หากพวกเขาต้องการที่จะกลืนกินชุ่นกรุ๊ป ปากของพวกเขาก็จะต้องยอมเสียเลือดไปกับครีบอันแหลมคมของมัน ซึ่งมันไม่ดีเลยสำหรับปลาตัวใหญ่ที่สามารถเลือกอย่างอื่นได้

"เดี๋ยวก่อน!!"

ทันใดนั้นเองหยางไท่เฉียนก็เหมือนกับคิดอะไรออกในใจของเขา

"แล้วใครคือชาวประมง?"

หยางไท่เฉียนหันไปมองซูข่านด้วยความตกใจ

รึว่าเจ้านายจะเป็นชาวประมงซะเอง? ถ้าปลาตัวใหญ่เลือกที่จะกินจริงๆ ในปากของปลาตัวนั้นก็เต็มไปด้วยเลือด ซึ่งหมายความว่ามันบาดเจ็บ และพอปลาบาดเจ็บก็เสี่ยงต่อการถูกชาวประมงจับไปได้

"ว่านเซี่ยงกรุ๊ปจะกลืนกินทุกอย่างงั้นเหรอ?"

หยางไท่เฉียนตกใจกับความคิดตัวเองมาก

เมื่อเห็นหยางไท่เฉียนกำลังมีสีหน้าที่ตกใจ ซูข่านก็กลอกตามองบนอย่างช่วยไม่ได้ หยางไท่เฉียนน่าจะกำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่แน่ๆ

ซูข่านไม่ได้คิดอะไรเกี่ยวกับชุ่นกรุ๊ปเลยสักนิดเดียว

แม้ว่าเครื่องจักรกลของชุ่นกรุ๊ปจะขึ้นชื่อหรือคุณภาพดี แต่ธุรกิจของซูข่านปัจจุบันนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับทางด้านนี้สักเท่าไหร่

ดังนั้นมันจึงไร้ประโยชน์สำหรับซูข่าน

สิ่งที่เขาต้องการจะให้หยางไท่เฉียนทำตอนนี้ ก็คือการเฝ้าดูและติดตามสถานการณ์ของชุ่นกรุ๊ปต่อไป เขาต้องการรู้ว่าทางชุ่นกรุ๊ปจะรับมือกับบริษัทยักษ์ใหญ่และบริษัทสัญชาติญี่ปุ่นยังไง

เหตุการณ์นี้จะเกิดการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันภายในตระกูลชุ่นทันที ตระกูลที่อยู่ภาวะวิกฤตตอนนี้จะต้องหาทางออกให้เร็วที่สุด

เนื่องจากตระกูลชุ่นเองเป็นธุรกิจครอบครัวขนาดใหญ่ จึงมีการโต้เถียงกันตลอดเวลาภายในตัวของตระกูลชุ่นเอง คนที่ไม่มีความสามารถแต่กลับได้นั่งในตำแหน่งที่ใหญ่และไม่สามารถทำอะไรได้

ในทางกลับกันก็มีคนที่มีความสามารถแต่กลับไม่ได้รับผิดชอบอะไรสักอย่างเลยในบริษัท โครงสร้างภายในบริษัทของตระกูลชุ่นต้องทำการปรับเปลี่ยนครั้งใหญ่

บางทีก็จำเป็นต้องตัดเนื้อร้ายทิ้งเพื่อรักษาส่วนที่เหลือ แต่จะเลือกเนื้อร้ายก้อนไหนยังไงดีล่ะ? ยังไงซะก็เป็นคนในตระกูลเดียวกันอยู่แล้ว ชุ่นอี่อีจะรับมือกับแรงกดดันได้มากแค่ไหนกันนะ?

ถ้าหยางไท่เฉียนจะเข้าใจผิดก็ปล่อยให้เข้าใจผิดต่อไป

ซูข่านยังไม่อยากจะอธิบายตอนนี้สักเท่าไหร่

เมื่อเห็นว่าซงหมิงเจียงได้แกะเหยื่อจากปากของปลาคาร์ปกางเขนเสร็จแล้ว ซูข่านจึงได้พูดขึ้น

"โยนมันกลับไป!! ปลาชนิดนี้มีเนื้อให้กินน้อยมาก"

"ครับ"

ซงหมิงเจียงพยักหน้าและเอามือข้างที่ใส่ถุงมือปล่อยปลาลงแม่น้ำทันที

"จ๋อม!!"

