ในช่วงเวลา 1 อาทิตย์ที่ผ่านมาหยางไท่เฉียน อาจารย์ฮู่ และจ้าวชิงชิง ต่างทำงานร่วมกันเพื่อจดสิทธิบัตรของในมหาวิทยาลัย รวมถึงในเมืองหนานจิงด้วย

มีสิทธิบัตรได้ถูกจดกว่าหลายร้อยรายการ

ในหมู่สิทธิบัตรที่ได้จดนั้นมีทั้งอันที่น่าจะมีอนาคตไกลมาก บางสิทธิบัตรก็ดูไปได้ไม่ไกลแถมยังดูไม่สามารถสร้างกำไรได้อีก

อย่างไรก็ตามซูข่านก็ได้บอกให้จดสิทธิบัตรและซื้อมันไว้ทั้งหมด

แต่ก็ไม่ใช่ว่าสิทธิบัตรที่ซื้อจะมีราคาเท่ากับของอาจารย์ฮู่ บางสิทธิบัตรหยางไท่เฉียนก็ซื้อเพียงในราคาเพียงไม่กี่ร้อยหยวนเท่านั้น

สำหรับอาจารย์และนักประดิษฐ์แล้ว บางคนก็ยอมขายด้วยเงินเพียงไม่กี่ร้อยหยวนแล้ว

ซึ่งทุกราคาที่ซื้อขายนั้นทั้งสองฝ่ายจะตกลงจนพอใจกันแล้ว

นอกจากสิ่งสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ของอาจารย์ฮู่แล้ว ยังมีสิทธิบัตรบางอย่างที่สามารถนำมาประยุกต์ใช้ไปต่อยอดกับสิ่งประดิษฐ์ของอาจารย์ฮู่ได้ด้วย

ซูข่านเลยบอกให้ทางหยางไท่เฉียนเสนอตัวเลือกที่เสนอให้กับพวกเขาดู

มันเป็นการแสดงถึงการให้เกียรติต่อมันสมองของคนที่คิดมันขึ้นมาได้ พวกเขาสมควรได้รับเงินก้อนใหญ่นี้

บางคนก็ได้ทุ่มเททั้งชีวิตให้กับสิ่งประดิษฐ์พวกนี้ แต่ความยากจนของพวกเขาทำให้พวกเขาไม่สามารถไปได้ไกลจริงๆ

มีอาจารย์คนหนึ่งต้องการขายสิทธิบัตรของเขาแลกกับเงิน 10,000 หยวน เขายอมทุกอย่างเพื่อให้ได้เงินนี้

จากการพูดคุยเล็กน้อยทำให้รู้ว่า อาจารย์คนนี้ต้องการส่งลูกของเขาไปเรียนต่างประเทศ เขาจึงยอมขายทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อลูกของเขา

ซูข่านเองก็เข้าใจได้ทันทีและอนุมัติให้หยางไท่เฉียนซื้อสิทธิบัตรด้วยเงินจำนวน 10,000 หยวนนี้

"เจ้านายครับ"

ตอนนี้ที่สวนหน้าบ้านของซูข่านมีหยางไท่เฉียนที่กำลังยืนพูดคุยอยู่ ส่วนจางหม่านนั้นหลังจากที่งานของเธอเสร็จ เธอก็ได้กลับไปที่เซียงเจียงทันที

ใกล้จะถึงเดือนมิถุนายนแล้ว อสังหาริมทรัพย์ในเซียงเจียงมีแนวโน้มว่ากำลังจะเข้าสู่ยุคมืด ตอนนี้ที่ดินต่างๆในเซียงเจียงเริ่มจะขายไม่ออกแล้ว

ด้วยเหตุนี้จางหม่านจึงต้องรีบกลับไปเตรียมตัว

"ตอนนี้เรามีสิทธิบัตรอยู่ในมือถึง 320 ฉบับครับ สิทธิบัตรที่ถูกจดโดยต่างประเทศเองก็ยังไม่มีอันไหนคล้ายกับของพวกเรามาก่อน"

หยางไท่เฉียนพูดด้วยท่าทางตื่นเต้นอย่างมาก ตั้งแต่ที่เขาเป็นทำงานเกี่ยวกับสิทธิบัตรมาหลายปี

นี้เป็นครั้งแรกที่สิทธิบัตรมากมายเหล่านั้นได้ถูกจดในหนานจิง

"ดีมาก!"

ซูข่านพยักหน้า

หยางไท่เฉียนเป็นคนที่จัดการทุกอย่างได้รวดเร็วจริงๆ ใน 1 อาทิตย์ที่ผ่านมาได้มีสิทธิบัตรมากมายถูกซื้อโดยบริษัทสิทธิบัตรฮั่วถง

"ต้องขอบคุณจ้าวชิงชิงกับคุณฮู่เลยครับ พวกเขาทั้งสองทำหาสิทธิบัตรมาให้ผมเป็นจำนวนมาก"

หยางไท่เฉียนไม่กล้ารับคำชมของซูข่านโดยตรง

เขาต้องการยกเครดิตทุกอย่างให้กับจ้าวชิงชิงกับอาจารย์ฮู่ แต่การร่วมมือของทั้งสามคนทำให้อาทิตย์ที่ผ่านมาสามารถซื้อสิทธิบัตรได้จำนวนมาก

การดำเนินการทุกอย่างก็สามารถทำได้อย่างรวดเร็วเนื่องจากประสบการณ์ของหยางไท่เฉียน

"อืม"

