หลังจากเปิดร้านมาหลายวันแล้ว แม้ว่าธุรกิจของร้านอาหารวังหลวงจะดีมาก แต่ซูข่านในฐานะเจ้านายที่ใหญ่ที่สุด นอกจากวันเปิดแล้วแล้วเขาก็ไม่ได้ไปที่นั่นอีกเลย

สิ่งนี้ทำให้เฒ่าจางตื่นตระหนกอย่างมาก เขาคิดว่าตัวเขาเองทำได้ไม่ดี เฒ่าจางได้เดินทางมาหาซูข่านและขอโทษด้วยตัวเอง

ซูข่านสับสนเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ซูข่านส่ายหัวแล้วบอกให้เฒ่าจางกลับไปดูแลร้านของเขาต่อ

ซูข่านได้เดินทางไปที่บ้านหลังสุดท้ายของซอย เขาเดินดูเหล้าเหมาไถที่เรียงรายกับเต็มทุกห้อง แล้วครุ่นคิด

"กลิ่นของเหล้าเหมาไถค่อนข้างแรง"

ถ้าเป็นเพียงเหล้าเหมาไถ 2-3 ขวดก็ยังแทบไม่ได้กลิ่นขนาดนี้ แต่ในบ้านหลังนี้มีเหล้าอยู่ 20 ตัน!!

ในห้องทุกห้องของบ้านเต็มไปด้วยเหล้าเหมาไถ กลิ่นไม่แรงก็น่าจะเป็นเหล้าปลอมแล้ว

ซูข่านกำลังคิดว่าเขาจะจัดการยังไงกับเหล้าพวกนี้ดี

ถ้าไม่รีบทำอะไรตอนนี้ อาจจะมีขโมยย่องเข้าบ้านหลังนี้สักวันหนึ่งแน่ๆ แถมไม่มีใครอยู่ในบ้านด้วย โดนขโมยได้ง่ายๆเลย

"ซู่เฟิง"

ซูข่านตะโกนออกมา

"ครับพี่สาม"

ซู่เฟิงวิ่งจากนอกบ้านเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"พี่สามต้องการอะไรครับ"

"นายไปหาคนที่น่าเชื่อถือได้สัก 2-3 คนมาเฝ้าเหล้าพวกนี้หน่อย ให้เงินเดือนพวกเขาเดือนละ 50 หยวน"

ซูข่านสั่งซู่เฟิง

"พี่สามครับ พี่คิดยังไงเกี่ยวกับเซียวหมันครับ?"

ซู่เฟิงทำตาเป็นประกายเมื่อได้ยิน นี่เป็นโอกาสที่พี่สามกำลังจะหาคนที่ไว้ใจได้มาทำงาน ตอนนี้พี่สามได้ให้งานกับเราแล้ว

ซูข่านครุ่นคิดครู่แล้วพูดว่า

"เซียวหมันงั้นเหรอ คนที่เฝ้าบ้านอยู่กับนายใช่ไหม?"

"ใช่ครับพี่สาม ถึงแม้เซียวหมันจะอายุน้อยกว่าผม แต่เขาก็เป็นคนที่ซื่อสัตย์มาก เขาโตมาพร้อมกันผม"

ซุ่เฟิงกำมือและทุบไปที่หน้าอกตัวเองเบาๆ

"ผมรับประกันเลยครับ เซียวหมันต้องดูแลที่นี่ได้ดีอย่างแน่นอน จะไม่มีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้นที่บ้านหลังนี้แน่ๆ"

"โอเค"

ซูข่านพยักหน้า

"นายไปจัดการหาคนแบบนี้อีก 2 คน พวกเขาต้องรับผิดชอบของทุกอย่างในบ้านหลังนี้"

"ครับพี่สาม"

ซู่เฟิงตอบอย่างรวดเร็ว เขารีบวิ่งออกจากบ้านไปแล้วตะโกนเสียงดัง

"เซียวหมัน……หวางเซียวหมัน มานี่เร็ว ฉันมีข่าวดีจะบอก"

