกเขาพัฒนา ไม่แปลกที่จะส่งคำเชิญไปยังนักธุรกิจต่างๆที่พวกเขาคิดว่าจะกลับมาพัฒนาบ้านเมืองได้

คนรวยส่วนใหญ่เลยมักจะมีเส้นสายกับรัฐบาลจีน

บางส่วนก็คิดว่าผลิตภัณฑ์ในจังหวัดของพวกเขาจะสามารถทำเงิน รัฐบาลจึงได้เชิญพวกคนเหล่านี้มาเพื่อช่วยกันหาทางออกให้กับประเทศ

การไปลงทุนที่ต่างประเทศก็เหมาะสมอยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ ที่นั่นเป็นแหล่งทำเงินชั้นดีของประเทศจีนเลยทีเดียว

ภายใต้การพัฒนาดังกล่าวของประเทศ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จางต้าฝูจะกลับมาที่หนานจิงแห่งนี้

จางต้าฝูพูดต่อด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก

"ต้องขอบคุณพี่หลี่จริงๆที่สั่งสอนผม ตอนนี้ผมสามารถคัดแยกทองกับหยกคุณภาพชั้นเลิศได้แล้ว ผมมีโอกาสได้ไปคัดแยกอัญมณีที่ชายแดนพม่าด้วย ที่นั่นเต็มไปด้วยเพชรพลอยมากมาย"

ระหว่างที่พูดจางต้าฝูก็ทำสีหน้าที่ภูมิใจมาก

เฒ่าหลี่กับซูข่านก็หันหน้ามามองกัน

พวกชาวตะวันตกมักจะชื่นชอบในตัวอัญมณีอย่างมาก พวกเขาคงเล็งเห็นความสามารถของจางต้าฝูเลยจ้างเขาไปทำ ฟังจากที่เขาได้เล่ามานั้น

ดูเหมือนว่าชาวตะวันตกพวกนี้กำลังตามเบาะแสอะไรบางอย่างอยู่ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเน้นไปทางพวก หยกแล้วก็ทองคำ

ในพม่าเองก็ขึ้นชื่อเรื่องของหยกอย่างมาก เนื่องจากตำแหน่งทางภูมิศาสตร์แล้ว หยกคุณภาพชั้นเลิศส่วนใหญ่ล้วนแล้วก็มาจากประเทศพม่า

แม้กระทั่งมรกตที่ชาวเซียงเจียงชื่นชอบ ส่วนใหญ่แล้วก็มาจากประเทศพม่าทั้งสิ้น พวกเขามีอุตสาหกรรมเพชรพลอยจำนวนมาก

คนที่จ้างจางต้าฝูน่าจะเป็นเศรษฐีที่มีเงินมากอยู่เหมือนกัน ต้องบอกว่าอัญมณีนั้นยิ่งสวยงามและขนาดใหญ่เท่าไหร่ก็ยิ่งมีราคาเท่านั้น

การทำธุรกิจประเภทนี้จำเป็นต้องมีเงินสำรองอยู่ในบริษัทไม่ต่ำกว่าร้อยล้าน ซึ่งแน่นอนว่านี่เป็นเพียงแค่เงินหมุนเวียนในการทำธุรกิจเท่านั้น ยังไม่รวมไปถึงมูลค่าและกำไรของบริษัท

ดังนั้นคนที่ทำธุรกิจประเภทนี้จะต้องเป็นบุคคลที่ร่ำรวยติดอันดับต้นๆของเซียงเจียงได้เลย ถ้ามาอยู่ในประเทศจีนก็คงรวยอยู่ในระดับแนวหน้า

ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมจางต้าฝูถึงได้รับคำเชิญจากรัฐบาล

"แล้วทองคำกับหยกที่นายไปคัดแยก นายทำยังไงกับมัน?"

