ไม่เกี่ยวว่าซูข่านมีเงินเยอะ แต่เศรษฐกิจของประเทศจีนกำลังอยู่ในช่วงที่ไม่เคยดีเท่าไหร่ ที่ดินเลยราคาถูกมากๆ

จริงๆถ้าโอนเงินสัก 10 จากบริษัทว่านเซี่ยงมา บางทีอาจซื้อที่ดินทั้งเมืองบางเมืองในภาคเหนือได้เลย

"พี่สามไม่ต้องห่วงครับ ตอนนี้ยังมีเงินของพี่สามอีกเยอะเลย"

จางเฉียงพูดด้วยรอยยิ้ม

เมื่อเดือนที่แล้วซูข่านมีเงินปันผลเกือบหนึ่งล้าน เขาไม่ต้องการเงินสดนี่แล้ว เอาไปซื้อที่ดินบริเวณชานเมืองดีกว่าเยอะ เก็บในบ้านก็ขึ้นราเปล่าๆ

ถึงขนาดซื้อที่ดินไป 100 ไร่แล้วก็เถอะ แต่ดูเหมือนว่าจะยังเหลือเงินอีกตั้งเยอะ แล้วเงินของสิ้นเดือนที่กำลังจะได้ก็จะมารวมอีก

"นี่ครับพี่สาม"

จางเฉียงหยิบโฉนดที่ดินจากในกระเป๋าของเขาออกมา 2 ฉบับแล้ววางบนโต๊ะ

"ช่วงนี้ที่ดินหรือบ้านในหนานจิงเริ่มหาซื้อยากขึ้นเรื่อยๆเลยครับ หลายคนเริ่มไม่อยากขายแล้ว ส่วนใหญ่จะขายเป็นห้องในบ้านรวมซะมากกว่า"

"เดือนที่ผ่านมาซื้อบ้านได้ 2 หลังเองครับ"

จางเฉียงพูดด้วยน้ำเสียงที่น่าสงสาร

"ไม่เป็นไร"

ซูข่านหยิบโฉนดที่ดินบนโต๊ะขึ้นมาดู เกือบปีแล้วเขาให้ลู๋กั๋วเฉียงได้ซื้อที่ดินและบ้านในหนานจิง ตอนนี้จางเฉียงก็ได้มารับหน้าที่นี้ต่อ ปัจจุบันซูข่านมีที่ดินและบ้านหลายร้อยหลังแล้ว

มีทั้งบ้านสวน ที่ดินเปล่า บ้านชุด โดยเฉพาะบ้านสวน ในอนาคตจะมีราคามากกว่าหลายหมื่นล้านเลย ซูข่านเลยอยากเน้นบ้านสวนเป็นพิเศษ

แต่มันไม่ง่ายเลยที่จะซื้อบ้านสวนในตอนนี้ได้ ผู้คนก็เริ่มไม่อยากขายกันแล้ว

อย่างน้อยได้มา 2 หลังก็ยังดีกว่าไม่ได้เลย ตอนนี้เขาน่าจะมีที่ดินเยอะสุดในหนานจิงแล้ว

"ไว้มีโอกาสก็รีบจัดการซื้อบ้านสวนให้หมดซะ ไม่จำเป็นต้องเลือกสถานที่ก็ได้"

ซูข่านไม่สนเลยว่าบ้านสวนจะอยู่ที่บริเวณไหน ขึ้นชื่อว่าบ้านสวนก็ย่อมมีราคาอยู่แล้ว

"ครับพี่สาม"

จางเฉียงพยักหน้า

หลังจากที่จางเฉียงกลับ ซูข่านก็ได้หยิบโฉนดที่ดินไปที่ห้องนอนของเขา จากนั้นก็เปิดตู้เสื้อผ้าออก

ซูข่านหยิบโฉนดที่ดินด้านในรวมกับในมือแล้วเดินไปที่หลังบ้าน เขาต้องการเก็บโฉนดที่ดินทั้งหมดไว้ที่ห้องลับของบ้านหลังนี้

