หญิงสาวคนนี้ชื่อว่าลี่ซี ถ้าจำไม่ผิดปู่ของเธอเป็นเพื่อนเก่ากับปู่ซูข่าน เขาเป็นคนที่ร่วมฟ่าฟันกับปู่มาตั้งแต่ยังเด็ก ต่อมาหลังจากที่ปู่ของลี่ซีเสียชีวิต ตระกูลลี่ก็ค่อยๆสูญเสียอำนาจขึ้นเรื่อยๆ

ซูข่านจำลี่ซีได้ดี ตอนที่เธอยังเป็นเด็กเธอก็มาหนานจิงและเล่นกับเขาอยู่ เมื่อเวลาผ่านไป ระยะห่างก็ค่อยๆมากขึ้นทีละนิด

เมื่อคนเราโตขึ้น ต่างคนก็ต้องแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา พ่อและแม่ของซูข่านก็เดินทางไปเยี่ยมญาติของเธอที่ต่างจังหวัด ซูข่านเองก็ไม่อยากจะตามพ่อแม่ไปซักเท่าไหร่ ลี่ซีเองเป็นคนที่อารมณ์ร้อนขึ้นกว่าเดิมมาก แต่นั่นก็ 6 ปีมาแล้ว

ลี่ซียิ้มอย่างเขินอายเมื่อโดนซูข่านมอง จู่ๆความทรงจำของซูข่านในชาติก่อนก็ได้ไหลเข้ามาในหัวของเขาอีก

เขาจำได้ว่าลี่ซีได้หนีออกจากบ้านมาที่เมืองหนานจิง ในตอนนั้นซูข่านไม่ได้สนใจในตัวเธอ เขาจำได้ว่าพ่อแม่ของเธอมาตามหาเธอจนเจอที่นี่และพาตัวกลับ

"มานี่"

ซูข่านมองลี่ซีอย่างช่วยไม่ได้และดึงเธอไปข้างนอกทันที

"เอ๊ะ!! พี่ซูข่านจะพาหนูไปไหน หนูจะไม่ไปไหนทั้งนั้นถ้าไม่ได้พักที่โรงแรมแห่งนี้

ลี่ซีพยายามสู้กับแรงดึงของซูข่าน

ซูข่านกลอกตามองบนด้วยความเหนื่อยใจก่อนจะพูดกับลี่ซีอย่างรวดเร็ว

"เดี๋ยวพี่จะบอกเจ้าของโรงแรมให้"

"อะไรนะ!!"

ลี่ซีหยุดสู้แรงซูข่านและแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา

"เจ้าของโรงแรมฮั่นหยู่เอ็กเพรสนี่นะเหรอ?"

"ไปคุยกันที่อื่นเถอะ"

ซูข่านพยาจะดึงตัวลี่ซีต่อ

"เดี๋ยวก่อน หนูต้องไปเอากระเป๋าของหนูก่อน"

ลี่ซีชี้ไปยังกระเป๋าเดินทางที่วางอยู่ข้างๆเคาเตอร์ของแผนกต้อนรับ ซูข่านรีบเดินไปหยิบมาอย่างรวดเร็วและออกจากโรงแรมฮั่นหยู่เอ็กเพรสทันที

จางเฉียงเห็นซูข่านที่กลับออกมาจากโรงแรมอย่างรวดเร็ว เขาจึงรีบวิ่งเข้ามาหาซูข่าน สีหน้าของเขานั่นเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

"ไม่ต้องห่วง ข้างในเรียบร้อยดี"

ซูข่านรีบพูดกับจางเฉียงก่อนที่เขาจะทำอะไรแย่ๆในที่สาธารณะแบบนี้ เขาเป็นคนที่มีชื่อเสียงในหนานจิง เกือบทุกคนในหนานจิงต้องรู้จักหรือเคยได้ยินชื่อของจางเฉียง

แต่ต่อหน้าซูข่านแล้วจางเฉียงเองก็มักจะประหม่าและทำตัวแปลกๆเสมอ เขากลัวซูข่านโกรธหรือไม่พอใจในสิ่งที่เขาทำอย่างมาก

"ครับพี่สาม"

เมื่อจางเฉียงได้ยิน เขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

"พี่ซูข่าน หนูจะไม่ไปหาคุณป้าเด็ดขาด ถ้าคุณป้ารู้คุณป้าจะต้องส่งหนูกลับบ้านแน่"

ลี่ซีกัดฟันและพูดกับซูข่านเสียงแข็ง

"ไม่ต้องห่วง"

ซูข่านส่ายหัว ลี้ซีคนนี้อายุประมาณ 19-22 เท่านั้น กำลังอยู่ในช่วงที่ต่อต้านครอบครัวเลย

"ขอบคุณพี่ซูข่านมากค่ะ"

ลี่ซียิ้มอย่างอ่อนหวานหลังรู้ว่าตัวเองจะไม่ได้ไปเจอกับแม่ของซูข่าน

"ไปบ้านของพี่ก่อน"

ซูข่านไม่จับลี่ซีเข้าไปในรถทันที ลี่ซีรู้สึกประหลาดใจมาก แม้ว่าลี่ซีจะมีครอบครัวที่ดี แต่รถยนต์ก็ยังเป็นสิ่งที่หาได้ยากสำหรับครอบครัวเธอ