เฒ่าหลี่ถาม

จางต้าฝูพยักหน้าและตอบช้าๆ

"ผมก็ซื้อพวกมันทั้งหมดไงล่ะ ด้วยความช่วยเหลือจากทางการ ทุกอย่างเป็นไปได้อย่างรวดเร็วและเป็นระบบ"

"นับเป็นเรื่องที่ดี"

เฒ่าหลี่ถอนหายใจเล็กน้อยและพูดต่อว่า

"จำเป็นต้องวางรากฐานที่ดีก่อน เสาที่มั่นคงจะสร้างอะไรต่อก็ย่อมง่าย"

"พี่หลี่…"

หลังจากที่เฒ่าหลี่พูด สีหน้าของจางต้าฝูก็เปลี่ยนไปอย่างมาก จากนั้นเขาก็ยิ้มขึ้นมาด้วยความเจ้าเล่ห์ก่อนจะพูดว่า

"พี่ไม่ต้องรีบปฏิเสธผมเร็วขนาดนี้ก็ได้"

"ตอนนี้ที่เหมืองใหญ่ๆในพม่าก็เป็นของผมหมดแล้ว ตอนนี้ผมร่ำรวยกว่าแต่ก่อนเยอะเลย นอกจากนี้ผมยังได้รู้จักกับตระกูลใหญ่ๆในเซียงเจียงอีก ถ้าพี่หลี่ไปพม่ากับผม ผมรับรองว่าพี่หลี่จะดีกว่าอยู่ที่นี่แน่"

ก่อนที่เขาจะพูดประโยคนี้ จางต้าฝูก็รู้สึกว่าโดนเฒ่าหลี่ปฏิเสธทันที

ซูข่านมองดูก็รู้ได้ทันทีว่าทั้งคนนี้จะต้องเคยสนิทกันมาก่อน ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ที่มาเป็นไปของทั้งสองคน แต่ในอดีตดูเหมือนว่าทั้งคู่จะเคยทำงานด้วยกันในหนานจิงอย่างไม่ต้องสงสัย

ขนาดเฒ่าหลี่ยังไม่ได้พูดถึงประโยคไหนที่สื่อถึงการปฏิเสธได้ แต่จางต้าฝูก็รับรู้ได้ทันทีว่าเฒ่าหลี่ไม่ต้องการข้อเสนอของเขา

"เจ้าของเหมืองเลยงั้นเหรอ? อย่างนี้ก็รวยเละเลยน่ะสิ"

เฒ่าหลี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดช้าๆ

"ฮ่าๆๆๆ"

จางต้าฝูหัวเราะ

"ที่ผมเป็นอย่างทุกวันนี้ได้เพราะได้รับการสั่งสอนจากพี่หลี่ล้วนๆ"

เฒ่าหลี่ยิ้มและพูดว่า

"ตอนนี้ข้าอายุเยอะแล้ว จะให้ไปพม่าที่ไกลขนาดนั้นได้ยังไง เกรงใจคนแก่หน่อย"

"เรื่องนั้นเดี๋ยวผมจัดการเองพี่หลี่"

จางต้าฝูพูดด้วยความมั่นใจ

เฒ่าหลี่ชะงักเล็กน้อย

ซูข่านรู้สึกสงสัยมากว่าทำไมจางต้าฝูถึงได้มาขอร้องให้เฒ่าหลี่ไปทำงานกับเขา เฒ่าหลี่จะสามารถช่วยอะไรในงานเหมืองได้บ้าง?

จะให้เฒ่าหลี่ไปขุดเหมืองอย่างงั้นเหรอ? แค่คิดภาพเฒ่าหลี่ถือพลั่วก็อยากจะหัวเราะออกมาแล้ว

นอกจากนี้คนชื่อจางต้าฝูก็ดูเหมือนจะทำธุรกิจเกี่ยวกับอัญมณี ซึ่งน่าจะมีเงินมากมายอยู่แล้ว มีเรื่องที่ใช้เงินจัดการไม่ได้ด้วยอย่างงั้นเหรอ?

เงินนี่สามารถใช้ทำได้ทุกอย่างที่ต้องการเลยนะ ยกเว้นอย่างเดียวคือจ้างให้ผีไปหลอกคนอื่น

ที่เงินไม่สามารถซื้ออะไรได้แสดงว่าเงินจำนวนนั้นมันไม่มากพอยังไงล่ะ ถ้าคุณเสนอเงินที่อีกฝ่ายไม่เคยจินตนาการถึง มีหรือที่อีกฝ่ายจะปฏิเสธ