จากนั้นไม่กี่วิ ซู่เฟิงกับเซียวหมันก็ได้เข้ามาหาซูข่านในบ้าน

ซุ่เฟิงพูดด้วยรอยยิ้ม

"พี่สามจะให้นายดูแลเหล้าในบ้านหลังนี้โดยให้เงินนายเดือนละ 50 หยวน เดี๋ยวฉันจะหาอีกสองคนมาช่วยนาย รีบขอบคุณพี่สามเร็วเข้า"

"ขอบคุณมากครับพี่สาม"

หวางเซียวหมันรีบพูดด้วยความดีใจ

ซูข่านโบกมือปัด

"อืม"

"ทีหลังไม่ต้องขอบคุณอะไรมากขนาดนี้แล้ว เดี๋ยวฉันกลับก่อน นายฟังซู่เฟิงต่อละกัน"

ซูข่านได้โบกมือลาซู่เฟิงและเดินกลับ

อีกไม่กี่สิบปี ถ้านักสะสมเหล้าชื่อดังได้มาเห็นบ้านหลังนี้

พวกเขาจะต้องช็อคตายแน่นอน เหมาไถอันโด่งดังถูกเก็บไว้ในบ้านหลังนี้ถึง 20 ตัน!!

หลายวันต่อมา ซู่ข่านได้มาเดินดูเหล้าเหมาไถทุกๆวัน เขาบอกให้ซู่เฟิงกับหวางเซียวหมัน ได้ย้ายเหล้าไปในจุดที่แดดส่องไม่ถึง เหล้าพวกนี้ไม่สามารถตากแดดได้

นอกจากนี้ซูข่านยังสั่งให้จดเหล้าเหมาไถในนี้ทั้งหมด ปีผลิต จำนวน และประเภท

ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ซูข่านดูมีความสนุกมากการเหล้าพวกนี้

แต่ความสุขของเขาก็ได้ถูกทำลายลงโดยโทรศัพท์จากทางใต้ ซึ่งเป็นการโทรมาจากสูเจิ้งเหมา

"มีโรงงานเครื่องจักรประกาศขายในเจียงหนาน คุณซูต้องการไหมครับ"

พอได้ยินข่าวนี้ซูข่านก็ขมวดคิ้วของเขา เขาไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น

ในปี 2008 โรงงานจำนวนมากได้ปิดตัวลงเนื่องจากอุปกรณ์ที่ล้าสมัย การที่ต้นทุนการผลิตสูงขึ้น พวกเขาจำเป็นต้องขายโรงงานทิ้งเพื่อเอาตัวรอด

มีบริษัทต่างชาติจำนวนมากได้เข้ามาซื้อและกลืนกินโรงงานและบริษัทเหล่านี้

บริษัทที่มีโรงงานด้วย ส่วนใหญ่จะเป็นบริษัทขนาดใหญ่ จำนวนพนักงานของบริษัทล้วนแล้วมีแต่คนเก่งๆ แต่ก็ยังเกิดเรื่องเปลี่ยนเจ้าของบริษัทกันได้

ซูข่านรู้สึกหดหู่ที่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ การที่คนในประเทศจีนทำงานให้คนจากต่างชาติ มันไม่ควรจะเกิดขึ้น

เขารู้สึกว่าชีวิตที่สะดวกสบายของเขาได้สั้นเหลือเกิน

ซูข่านได้บอกให้ซู่เฟิงไปตามซงหมิงเจียงมาพบเขา หลังจากที่ซู่เฟิงและซงหมิงเจียงมา ซูข่านได้บอกให้พวกเขาทั้งคู่ไปเก็บของเพื่อเดินทางไปทางใต้

ถ้าเป็นในสมัยปัจจุบันการเดินทางด้วยรถไฟฟ้าความเร็วสูง อาจจะถึงที่หมายได้โดยใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมง

