70 ล้าน!!

ลี่ซีตกใจกับตัวเลขนี้อย่างมาก แม้ว่าเธอจะรู้ว่าซูข่านที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอนั้นรวยก็จริง แต่เธอก็ไม่คิดว่าจะรวยขนาดนี้ ซื้อบ้านที่มีมูลค่าทั้งหลายสิบล้านได้

และนี่ก็เป็นแค่ทรัพย์สินของบ้านเพียงอย่างเดียวอีกด้วย ยังไม่รวมรถ บริษัท ธุรกิจ ฯลฯ อีก ตอนนี้ลูกพี่ลูกน้องของเธอน่าจะติดอันดับคนที่รวยที่สุดในประเทศจีนไปแล้วมั้ง

เกิดมาจนอายุขนาดนี้เลยลี่ซียังไม่เคยเห็นเงินล้านมาก่อนเลย

"พระเจ้าช่วย!! พี่ซูข่านทำได้ยังไงกันคะ ทำไมพี่ถึงได้มีเงินมากมายขนาดนี้"

ลี่ซีถามด้วยความตกใจทันที

"แล้วคุณลุงกับคุณป้าที่หนานจิงรู้เรื่องของพี่ไหม?"

หลังจากที่ลี่ซีได้ถาม ดวงตาของซูข่านก็สั่นไหวเล็กน้อย

"ตอนนี้ยัง"

ซูข่านส่ายหัวทันที

ถึงพ่อแม่จะรู้ว่าลูกชายคนนี้มีธุรกิจที่ใหญ่โตขนาดไหน แต่พวกเขาทั้งสองก็รู้แค่เพียงธุรกิจที่อยู่ในเมืองหนานจิงเท่านั้น

เรื่องว่านเซี่ยงกรุ๊ป ซิงซีกรุ๊ป บริษัทอสังหาฯจงฮง และบริษัทสิทธิบัตรฮั่วถงยังเป็นความลับอยู่

ซูข่านไม่ได้ต้องการจะปิดปังพวกเขาหรอก แต้เพราะว่าพวกเขาไม่ได้ถามต่างหาก ซูข่านเลยไม่ได้เล่าอะไรให้พวกเขาฟัง

"ถ้างั้นก็มีแค่หนูใช่ไหมที่รู้?"

ดวงตาของลี่ซีกระพริบเล็กน้อยและพูดด้วยรอยยิ้มอันสดใส

"ถูกต้อง"

ซูข่านพยักหน้าเบาๆและตอบด้วยรอยยิ้ม

"เธอเป็นคนแรกที่รู้เรื่องนี้"

"ฮี่ๆๆๆ"

"ดีจังเลย"

ลี่ซีหัวเราะอย่างมีความสุขที่ได้รู้ล่วงรู้ความลับของซูข่าน

ซูข่านเห็นก็กลอกตามองบนอย่างช่วยไม่ได้ ทำไมเธอต้องดูมีความสุขขนาดนี้ด้วย? แค่รู้เรื่องแค่นี้ต้องมีความสุขขนาดนั้นเลยเหรอ?

"เข้าไปในบ้านกันเถอะ"

ซูข่านส่ายหัวเล็กน้อยและเดินนำลี่ซีเข้าไปในบ้าน

ด้วยการตกแต่งภายในบ้านของซูข่านทำให้ลี่ซีตกใจมาก เธอรู้สึกเหมือนกับว่าเดินอยู่พระราชวังเลย

คฤหาสน์แบบนี้ไม่ต้องพูดถึงได้เลยในประเทศจีนฝั่งแผ่นดินใหญ่ แทบจะไม่มีเลยแน่นอน บ้านหลังนี้เหมือนกับบ้านที่อยู่ในหนังฮอลลีวูดหลายๆเรื่องเลย ไม่สิบ้านหลังนี้สวยกว่าด้วยซ้ำ

ยิ่งมองเฟอร์นิเจอร์และการตกแต่งภายในบ้านลี่ซีก็ยิ่งประหลาดใจมากขึ้นเรื่อยๆ

เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าลูกพี่ลูกน้องของเธอนั้นมีเงินอยู่เยอะขนาดไหน รวมๆแล้วของด้านในก็มีมูลค่าไม่ได้น้อยไปกว่าราคาบ้านที่ลูกพี่ลูกน้องเธอได้พูดขึ้นมาเลย

