อาจารย์ฮู่ตะตะลึงไปชั่วครู่ จากนั้นเขาก็พูดขึ้นมาด้วยความสงสัย

"สองตัวเลือก มีอะไรบ้างครับ?"

จ้าวชิงชิงเองก็อยากรู้ด้วยเช่นกัน เธอไม่คิดว่าจะมีทางเลือกสำหรับเรื่องแบบนี้ด้วย

เธอได้เหลือบมองไปที่ซูข่านเล็กน้อย และคิดกับตัวเองในใจ

พี่สามเองก็ดูสนใจตัวเลือกของคุณหยางไท่เฉียนเหมือนกันน่าดู

หยางไท่เฉียนเห็นซูข่านรอฟังคำพูดของเขาอยู่ เขาก็ได้นึกถึงคำพูดของจางหม่านขึ้นมา

"แม้ว่าฉันจะแต่งตั้งให้มาเป็นประธานของบริษัทสิทธิบัตรฮั่วถงก็จริง แต่การตัดสินสินทุกอย่างจะขึ้นอยู่กับเจ้านายใหญ่เท่านั้น"

เจ้านายกำลังรอฟังตัวเลือกที่เขาจะเสนอให้กับคุณฮู่อยู่ ถึงแม้ว่าจะไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้ก็ตาม

แต่เขาเองก็อยู่ในจุดต่ำสุดมานานเกินไป นี่เป็นโอกาสที่เขาจะได้กลับไปอยู่ถึงจุดที่เขาควรจะเป็น ไม่สิครั้งนี้ดูจะดีกว่าโอกาสของเขาอีกด้วย

ด้วยสิ่งนี้ทำให้ไฟที่กำลังจะมอดดับในตัวของหยางไท่เฉียนลุกโชนขึ้นมา อยู่ๆสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังก็ได้เปลี่ยนไป เขาได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ

"ตัวเลือกแรกนะครับ"

"ทางบริษัทฮั่วถงจะขอซื้อสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ของคุณฮู่ในครั้งนี้ครับ เรามีข้อเสนอให้คุณพิจารณาดูครับ"

หลักจากที่ได้ยินอาจารย์ฮู่ก็ครุ่นคิดแล้วถามว่า

"ผมไม่รู้ราคาสิทธิบัตรของเขาหรอกครับ มันจะขายได้เท่าไหรเหรอ?"

"20,000 หยวนครับ"

"ห้ะ 20,000 หยวน"

อาจารย์ฮู่อ้าปากค้างเมื่อได้ยิน ดวงตาของเขาเบิกกว้างออกด้วยความตกใจ 20,000 หยวนกับสิทธิบัตร

เขารู้สึกตกใจมากที่ได้ยินจำนวนเงินมหาศาลนี้

ซูช่านเห็นท่าทางของอาจารย์ฮู่ ซูข่านก็รู้สึกสงสารเล็กน้อย เทียบกับต่างประเทศแล้วเงินจำนวนนี้เป็นเพียงแค่หน่อยเดียวเท่านั้นเอง

ในเมืองหนานจิงแบบนี้ ขนาดคนเป็นอาจารย์ของมหาวิทยาลัยยังได้เงินเดือนเต็มที่ไม่กี่สิบหยวนเท่านั้น หากว่าจะหาเงิน 20,000 เนี่ยไม่รู้ว่าอาจารย์ฮู่จะต้องทำงานอีกกี่สิบปี

ถ้าสมุมติเขาได้เงินเดือนละ 60 หยวน ปีหนึ่งเขาก็ทำเงินได้แค่ 720 หยวน ต้องใช้เวลาเกือบ 30 ปีกว่าเขาจะหาเงิน 20,000 หยวนได้

นี่แหละเป็นเหตุผลที่บริษัทต่างๆจากประเทศญี่ปุ่นได้เดินทางที่ประเทศจีนเพื่อซื้อสิทธิบัตรของคนจีนจำนวนมาก

สำหรับพวกคนญี่ปุ่นแล้ว พวกเขาเสนอราคาที่สูงกว่าเงินเดือนแบบนี้สัก 20-30 เท่าคนในประเทศจีนก็แทบจะไม่ปฏิเสธล่ะ