ไม่ต้องพูดถึงการล้มละลายของตระกูลซูเลย หลังจากที่ปู่ของซูข่านสูญเสียทุกอย่าง ตระกูลลี่เองก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกับตระกูลซูมาก

"รถของคนรู้จักพี่เอง"

ซูข่านพูดด้วยรอยยิ้ม

ลี่ซีไม่ได้มองซูข่านเลย เธอมัวแต่มองภายในรถด้วยความอยากรู้อยากเห็น

จากนั้นรถก็ได้ออกจากโรงแรมเอ็กเพรสและมุ่งหน้าสู่บ้านของซูข่านทันที

ไม่กี่นาทีรถก็ได้ขับมายังที่ซอยของบ้านซูข่าน

ลี่ซีรู้สึกโล่งใจที่เห็นว่านี้ไม่ใช่บ้านของคุณลุงกับคุณป้าของเธอ

บ้านของคุณลุงกับคุณป้าจะเป็นตึกที่มีชั้นสูงๆ ถึงเธอจะเคยมาตอนเด็กแต่ภาพพวกนั้นก็ยังตราตรึงในหัวของเธออยู่

หลังจากที่ลงจากรถ ซูข่านก็พาลี่ซีเข้าไปที่สวนหน้าบ้าน

ที่สวนหน้าบ้าน ซูข่านก็เห็นหญิงสาวที่มีรูปร่างสง่างามนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ ซึ่งกำลังอยู่ในช่วงที่ใบ่ไม้จากต้นกำลังร่วงโรยพอดี

หญิงสาวคนนั้นเห็นซูข่านก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

"ว่าไงชิงชิง"

ซูข่านทักทายด้วยรอยยิ้ม ผู้หญิงที่ว่านั้นคือจ้าวชิงชิง แต่เธอมานั่งทำอะไรอยู่ที่หน้าบ้านของเขา?

แล้วซูข่านก็นึกออกพอดี วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เธอต้องมาเรียนเรื่องของเก่ากับเฒ่าหลี่อยู่แล้ว

ก่อนหน้านี้ช่วงปิดเทอม จ้าวชิงชิงก็ได้มาอาศัยอยู่ที่บ้านซูข่านกับหลี่ชิงเยว่พักหนึ่ง ไม่แน่ตอนนี้เธออาจจะกลับไปอยู่ที่หอแถวมหาวิทยาลัยแล้วก็ได้

แต่ทำไมจ้าวชิงชิงถึงไม่อยู่ที่หลังบ้าน?

ทำไมเธอถึงมานั่งอยู่ที่สวนหน้าบ้าน?

ซูข่านเห็นใบไม้ที่เกาะอยู่บนไหล่และผมของจ้าวชิงชิง แสดงว่าเธอน่าจะมานั่งอยู่ใต้ต้นไม้นี้สักพักหนึ่งแล้ว

จ้าวชิงชิงก็มองซูข่านเช่นกัน เธอมีความสุขมากที่ได้เห็นซูข่านกลับมา แต่เธอก็สังเกตเห็นผู้หญิงข้างๆซูข่านด้วย

เด็กคนนั้นดูอายุน้อยกว่าฉันอีก แต่เธอดูเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังของวัยรุ่นเลย รู้สึกแก่เลยถ้าเทียบกับเธอ มันน่าจะลำบากไม่น้อยถ้าต้องมารับมือกับเด็กคนนี้

แล้วทำไมเธอต้องจับแขนพี่สามด้วย? นี่มันเรื่องอะไรกัน?

เดี๋ยว…

นี่ฉันกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย?

จู่ๆหัวใจของจ้าวชิงชิงก็เต้นแรงขึ้นเมื่อคิดเรื่องผู้หญิงที่มากับซูข่าน แล้วจ้าวชิงชิงก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาในหัวใจซะอย่างงั้น เธอมองไปที่ซูข่านด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง

หลายวันก่อนที่เธอทราบข่าวถึงวันที่ซูข่านจะกลับบ้าน เธอรู้สึกตื่นเต้นจนนอนไม่หลับหลายวัน

แต่แล้วทำไมพี่สามถึงพาผู้หญิงคนนี้กลับบ้านมาด้วย

"สวัสดีค่ะพี่สะใภ้"

อยู่ๆลี่ซีทักทายจ้าวชิงชิงด้วยรอยยิ้มที่แสนหวาน

"พี่สามคะ แฟนของพี่สวยจังเลย"

ลี่ซีเอามือขึ้นมาโบกทักทายกับจ้าวชิงชิงและหันไปพูดกับซูข่าน

"พี่สะใภ้?"

อยู่ๆอารมณ์ของจ้าวชิงชิงก็ก็แปรเปลี่ยนไปทันที ก่อนหน้านี้เธอยังรู้สึกโกรธอยู่เลย ตอนนี้เธอรู้สึกสับสนแทนแล้ว

ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงเรียกฉันว่าพี่สะใภ้และเรียกพี่สามว่าพี่ชาย?

นี่เธอกำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่รึเปล่า?

เธอกำลังคิดว่าฉันกับพี่สามเป็นแฟนกันงั้นเหรอ?

พระเจ้าช่วย

ไม่รู้ทำไมเหมือนกันแต่จ้าวชิงชิงกลับมีความรู้สึกดีใจเล็กๆในความรู้สึกสับสนนี้