รวมๆแล้วบ้านหลังนี้อาจจะมีราคามากกว่าร้อยล้านก็เป็นได้

แต่ยังไงมันก็เป็นของลูกพี่ลูกน้องเธออยู่ดี ลี่ซีคิดได้เช่นนี้จึงสลัดความคิดเรื่องทั้งหมดทิ้งไป

ซูข่านได้พาลี่ซีขึ้นมายังห้องนอนที่ชั้นสอง เขาตั้งใจจะให้ลี่ซีพักอยู่ที่ห้องนี้ หากว่าเปิดหน้าต่างออกก็จะสามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ของรอบๆบ้านได้ แถมยังอยู่เหนือสระว่ายน้ำอีก

"ระหว่างอยู่ที่นี่เธอก็พักที่ห้องนี้ละกัน"

ซูข่านพูดด้วยรอยยิ้ม

"พี่เองก็ไม่ได้มาที่เซียงเจียงบ่อยเท่าไหร่อยู่แล้ว ถ้าช่วงไหนเธอกลับมาเซียงเจียง เธอสามารถมาพักที่บ้านหลังนี้ได้เลย เดี๋ยวพี่บอกคนของพี่ให้"

ลี่ซีที่กำลังนั่งเล่นกับเตียงที่แสนสบายอยู่ก็ลุกขึ้นและถามด้วยความสงสัย

"หนูสามารถมาอยู่บ้านหลังแพงๆหลังนี้ได้จริงเหรอคะ? พี่จะไม่เก็บค่าเช่าหนูใช่ไหม?"

แม้ว่าซูข่านจะอนุญาติให้ลี่ซีเข้ามาพักที่บ้านหลังนี้ได้แล้ว แต่ด้วยมูลค่าของตัวบ้านที่สูงกว่า 70 ล้าน ทำให้ในใจลึกๆของลี่ซีรู้สึกเกรงใจอยู่ เธอกำลังคิดถึงเรื่องการจ่ายค่าที่พักระหว่างมาอยู่ที่บ้านหลังนี้

หากว่านำบ้านหลังนี้ไปขายแล้วได้เงินมา 70 ล้าน ลองคิดดูสิว่าเงินมากมายขนาดนี้จะใช้ยังไงหมด? เอาแค่มีอายุต่อไปได้อีก 50 ปีก็มีเงินใช้ต่อปีไม่ต่ำกว่า 1 ล้านแล้ว

ถ้าปล่อยให้เช่าหรือคิดค่าห้องของบ้านหลังนี้ บางทีอาจจะมีราคาตกคืนละหลายหมื่นก็เป็นได้

"พี่จะเก็บค่าเช่ากับเธอทำไมล่ะ? พี่ซื้อบ้านมาก็เพื่อไม่ต้องจ่ายค่าอะไรพวกนี้นี่แหละ"

ซูข่านพูดด้วยรอยยิ้มอย่างช่วยไม่ได้

อสังหาริมทรัพย์ทุกอย่างนั้นมีราคาที่สูงเกินไปในทุกยุคทุกสมัยจริงๆ หลายต่อหลายคนต่างต้องการที่จะมีบ้านเป็นของตัวเอง แต่ด้วยราคาที่สูงเกินไปนั้นทำให้พวกเขาไม่มีทางเลือกจนต้องเช่าบ้านอยู่

ยิ่งบ้านหรูหราและใหญ่มากแค่ไหนก็ยิ่งมีราคาเช่าแพงมากขึ้นเท่านั้น และถ้าบ้านหลังไหนอยู่ใจกลางเมืองอีกละก็ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องราคาเช่าต่อวันเลย มันมหาศาลซะยิ่งกว่ามหาศาลซะอีก

การเช่าบ้านหรืออยู่ตามห้องรูหนูล็กๆจึงเป็นตัวเลือกซะมากกว่า

"ฮี่ๆๆ"

ลี่ซีหัวเราะอย่างมีความสุข

ซูข่านมองไปที่ลี่ซีและก็พูดว่า

"เธออยู่บนเครื่องบินมาทั้งคืนแล้ว พี่ว่าเธอไปอาบน้ำให้ร่างกายสดชื่นก่อนดีกว่า จากนั้นค่อยลงไปกินข้าวล่างข้างกัน พี่ให้คนเตรียมอาหารเสฉวนให้เธอไว้แล้ว"