ทันทีที่ปลาคาร์ปได้รับอิสระอีกครั้งหนึ่ง มันก็รีบดำน้ำลงไปอย่างรวดเร็ว

ปลาชนิดนี้สามารถว่ายน้ำข้ามภูเขาได้แม้กระทั่งฤดูร้อนที่น้ำในแม่น้ำจะอุ่นขึ้น ความแข็งแกร่งของมันนั้นขึ้นชื่อเป็นอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดจากตอนแรกที่กินเบ็ดซูช่านยังคิดเลยว่าน่าจะเป็นปลาตัวใหญ่

ชุ่นอี่อี…เธอจะมีความแข็งแกร่งซ่อนอยู่แบบปลาตัวนี้รึเปล่านะ?

จากนั้นซูข่านก็นำเหยื่ออันใหม่ติดกับตะงอแล้วเหวี่ยงเบ็ดตกปลาลงไปแม่น้ำเหมือนเดิม เขามองไปที่แม่น้ำด้วยแววตาที่นิ่งสงบก่อนจะหันไปมองหยางไท่เฉียนที่นั่งอยู่ข้างๆ

"ไท่เฉียน"

ซูข่านพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น

"ครับเจ้านาย"

หยางไท่เฉียนรีบตอบรับอย่างรวดเร็ว

"นายรู้จักลาฟิตไหม?"

หยางไท่เฉียนชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นเขาก็ทำท่าครุ่นคิดก่อนจะพูดว่า

"เจ้านายหมายถึงชาโตว์ลาฟิต(Château Lafite)ที่อยู่ในเมืองบอร์โด(Bordeaux)รึเปล่าครับ?"

"ใช่"

ซูข่านพยักหน้า จากนั้นเขาก็หันไปมองที่ทุ่นตกปลาของเขาที่ลอยอยู่เหนือน้ำ

"รู้จักครับ"

หยางไท่เฉียนพยักหน้าทันทีและพูดต่อว่า

"ลาฟิตเป็นโรงกลั่นไวน์องุ่นระดับโลกที่มีชื่อเสียงมาก ไม่ว่าจะในเซียงเจียง ยุโรป หรือประเทศอื่นๆต่างก็รู้จักและต้องการที่จะลิ้มรสของไวน์ชั้นเลิศนั้นครับ"

จากนั้นหยางไท่เฉียนก็ถามซูข่านด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจ

"เจ้านายสนใจไวน์ที่ผลิตจากที่นั่นใช่ไหมครับ?"

"ใช้ได้"

ซูข่านพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

ปีนี้เป็นปีที่องุ่นในเมืองบอร์โดโดยเฉพาะที่ลาฟิตเอสเตทดีที่สุดในประวัติศาสตร์ และคุณภาพของไวน์ในปีนี้ก็ดีที่สุดเช่นกัน

ในยุคต่อมาไวน์ลาฟิตจะหาดื่มได้ยากมาก คนส่วนใหญ่มักจะดื่มของปลอมที่ทำเลียนแบบกันทั้งนั้น

เพราะไวน์ลาฟิตที่ผลิตในปีนี้มีเพียงแค่ 10,000 ขวดเท่านั้น แค่ 10,000 ขวดจะมีคนจำนวนมากดื่มเป็นเวลาสิบๆปีได้ยังไง

ถึงจะมีจริงก็คงอยู่กับนักสะสมไวน์บางคนแล้วเท่านั้น ในตลาดไม่มีไวน์ลาฟิตปีนี้ของจริงเลยสักขวดเดียว

"ไม่ยากเลยครับเจ้านาย"

หยางไท่เฉียนพูดด้วยรอยยิ้มทันที

"เราสามารถซื้อไวน์ชาโตว์ลาฟิตได้เท่าไหร่ก็ได้ตามที่เจ้านายต้องเลยครับ แม้ว่าจะเป็นไวน์ของนักสะสมก็ตาม"

"เจ้านายบอกมาได้เลยครับว่าเจ้านายต้องการไวน์ลาฟิตปีไหนเป็นพิเศษ?"

