ซูข่านได้ใช้บ้านที่ซงหมิงเจียงเคยอาศัยอยู่ก่อนหน้านี้ เอาไว้เก็บเหล้าเหมาไถ

ตอนนี้ที่บ้านหลังนี้ไม่มีใครอาศัยอยู่แล้ว

ซงหมิงเจียงได้ไปทำงานกับจางเฉียง พี่น้องของเขาก็เดินทางไปเผิงเฉิง บ้านหลังนี้จงถูกปล่อยว่างอีกครั้ง

สถานที่แห่งนี้จึงเหมาะที่เก็บเหล้าเหมาไถจำนวนมาก เวลาไหนที่เขาอยากจะดื่ม ก็สามารถมาได้ทุกเมื่อ มันตั้งอยู่ไม่ได้ไกลจากบ้านของเขา

บางครั้งซูข่านก็อยากจะมาชมเหล้าหลายร้อยขวดวางเรียงกัน คงจะเพลิดเพลินไม่ใช่น้อย

"ไปเร็วเซียวหมัน เดี๋ยวตามพี่สามไม่ทัน"

ซู่เฟิงตะโกนจากด้านหลัง พวกเขารีบวิ่งตามซู่ข่านอย่างรวดเร็ว

หลังจากเดินไปประมาณ 200-300 เมตร ซูข่านก็เห็นรถบรรทุกขนาดใหญ่หลายคันจอดอยู่ที่หน้าบ้านของเขา มีคน 2-3 กำลังยกของอยู่

"ระวังด้วยนะ"

"รับดีๆ ระวังแตก"

"เอ้า เร็วเข้า"

ซูข่านที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนั้นได้ยินเสียงของจางเฉียงตะโกน

จากนั้นระหว่างที่ซูข่านได้เดินเข้าไปใกล้ จางเฉียงก็รีบวิ่งออกมาด้วยสายตาที่กระตือรือร้น

"พี่สามเดี๋ยวพวกผมจัดการขนของลงก่อนนะครับพี่ งานเล็กน้อยแค่นี้พี่ไม่ต้องเหนื่อยมาดูด้วยตัวเองก็ได้นะครับ"

"เอ๊ะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของจางเฉียง เขาก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย ปกติเขาจะเป็นคนคอยจัดการต่างๆและฟังแค่ผลลัพธ์อย่างเดียว ครั้งนี้เลยดูแปลกไปกว่าปกติ

ซู่เฟิงได้ยินเขาก็ยิ้มออกมา

ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าทำไมจางเฉียงถึงได้ประสบความสำเร็จในการทำงาน เขาสามารถพูดกับพี่สามได้อย่างเป็นกันเองนี่เอง

"ฉันต้องทำบ้างแล้ว"

ซู่เฟิงคิดกับตัวเอง เขาไม่รู้เลยว่าต้องเริ่มพูดกับพี่สามยังไงให้ได้เป็นกันเองแบบจางเฉียง

ซู่เฟิงเฝ้าหน้าบ้านของซูข่านมาตั้งหลายวันแล้ว เรื่องที่จะพูดคุยกับพี่สามก็คงมีแค่…

เรื่องนอนของพี่เขาเนี่ยแหละ

คือเขานอนกลางวันเกือบทุกวันเลย

แต่นอนกลางวันแบบนี้ พี่สามก็มีงานที่ไม่ต้องลงมือทำเองได้ตั้งหลายงาน นี่แหละคือความสามารถของพี่สาม

"เอาเหล้าขวดนั้นมาดูหน่อย"

ซูข่านเห็นชายหนุ่มกำลังแบกของอยู่ก็ได้พูดกับเขา เขาเห็นขวดเหล้าเหมาไถดูเป็นแบบเก่ากว่าที่คิดไว้ แถมมีอะไรไม่รู้เขียนอยู่ข้างบนขวด

"เสี่ยวหลง!!"

จางเฉียงตะโกนเสียงดัง

ชายหนุ่มที่ชื่อเสี่ยวหลงได้เดินเข้ามาหาจางเฉียง

จางเฉียงได้สั่งเสียงดัง

"วางไว้ตรงนี้ แล้วกลับไปทำงานต่อ"

จางนั้นเสี่ยวหลงก็ได้วางเหล้าเหมาไถไว้ที่พื้นและเดินกลับไปยกของต่อ

"เชิญครับพี่สาม"

จางเฉียงพูดอย่างรวดเร็ว

ซูข่านนั่งยองๆและมองไปที่เหล้าเหมาไถข้างล่างด้วยความสงสัย

เขาเห็นสีของขวดเหล้าเข้มมาก แถมขวดก็ดูเหมือนไม่ใช่ขวดใหม่

เหมือนกับเหล้าพวกนี้ถูกเก็บมาเป็นเวลานาน ทำให้สีของขวดเปลี่ยนไป

หากเป็นเหล้าที่ถูกฝังเอาไว้ในดิน ผ่านไปประมาณ 10 ปี สีของขวดเหล้าจะดูดเอาสีของดินรอบๆมาเป็นสีใหม่ จริงๆแล้วมันก็แค่เคลือบผิวด้านนอกนั้นเท่านั้น

เห็นได้ชัดว่าเหล้าเหมาไถพวกนี้มีอายุมากจนสีขวดเปลี่ยนไป ถ้าเปิดขวดเหล้าแล้วควรจะรีบดื่มให้หมดทันที ไม่อย่างงั้นรสชาติที่ดีต้องระเหยไปอย่างรวดเร็วแน่นอน

ซูข่านเอาเหล้าเหมาไถใส่ลงไปที่เดิมและยืนขึ้น

"เอาไปเก็บรวมกับอันอื่น"

"อย่าทำแตกล่ะ"

"ครับผม"