มันมีน้อยคนมากที่จะปฏิเสธเงินจำนวนมากขนาดนี้

ซูข่านเห็นอาจารย์ฮู่ปากสั่น เขาพยายามที่จะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่พูดออกมา

จ้าวชิงชิงเองก็มองไปที่อาจารย์ฮู่อย่างเอาใจช่วย

"เฮ้อ"

จากนั้นประมาณ 10 วิ อาจารย์ฮู่ก็ได้ถอนหายใจออกมาแล้วพูด

"ตัวเลือกแรกเป็นตัวเลือกที่น่าสนใจมากเลยครับ แต่ในเมื่อคุณมาถึงที่หนานจิงแล้ว ผมอยากได้ยินตัวเลือกที่สองบ้าง"

อาจารย์ฮู่มีเหงื่ออกเต็มหน้าปากของเขา การต่อสู้ภายในจิตใจของอาจารย์ฮู่ไม่ให้รับเงิน 20,000 นี่คงเป็นเรื่องลำบากใจไม่ใช่น้อย เขาต้องใช้เวลาเกือบ 10 วิถึงจะตัดสินใจได้

เมื่อเห็นว่าอาจารย์ฮู่ปฏิเสธตัวเลือกแรก ซูข่านก็อดไม่ได้ที่ชื่นชมอาจารย์ฮู่ผ่านสายตา ไม่ต้องสงสัยเลยเขาจะต้องกลายเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียงได้แน่

การตัดสินเรื่องยากๆแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วจะทำได้

หยางไท่เฉียนมองไปที่อาจารย์ฮู่ด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าอาจารย์ฮู่จะปรับตัวได้เข้ากับสถานการณ์ได้เข้าขนาดนี้

ก่อนมาที่นี่เขาได้ตรวจสอบเงินเฉลี่ยโดยทั่วไปของเมืองนี้แล้ว และจางหม่านเองก็เห็นด้วยที่จะใช้เงินจำนวนหนึ่งในการซื้อสิทธิบัตร

จริงๆแล้วอีกฝ่ายต้องสับสนกับเงินจำนวนนี้แท้ๆ แต่ท่าทางของเขากลับออกมาตรงกันข้าม

"ได้ครับ"

หยางไท่เฉียนก็แสดงความชื่นชมผ่านสายตาเช่นกันและพูดต่อ

"ตัวเลือกที่สองก็คือจะถือสิทธิบัตรนี้ร่วมกันครับ โดยให้ทางคุณฮู่จัดการโอนสิทธิการถือครองให้กับทางบริษัทเรา แล้วเงินที่จากสิทธิบัตรนี้เราจะแบ่งกันครับ"

"แบ่งยังไงครับ?"

อาจารย์ฮู่ถามด้วยความสงสัย

หยางไท่เฉียนตอบด้วยรอยยิ้ม

"ก่อนอื่นเราจะให้คุณเลย 2,000 หยวนสำหรับการโอนสิทธิบัตรนี้ให้เรา แล้วหลังจากนี้คุณจะได้ส่วนแบ่งของสิทธิบัตร 30% ครับ"

"30% กับ 2,000 หยวนงั้นเหรอ"

อาจารย์ฮู่ครุ่นคิดเกี่ยวกับตัวเลือกอันใหม่ เงินที่จะได้นั้นห่างจากตัวเลือกแรกถึง 10 เท่า

แค่ 10,000 หยวน คนยุคนี้ก็แทบจะไม่มีปัญญาหามาได้แล้ว

ด้วยเงินจำนวนนี้สามารถซื้อบ้านดีๆหลายชั้นได้เลย หรือจะเป็นบ้านสวนแบบซูข่านก็สามารถซื้อได้หลายหลัง

"พี่สามคะ พี่ว่าตัวเลือกนี้ดีกว่าไหม?"