แต่ตอนนี้มีเพียงรถไฟเก่าๆเท่านั้น ต้องใช้เวลาเดินทางเป็นวันๆ

หลังจากที่นั่งรถไฟเก่าๆมา ทั้งสามคนก็ได้มาถึงซูโจว พวกเขาออกจากสถานนีรถไฟ และก็ได้เดินทางต่อไปยังตอนใต้ของแม่น้ำแยงซี

ตั้งแต่สมัยโบราณ ซูโจวและหางโจวจะเป็นสถานที่ยอดนิยมของนักกวีที่มีชื่อเสียง พวกเขาได้สร้างสรรค์ผลงานเขียนที่มีชื่อระดับโลก ทำให้สถานที่ตรงนี้มีการพัฒนาเศรษฐกิจที่ดีในประเทศจีน

ไม่เพียงเท่านั้นเจ้าของอาลีบาบาก็ได้อยู่ทางตอนใต้ของแม่น้ำแยงซี

ชายผู้ก่อตั้งอาลีบาบาเขาเติบโตและทำงานมาที่นี่ตั้งแต่ยังเด็ก ใครก็ตามที่อยากจะฝึกภาษาอังกฤษ เจ้าของอาลีบาบาก็เป็นหนึ่งในตัวเลือกที่ดีในการเรียน

เขาเป็นตำนานของที่แห่งนี้

ซูข่านได้เห็นสูเจิ้งเหมาและลู่กั๋วเฉียงมารอรับพวกเขา ต้าชุนกับเหลาหลี่คงไม่ได้มาด้วยเนื่องจากรถที่มารับมีขนาดจำกัด

"คุณซู"

สูเจิ้งเหมาทักทายด้วยรอยยิ้ม

"พี่สาม"

ลู่กั๋วเฉียงมองไปที่ซูข่าน ดวงตาของเขาดูตื่นเต้นเล็กน้อย ตั้งแต่ที่เขาได้มาที่นี่โลกของเขาก็ได้ถูกเปิดอีกครั้ง

พี่สามได้สั่งให้เขาตามสูเจิ้งเหมาไปที่เผิงเฉิง แต่สูเจิ้งเหมามีธุระที่นี่เลยต้องแวะกันก่อน

ตอนแรกลู๋กั๋วเฉียงคิดว่าเผิงเฉิงได้เจริญที่สุดแล้วตั้งแต่ที่เคยเจอมา ถ้าไม่นับฝั่งฮ่องกง แต่การได้มาที่เจียงหนานแล้ว ทำให้ลู่กั๋วเฉียงรู้สึกว่าเขาเป็นเพียงกบน้อยในบ่อใหญ่เท่านั้น

ที่นี่มีการพัฒนาที่ดีไม่น้อยไปกว่าเผิงเฉิงเลย

มีโรงงานเล็กและโรงงานใหญ่จำนวนนับไม่ถ้วนขึ้นหนาแน่น บางทีอาจจะเยอะกว่าที่เผิงเฉิงซะด้วยซ้ำ

พี่สามช่างเป็นคนที่มองการณ์ไกลจริงๆ

ระหว่างที่กำลังขึ้นรถสูเจิ้งเหมา ลู่กั๋วเฉียงก็ได้พูดว่า

"ผู้จัดการโรงงานได้นัดคุยกันที่ทะเลสาปซีหูครับพี่สาม"

ทะเลสาปซีหู

เมื่อได้ยินคำพูดของลู่กั๋วเฉียง ดวงตาของซูข่านก็ได้ขยับเล็กน้อย เขาอดยิ้มไม่ได้ที่ได้ยิน

ที่นั่นเป็นสถานที่ที่ดีมาก

การเลือกสถานที่ตรงนั้นไว้สำหรับพูดคุย บ่งบอกได้ถึงศักยภาพที่ดีของผู้จัดการโรงงานคนนี้

"หึๆ"

ผู้จัดการโรงงานคนนี้ดูเหมือนจะเป็นคนที่น่าสนใจไม่ใช่น้อย