"จริงเหรอคะพี่ซูข่าน ขอบคุณมากค่ะ"

ลี่ซีได้ยินก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจและเข้ามากอดซูข่านแน่นๆ

"พี่ซูข่านเป็นพี่ชายที่ดีที่สุดในโลกเลย"

แม้ว่าพี่ซูข่านจะเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ แต่พี่ซูข่านก็ดูแลและปฏิบัติเธอเป็นอย่างดีราวกับเป็นน้องสาวแท้ๆ

ถ้าตอนนั้นที่เราหนีออกจากบ้านแล้วไม่ได้มาเจอกับพี่ซูข่าน ป่านนี้เราอาจจะต้องนอนอยู่ข้างถนนแล้วก็เป็นได้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการเรียนต่อที่ต่างประเทศเลย

แถมยังเป็นประเทศอเมริกา มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดอีก

รู้ไหมว่ามีคนจีนกี่คนที่สามารถเข้าเรียนที่นั่นได้ ถ้าไม่ได้เส้นสายของพี่ซูข่านป่านนี้เราจะได้เรียนรึเปล่าก็ยังไม่รู้

การใช้ชีวิตในอเมริกาอีก ถึงพ่อและแม่จะให้เงินทุกเดือน แต่พี่ซูข่านก็เพิ่มเงินนั้นมาอีก ด้วยเงินที่พี่ซูข่านส่งมาเพิ่มทำให้ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องค่าครองชีพเลยที่อเมริกา

ไหนจะยังพี่เสว่เอ๋อจะมักจะมาหาบ่อยๆ บางครั้งมาไกลขนาดนี้ก็คิดถึงบ้านเหมือนกันแต่ได้อยู่กับพี่เสว่เอ๋อทำให้รู้สึกไม่เหงาเลยสักนิดเดียว

พี่เสว่เอ๋อยังช่วยหางานทำให้อีกในระหว่างที่เรียนอยู่ที่นี่ เธอติดต่อไปยังบริษัทที่เธอเป็นหุ้นส่วนแล้วก็ฝากเราเข้าไปทำงาน แน่นอนว่าเงินเยอะกว่าคนทั่วไปอยู่แล้ว

ลี่ซีมองหน้าซูข่านแล้วก็รู้สึกว่าตัวเองโชตดีจริงๆที่เธอได้มีลูกพี่ลูกน้องแบบนี้

"หนูอยากจะอ้วกทุกครั้งเลยเวลาที่กินอาหารจีนที่นู้น รสชาติของมันแย่แบบแย่มากๆเลย พี่ซูข่านน่าจะลองไปชิมสักวันดูนะ"

ลี่ซีพูดไปก็ทำสีหน้าสะอิดสะเอียนไป

"พวกเขาต้องทำขายให้กับคนตะวันตกไง ยังไงรสชาติก็ต้องไม่เหมือนบ้านเราอยู่แล้ว"

ซูข่านแก้ต่างด้วยรอยยิ้ม

"ยังไงหนูก็ไม่ชินแต่ตอนนี้หนูอยากกินอาหารเสฉวนจะแย่แล้ว"

ลี่ซีมองไปที่ซูข่านราวกับเด็กที่มองขนมในมือของผู้ใหญ่ เมื่อนึกถึงอาหารเสฉวนแล้ว ลี่ซีก็แทบจะกลั้นน้ำลายเอาไว้ไม่อยู่

ซูข่านยิ้มและเอามือไปขยี้หัวของลี่ซี 2-3 ทีก่อนจะพูดว่า

"งั้นก็รีบไปอาบน้ำได้แล้ว ถ้าอยากกินอะไรเป็นพิเศษก็บอกแม่ครัวที่นี่ได้เลย แม่ครัวของบ้านหลังนี้รู้จักอาหารจีนฝั่งแผ่นดินใหญ่หลากหลายเลยนะ"

"ถ้าวันไหนคิดถึงอาหารหนานจิงหรือหูหนานก็บอกให้แม่ครัวทำให้ก็ได้"

ก่อนที่ซูข่านจะออกไปรับลี่ซี เขาได้บอกให้แม่ครัวเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำอาหารเสฉวนไว้แล้ว และเขาก็ได้บอกให้เตรียมเผื่ออาหารฝั่งแผ่นดินใหญ่ไว้ด้วย

เมื่อพวกเขากลับมา จะได้ทำอาหารที่ต้องการได้ทันที