จ้าวชิงชิงมองไปยังซูข่านและกระซิบถามเบาๆ

อาจารย์ฮู่เองก็หันมามองซูข่านด้วยเช่นกัน สายตาของเขาบ่งบอกได้ว่าต้องการความช่วยเหลืออย่างมาก เขาต้องการคำแนะนำอย่างเร่งด่วนตอนนี้

ซูข่านส่ายหัวให้กับจ้าวชิงชิงและหันไปพูดกับอาจารย์ฮู่

"ฉันเชื่อว่าอาจารย์ฮู่จะเลือกทางที่ดีที่สุดสำหรับตัวเขาเองได้"

"อึ้ก"

จ้าวชิงชิงตกใจจนเผลอกลืนน้ำลายอึ้กใหญ่

จางหม่านเองก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย เจ้านายแบบนี้จะหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว คำพูดที่ดูเหมือนจะธรรมดาแต่แฝงไปด้วยตวามหมายมากมาย หากว่าเป็นคนโง่ก็ไม่สามารถตีความที่เจ้านายพูดออกมาได้

ตัวเลือกที่เสนอให้กับอาจารย์ฮู่นั้นดีทั้งสองแบบ แต่จะมีตัวเลือกหนึ่งที่จะดีกว่าอีกตัวเลือกเล็กน้อย

แม้ว่าเจ้านายจะไม่ได้พูดตรงๆ แต่ในประโยคที่เจ้านายพูดมานั้น คนที่ตีความได้ก็จะเข้าใจได้ทันที

จางหม่านเองก็อยู่ในสถานะเดียวกับเจ้านาย ไม่สามารถช่วยอะไรอาจารย์ฮู่ได้มาก เขาต้องเป็นคนตัดสินใจเอง เนื่องจากสิทธิบัตรอันนี้มันเป็นของเขา การเลือกขายหรือไม่ขายนั้นก็เป็นการตัดสินใจของเขา

"ขอบคุณคุณซูมากสำหรับคำแนะนำครับ"

เมื่ออาจารย์ฮู่ได้ยิน ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างออกมาด้วยความดีใจ ตอนแรกเขากำลังลังเลอยู่กับทั้งสองตัวเลือกอยู่ แต่หลังจากได้คำแนะนำเขาก็ตัดตัวเลือกอีกตัวทิ้งไปอย่างง่ายดาย

"ผมว่าผมเลือก…"

อาจารย์ฮู่มองไปยังหยางไท่เฉียนด้วยสายตาที่มุ่งมั่นก่อนพูดว่า

"ตัวเลือกที่สองครับ ผมต้องการเงิน 2,000 พร้อมกับส่วนแบ่ง 30%"

"เฮ้อ"

หลังจากพูดจบอาจารย์ฮู่ก็ถอนหายใจ

การทิ้งเงิน 20,000 หยวนสำหรับคนทั่วไปนั้น มันเป็นตัวเลือกที่ลำบากใจจริงๆ แค่ 10,000 หยวนมันก็มหาศาลแล้ว แต่นี่คือเงิน 20,000 หยวนเลย

"ยินดีที่ได้ร่วมงานครับ"

หยางไท่เฉียนยื่นมือออกมาจับมือกับอาจารย์ฮู่

"เป็นการเลือกที่ฉลาดมากเลยครับ ถึงแม้ว่าตอนแรกคุณจะได้แค่ 2,000 หยวนก็จริง แต่ถ้าสิ่งประดิษฐ์ของคุณสามารถต่อยอดไปได้ไกลกว่านี้อย่าว่าแต่ 20,000 หยวนเลย 200,000 หยวนก็เป็นไปได้ครับ"

"200,000 หยวนเลยเหรอครับ"

อาจารย์ฮู่ตกใจ

จ้าวชิงชิงเองก็กระซิบถามกับซูข่าน

"พี่สามคะ เยอะขนาดนั้นเลยเหรอคะ?"

"เยอะกว่าหลายร้อยเท่าเลยแหละ"

ซูข่านตอบด้วยรอยยิ้ม เทคโนโลยีที่นำสิทธิบัตรของอาจารย์ฮู่ไปใช้นั้น อาจจะต้องจ่ายให้กับเขามากกว่าปีละหลายล้านหยวนเลย ซึ่งส่วนแบ่งของอาจารย์ฮู่ก็จะมากด้วยเช่นกัน

แต่ซูข่านเองก็กลัวมันจะมากกว่าล้านหยวนน่ะสิ