เมื่อไปถึงที่หลังบ้านซูข่านไม่เห็นเฒ่าหลี่อยู่ แสดงว่าวันนี้จ้าวชิงชิงที่เป็นลูกศิษย์ไม่ได้มาเรียนกับเขา หมายความว่าเฒ่าหลี่น่าจะทำงานของเขาอยู่ในห้องลับ

จากนั้นซูข่านก็ไปกดกลไกและเดินเข้าไปยังห้องลับ แล้วซูข่านก็เจอเฒ่าหลี่ตามที่คาดเอาไว้

"คุณมาที่นี่ทำไม?"

เมื่อเห็นซูข่านเดินเข้ามาในห้องลับ เฒ่าหลี่ก็ตกตะลึง ซูข่านไม่ได้เข้ามาที่ห้องลับเป็นเวลานานกว่าครึ่งเดือนแล้ว

หากไม่ใช่เพราะห้องที่นี่เก็บของมีค่าอยู่ เฒ่าหลี่เองก็อยากให้จ้าวชิงชิงมาที่นี่เหมือนกัน ของเก่าที่อยู่ในนี้มีประวัติศาสตร์เยอะกว่าที่อยู่ในสวนหลังบ้านอีก

"เก็บของนิดหน่อยน่ะ"

ซูข่านชูโฉนดที่ดินให้กับเฒ่าหลี่ดู

เฒ่าหลี่เห็นโฉนดที่ดินก็หันกลับมามองของเก่าต่อ เขารู้ว่าซูข่านเก็บโฉนดที่ดินจำนวนมากในห้องลับแห่งนี้ แต่เฒ่าหลี่เองก็ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้

เขาทำงานกับซูข่านมานาน นอกจากของเก่าพวกนี้แล้วก็ยังมีอสังหาริมทรัพย์อีกมากมายที่อยู่ในห้องลับแห่งนี้

จริงๆคนโบราณมีคำสอนสำหรับคนที่มีที่ดินเยอะอยู่เหมือนกันนะ แต่ไม่พูดกับซูข่านจะดีกว่า

"แคร็ก"

ซูข่านหยิบกล่องไม้โบราณขึ้นมา กล่องไม้โบราณล้ำค่านี้ซูข่านเอาไว้เก็บโฉนดที่ดินจำนวนมากของเขา มันเป็นของโบราณที่ทำจากไม้ชั้นดี สามารถป้องกันปลวก มด และหนูได้

จริงๆมันน่าจะเป็นของครอบครัวที่สร้างกล่องไม้นี่ขึ้นมา แต่พวกเขาคงไม่รู้คุณค่าของมันเลยขายทิ้ง แต่ถ้าอยู่กับครอบครัวธรรมดาก็คงเป็นเพียงกล่องไม้ธรรมดาเท่านั้น

หลังจากที่ซูข่านเก็บโฉนดที่ดินเสร็จ เขาก็เห็นเฒ่าหลี่กำลังจดจ่ออยู่กับของเก่า ซูข่านไม่ได้พูดอะไรและเตรียมตัวเดินออกจากห้องลับ

"จ้าวชิงชิงเหมือนจะต้องการความช่วยเหลือจากคุณน่ะ เธอไม่ได้เอ่ยปากบอกหรอกแต่ผมเห็นสีหน้าของเธอก็เดาได้แล้ว"

ระหว่างที่ซูข่านออกจากห้องลับเฒ่าหลี่ก็ได้พูดขึ้นมา

"อืม"

ซูข่านส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ เฒ่าหลี่ไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเขาเลย พูดถึงแต่ลูกศิษย์ของเขาจ้าวชิงชิง