ซูข่านพยักหน้าและพูดต่อ

"นอกจากในเมืองหนานจิงกับมหาวิทยาลัยชิงหวาแล้ว ยังมีวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยอื่นๆในเมืองรอบๆอีก นายก็ต้องไปจัดการด้วยเช่นกัน"

"ครับผม"

หยางไท่เฉียนพยักหน้าและพูด

"จ้าวชิงชิงกับอาจารย์ฮู่ได้ติดต่อพวกมหาวิทยาลัยต่างๆเอาไว้แล้ว ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถไปได้ด้วยตนเอง แต่สำหรับผมแล้วผมไม่มีปัญหาด้านนั้นเลย ผมสามารถไปได้ทุกที่ครับ"

"อืม"

"นายจัดการเรื่องพวกนี้ให้เรียบร้อยด้วยล่ะ นายจะต้องจัดการซื้อสิทธิบัตรให้ได้มากที่สุด"

ซูข่านพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

ถึงแม้ว่าจะไม่ได้พูดตรงๆ แต่ความหมายของซูข่านก็คือไม่อยากให้พวกคนญึ่ปุ่นมาซื้อสิทธิบัตรของคนจีน ต้องเป็นเขาเองที่ก้าวนำพวกคนญึ่ปุ่นเหล่านั้น

พวกนั้นจะต้องตกใจเมื่อรู้ว่าแผนการที่พวกมันเข้ามาเพื่อซื้อสิทธิบัตรต้องพังไม่เป็นท่า

"ครับเจ้านาย"

หยางไท่เฉียนพูดด้วยความตื่นเต้น

ซูข่านพยักหน้าให้พร้อมกับว่าพูดว่า

"จากนี้ไปนายต้องเดินทางไปอีกหลายที ฉันจะหาคนไปกับนายด้วยละกัน"

"จะ..จริงเหรอครับ?"

หยางไท่เฉียนถามด้วยความตื่นเต้น

ซูข่านไม่ได้ตอบแต่เขาหันไปในตัวบ้านและตะโกน

"เจียงเฝิง!!"

"ครับพี่สาม"

หลี่เจียงเฝิงรีบวิ่งจากในบ้านออกมาทันที เขาพร้อมรับคำสั่งซูข่านตลอดเวลา

หลี่เจียงเฝิงเองได้ยินข่าวมากมายเกี่ยวกับตัวของซูข่าน มีบางคนที่ได้ทำงานให้กับซูข่านแล้วตอนนี้กลายเป็นขาใหญ่ประจำเมืองก็มี

"นายไปหาคนมาอีกสองคน จากนี้ไปนายจะต้องเดินทางไปกับไท่เฉียน เขามีงานใหญ่ต้องทำ"

ซูข่านพูดกับหลี่เจียงเฝิง

ถึงแม้ว่าหยางไท่เฉียนจะสามารถเดินทางไปที่ไหนทั่วประเทศได้ แต่ตัวเขานั้นเป็นคนจากฮ่องกง เขาไม่รู้ธรรมเนียมปฏิบัติในเมืองจีนสักเท่าไหร่

จริงๆจะปล่อยหยางไท่เฉียนไปคนเดียวก็ได้แต่ถ้ามีคนไปตามช่วยเขาสักหน่อยมันจะทำให้อะไรดูง่ายขึ้น และถ้ายิ่งเป็นคนที่แบบหลี่เจียงเฝิงอีก

"ได้ครับพี่สาม"

หลี่เจียงเฝิงพยักหน้า

สองวันต่อมาหลี่เจียงเฝิงได้พาพรรคพวกอีก 2 คนติดตามหยางไท่เฉียนเพื่อออกเดินทาง พวกเขาเริ่มต้นไปยังรอบๆหนานจิงก่อน

ในชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงใต้ ที่นั่นมีมหาวิทยาลัยสำคัญหลายแห่ง การไปซื้อสิทธิบัตรที่นั่นต้องใช้เวลาประมาณหนึ่ง จากนั้นค่อยเริ่มไปในภาคกลางต่อได้

ส่วนทางมหาวิทยาลัยที่อยู่ทางภาคใต้นั้นอาจารย์หรือว่างานที่จดสิทธิบัตรต่างๆ พวกนั้นน่าจะให้จ้าวชิงชิงติดต่อง่ายกว่ามาก

ในสายตาของอาจารย์ระดับมหาวิทยาลัยแล้ว ใครๆต่างก็รู้จักกับจ้าวชิงชิง ชื่อเสียงของเธอนั้นน่าทึ่งอย่างมาก ใครๆต่างก็ประทับใจในตัวของจ้าวชิงชิง

มีอาจารย์หลายคนได้ส่งจดหมายหาจ้าวชิงชิงเพื่อชื่นชมสิ่งที่เธอทำด้วย และก็มีอาจารย์อีกหลายคนที่ต้องการให้จ้าวชิงชิงมาเรียนต่อปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยพวกเขา

ก่อนหน้านั้นภาพลักษณ์ของหยางไท่เฉียนที่ซูข่านเห็นนั้นไม่ต่างอะไรกับศพเดินได้เลย ถึงแม้ว่าจะแต่งกายดูดีแค่ไหนแต่มันกลับไม่มีชีวิตชีวาเลย สายตาของเขาก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

"เจ้านายครับ"

หยางไท่เฉียนได้พูดกับซูข่านด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น

ตอนนี้สายตาของหยางไท่เฉียนได้เปลี่ยนไปแล้ว จากคนที่ดูเหมือนกับร่างที่ไร้วิญญาณ บัดนี้ร่างกายของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานที่เอ่อล้น ราวกับว่าเขาเป็นนกฟีนิกซ์ที่กลับมาคืนชีพอีกครั้ง