หยางไท่เฉียนได้ยินมาว่าเจ้านายของเขานั้นชื่นชอบเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์มาก ในเมืองหนานจิงเขาได้ซื้อบ้านหลังหนึ่งเพื่อเอาไว้เก็บเหล้าและไวน์โดยเฉพาะ

ลูกน้องและคนสนิทของเจ้านายก็ได้มอบเหล้าและไวน์เป็นของขวัญวันตรุษจีนให้กับเขาทุกปี แค่นี้ก็เห็นได้ชัดแล้วว่าเจ้านายนั้นชื่นชอบเหล้าและไวน์แค่ไหน

หยางไท่เฉียนเข้าใจซูข่านได้ทันที บางทีเจ้านายอาจจะต้องการรวบรวมเหล้าและไวน์ทุกประเภทจากทั่วทุกมุมโลกมาเก็บไว้ก็ได้

นี่น่าจะเป็นวิธีที่เอาใจเจ้านายได้มากที่สุดแล้ว ถึงแม้ว่าเจ้านายจะไม่ได้มาที่เซียงเจียง หยางไท่เฉียนก็สามารถส่งเหล้าและไวน์คุณภาพดีไปที่หนานจิงได้

หยางไท่เฉียนแอบชมตัวเองในใจเบาๆ

ซูข่านได้ยินว่าเขาสามารถซื้อไวน์ลาฟิตเท่าไหร่ก็ได้ เขาก็ไม่สามารถซ่อนรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขได้ต่อไปและได้พูดช้าๆว่า

"ฉันต้องการไวน์ลาฟิตแค่ปีนี้เท่านั้น ฉันไม่ต้องการปีอื่น"

"ปีนี้?"

หยางไท่เฉียนถามด้วยความสงสัย

เขาอยากรู้เหลือเกินว่าทำไมเจ้านายถึงชื่นชอบไวน์ลาฟิตในปีเป็นพิเศษ แสดงว่ามันจะต้องไม่ธรรมดาแน่ ในฐานะที่เป็นถึงเจ้านายใหญ่ มันไม่เหมาะสมกับไวน์ที่ไม่มีคุณภาพและราคาถูกเลย

"ใช่"

ซูข่านพยักหน้าเล็กน้อย

หยางไท่เฉียนได้แต่ชะงักเพราะความตกใจ ปากของเขาเผลออ้าออกและพูดด้วยน้ำเสียงที่ประหลาดใจทันที

"ถ้าไวน์ปีนี้ก็เป็นแค่ไวน์ธรรมดาสิครับ เจ้านายต้องการไวน์คุณภาพนี้จริงๆเหรอครับ?"

หยางไท่เฉียนรู้สึกเหมือนกับฝันไป เจ้านายต้องการไวน์ของปีนี้จริงๆด้วย มันเป็นไปได้ยังไงกัน?

ยิ่งไวน์มีอายุน้อยเท่าไหร่ ราคาของมันก็จะยิ่งถูกเท่านั้น ในบรรดาไวน์ลาฟิตทั้งหมด ไวน์ที่ผลิตในปีนี้จะถูกที่สุดอย่างแน่นอน แทบจะไม่ได้รับการบ่มที่ดีเลยด้วยซ้ำ

ทำไมเจ้านายถึงต้องการไวน์ใหม่ที่มีราคาถูกที่สุดด้วย?

เจ้านายชื่นชอบแบบนี้งั้นเหรอ?

ไม่อยากจะเชื่อเลย?

เมื่อเห็นสีหน้าที่ประหลาดใจของหยางไท่เฉียน ซูข่านก็ไม่แปลกใจที่ทำไมหยางไท่เฉียนถึงได้ทำหน้าแบบนี้และซูข่านก็ได้พูดด้วยรอยยิ้มว่า

"ไปที่โรงกลั่นไวน์ลาฟิตและสั่งไวน์ลาฟิตปีนี้ทั้งหมดซะ"