เฒ่าหลี่ดูเป็นห่วงลูกศิษย์คนนี้มาก อย่างกับเธอเป็นหลานแท้ๆของเขา

ตัวของเฒ่าหลี่นั้นก็ไม่ได้มีลูกศิษย์ลูกหาอะไร เห็นว่าลูกชายหรือหลานๆก็ไม่มี ไม่แปลกที่เขาจะชอบจ้าวชิงชิงพิเศษ เธอเป็นคนที่คนฉลาดและมีไหวพริบ

เฒ่าหลี่สอนวิชาของเก่าและถ่ายทอดความรู้ให้กับจ้าวชิงชิง ไม่รู้ว่าเขาวางแผนให้จ้าวชิงชิงมาเป็นผู้ช่วยของเขารึเปล่า

ซูข่านคิดเรื่องนี้แล้วก็ส่ายหัว

วันนี้จ้าวชิงชิงไม่ได้มา ไม่แน่เธออาจะมาพรุ่งนี้ก็ได้ ไว้เธอมาค่อยถามเธอละกันว่าเป็นอะไร

ซูข่านออกจากห้องลับและไปนั่งที่มุมน้ำชาหน้าบ้าน จากนั้นเขาก็พักผ่อนกับชาที่แสนอร่อย

ผ่านไป 2 วัน จ้าวชิงชิงก็ไม่ได้มาที่บ้านของซูข่าน จากนั้นเธอก็ได้มาในวันที่ 3

เมื่อจ้าวชิงชิงมาที่บ้านของซูข่าน เธอเห็นซูข่านกำลังดื่มชาอยู่ที่มุมเดิมของเขา เมื่อมองไปยังซูข่านหัวใจของจ้าวชิงชิงก็มักจะเต้นเร็วขึ้นเสมอ

"สวัสดีค่ะพี่สาม"

จ้าวชิงชิงทักทายซูข่านด้วยรอยยิ้มที่สดใส

"อืม"

ซูข่านพยักหน้าให้กับจ้าวชิงชิง เขาสังเกตเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสดใส แต่ก็ไม่เห็นมีความผิดปกติอะไรเลย

เมื่อเห็นจ้าวชิงชิงเดินไปที่สวนหลังบ้าน ซูข่านก็เลิกคิดเกี่ยวกับตัวเธอ

หลังจากนั้นก็ถึงเวลากลางวัน เฒ่าหลี่กับจ้าวชิงชิงก็ออกมากินข้าวพร้อมกัน เฒ่าหลี่เองก็ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ ซูข่านก็เลยปล่อยผ่านไป

หลังจากอาหารกลางวัน จ้าวชิงชิงได้ยืนอยู่ในบ้านและมองซูข่านที่กำลังจิบชาอยู่ จากนั้นเธอก็เดินออกไปหา

ซงหมิงเจียงกับหลี่เจียงเฝิงเห็นจ้าวชิงชิงเดินไปหาซูข่านแล้ว ทั้งสองก็ได้หันหน้ามามองกันและรีบไปหาอะไรทำในบ้านอย่างรวดเร็ว

จ้าวชิงชิงมองดูซูข่านที่กำลังนั่งจิบชาของเขาอยู่ ซูข่านก็มองมาที่จ้าวชิงชิงเช่นกัน เขาเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับจ้าวชิงชิง ทำไมเธอต้องมีท่าทีแปลกๆแบบนี้ด้วย

"พี่สามคะ"

จ้าวชิงชิงมองซูข่านด้วยดวงตาที่กลมโตและสวยงามของเธอ

"ฉันมีเรื่องอยากให้พี่รบกวนช่วยฉันหน่อย ตอนแรกฉันไม่อยากจะสร้างภาระให้กับพี่สามเลย แต่ฉันเองก็แก้ปัญหานี้ไม่ได้จริงๆ"

"ฉันได้ขอความช่วยเหลือจากทุกคนที่ฉันรู้จักแล้ว ไม่มีใครสามารถช่วยฉันได้เลย ฉันเลยคิดว่าพี่สามน่าจะช่วยฉันได้"