จางเฉียงก้มหัวลง

รถบรรทุกขนาดใหญ่หลายคันได้มาส่งเหล้าเหมาไถ มีผู้คนจำนวนนับสิบคนขนของบนรถบรรทุกเข้าไปในบ้าน

ประมาณ 1 ชั่วโมง เหล้าเหมาไถที่เต็มรถบรรทุกก็ได้ถูกยกลงมาเก็บไว้ในบ้าน

ซูข่านมองดูคนที่กำลังพักเหนื่อยกันอยู่ข้างรถ เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าแล้วหยิบเงินออกมา 100 หยวน

"เอาไป"

ซูข่านหยิบเงินใส่ในมือของจางเฉียงและพูดต่อว่า

"พวกเขาขยันทำงานดีมาก นายเอาเงินไปให้พวกเขาแล้วบอกว่าสามารถเอาไปกินฉลองได้เต็มที่ ถ้าเมาแล้วก็ขับรถระวังด้วย"

"พี่สามครับ เงินจำนวนี้มัน…"

ระหว่างที่จางเฉียงกำลังจะพูด เขาก็ได้มองไปที่หน้าของซูข่าน จากนั้นก็รีบหันหน้าไปยังคนนับสิบที่กำลังพักเหนื่อยกันอยู่

จางเฉียงรีบเดินไปหาพวกคนงานแล้วยืนเงินให้กับพวกเขา จากนั้นเขาก็พูดอะไรกับคนพวกนั้นเล็กน้อย

"ขอบคุณครับพี่สาม"

จางเฉียงตะโกนเสียงดัง

"ขอบคุณพี่สาม"

"ขอบคุณพี่สาม"

ทันใดนั้นเอง ผู้คนนับสิบก็ได้ตะโกนใส่ซูข่าน

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำไมต้องตะโกนดังขนาดนี้ พูดธรรมดาก็ได้ยินแล้ว

"หยุดตะโกนได้แล้ว"

ซูข่านพูดเสียงแข็ง

โชคดีที่บ้านหลังนี้อยู่ท้ายซอย มีคนอยู่แถวนี้ไม่เยอะ

"พี่สามครับ ใจเย็นก่อน"

ซู่เฟิงรีบวิ่งไปหาจางเฉียงและเตือนเขา

"พี่สามไม่ชอบเสียงดังแบบนี้"

ใบหน้าของจางเฉียงถอดสี ดูเหมือนว่าเขาทำผิดอีกแล้ว

เขารีบหยิบเงินขึ้นมา 100 หยวนออกมาจากกระเป๋าของเขา

"เสี่ยวหลง นายพาทุกคนไปฉลองที่ร้านวังหลวง"

จางเฉียงพูดกับเสี่ยวหลง

ซูข่านมองดูการกระทำที่อยู่หน้าบ้าน จากนั้นเขาก็หันหลังและเดินเข้าไปในบ้าน

ใบบ้านมีเหล้าเหมาไถเรียงรายเต็มห้องโถง

ดวงตาของซูข่านก็ลุกแววด้วยความตื่นเต้น อากาศข้างในก็เติมไปด้วยกลิ่นของเหล้า พอสูดดมมากๆก็เริ่มจะเวียนหัวหน่อยๆแล้ว

ซูข่านรู้สึกสงสารคนที่จะมาอยู่บ้านหลังนี้ต่อ

การที่จะหาที่ดินเพื่อสร้างบ้านในยุคนี้ไม่ง่ายเหมือนกับปัจจุบัน อาจจะต้องรอเวลาสัก 2-3 ปีก่อนถึงจะสร้างห้องเก็บเหล้าพวกนี้เอาไว้ใต้ดิน

เพราะยังไงถ้าจะสร้างเพื่อเพื่อเก็บเหล้าเหมาไถมันก็แปลกๆอยู่

ในอีก 2-3 ปีข้างหน้าเดี๋ยวก็จะได้ซื้อไวน์ลาฟิตมาเก็บอยู่แล้ว

บ้านหลังที่จะสร้างจะได้เก็บทั้งเหมาไถและลาฟิต

ระหว่างที่คิดซูข่านก็ได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

"พี่สามครับ ผมผิดไปแล้วอภัยให้ผมด้วย"

จากนั้นจางเฉียงก็ได้วิ่งเข้ามาในบ้านและก้มหัวต่อหน้าซูข่านอย่างรวดเร็ว

"อืม"

ซูข่านพูดโดยไม่ได้มองหน้าจางเฉียง

"อย่าทำแบบนี้อีก พวกเราไม่ใช่แก๊งเจ้าพ่อสักหน่อย"

"ขอโทษด้วยครับ"

จางเฉียงพูดอย่างรวดเร็ว

"คราวหน้าผมจะไม่ทำอีกแล้วครับ"

"คราวหน้าเหรอ?"

ซูข่านพูดเบาๆ

"ไม่ทำแบบนี้อีกแล้วครับ"

จางเฉียงส่ายหัวอย่างรวดเร็ว ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ

เขารู้สึกเหมือนหัวใจจะวายได้ทุกเมื่อ

"ถ้าอย่างงั้นก็ดี นายไปที่ร้านวังหลวงแล้วฉลองกับพวกคนพวกนั้นเถอะ"

ซูข่านสั่งเสียงเข้ม

"ครับ"

จางเฉียงพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

ระหว่างที่จางเฉียงกำลังจะเดินออกไปซูข่านก็ได้พูดขึ้นมาอีกครั้ง

จางเฉียงขนลุกที่ยินเสียงของซูข่าน เขาแทบจะเป็นลม

"ถ้าเจอเสี่ยวเว่ยกับเฒ่าจางฝากทักทายด้วย"

จางเฉียงถอนหายใจด้วยความโล่งอก