ต้าเฟยรู้ดีว่าตัวเขาไม่ความสามารถอะไรแบบคนอื่นในเซียงเจียงหรอก คนอื่นนั้นดูดีกว่าต้าเฟยมาก

เขาเป็นได้แค่มาเฟียที่ปกครองกลุ่มเล็กๆเท่านั้น การที่เขาได้มาเป็นผู้บริหารครั้งนี้เป็นเพราะซูข่านได้ให้โอกาสเขาล้วนๆ

ต้าเฟยรู้สถานะของตัวเขาเองดียิ่งกว่าใคร เขาจึงอยากจะมอบชีวิตของเขาให้กับชายที่ชื่อว่าซูข่านตอนนี้

"ไม่เชื่อคุณซูลองสั่งให้ผมทำอะไรสักอย่างก็ได้ครับ จะให้ผมคลานเหมือนกับหมาข้างถนนผมก็ยินดีที่จะทำให้ครับ"

ซูข่านรับรู้ถึงความภักดีที่ออกมาจากตัวของต้าเฟยอย่างเอ่อล้น นี่เป็นความรู้สึกของคนที่ยอมตายถวายชีวิตให้กับเจ้านาย

"ฉันบอกให้นายมาเป็นผู้บริหารของบริษัทอสังหาฯจงฮง ฉันไม่ได้ต้องการให้นายเป็นหมาข้างถนนคอยรับใช้ฉันสักหน่อย"

ซูข่านพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ใบหน้าของเขาไม่มีรอยยิ้มอีกแล้ว

"ขอโทษด้วยครับคุณซู ผมพูดทั้งหมดออกไปโดยไม่คิด ต่อไปจะไม่มีอีกแล้วครับ"

ต้าเฟยก้มหัวไปติดพื้นเพื่อขอโทษซูข่าน

ก่อนหน้านี้ที่เขาได้ทำงานกับพวกคนรวยหรือคนมีอำนาจมา พวกเขาส่วนใหญ่ปฏิบัติกับต้าเฟยเหมือนกับเป็นหมาข้างถนนจริงๆ

พวกนั้นแค่เอาเงินมาฟาดหัวแล้วก็สั่งการได้ทุกอย่างตามที่ใจต้องการ หากว่าทำอะไรไม่ได้ดั่งใจพวกเขา ชีวิตของต้าเฟยก็อาจจะจบสิ้นทันที

เขารู้ดีถึงความโหดร้ายของสังคมเบื้องหลังอันดำมืดนี้ นี่เป็นโอกาสที่เขาจะได้กลับตัวกลับใจมาใช้ชีวิตในโลกเบื้องหน้าอย่างที่คนอื่นเขาเป็นกัน

ซูข่านเอนหลังบนโซฟาแล้วก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงอย่างช่วยไม่ได้

"นายกลับไปได้แล้ว พรุ่งนี้ก็รีบไปหาจางหม่านแต่เช้าแล้วทำตามที่เธอสั่งซะ"

"ครับคุณซู"

ต้าเฟยยืนขึ้นและก้มหัวหนึ่งครั้งก่อนจะเดินออกจากไป

ซูข่านมองไปยังแผ่นหลังของต้าเฟยก็ส่ายหัวและพูดกับตัวเอง

"โลกใบนี้มีโอกาสมากมายรอนายอยู่ นี่ก็เป็นโอกาสที่นายจะต้องคว้ามันมาให้ได้"

ซูข่านรู้ถึงศักยภาพของตัวต้าเฟยดี การให้โอกาสครั้งนี้แก่เขาจะเป็นการเปลี่ยนแปลงชีวติของเขาโดยสิ้นเชิง

หลายต่อหลายคนที่ซูข่านได้ให้โอกาส คนที่คว้าเอาโอกาสของซูข่านได้ก็ได้เป็นคนใหญ่คนโตมากมาย

ยกตัวอย่างเช่นจางเฉียงและคนอื่นๆในหนานจิง หรือจะลู่กั๋วเฉียงและคนอื่นๆที่เผิงเฉิงอีก ยังไม่รวมสูเจิ้งเหมา จางหม่าน หยางไท่เฉียนอีก

ทั้งหมดนี่ซูข่านแค่สั่งให้ทำงานหรือแนะนำเพียงไม่กี่คำเท่านั้นเอง

"หมาข้างถนนงั้นเหรอ?"

ซูข่านไม่ม่มีวันที่จะปฏิบัติของคนของเขาอย่างนั้นแน่นอน

เมื่อคิดจบซูข่านก็ได้จิบชาที่เหลือจนหมดแล้วลุกเดินออกจากห้องรับแขกไป

วันรุ่งขึ้นต้าเฟยก็ได้ตื่นแต่เช้าและรีบมุ่งหน้าไปยังบริษัทว่านเซี่ยงทันที ทันทีที่เข้ามาในบริษัทและพูดคุยกับแผนกต้อนรับ จากนั้นเขาก็เดินต่อไปยังห้องทำงานของจางหม่าน

"คุณคือต้าเฟยใช่ไหม?"

จางหม่านมองไปที่ต้าเฟยที่เดินเข้าห้องทำงานมาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่สง่างามสมกับประธานบริษัท

"ใช่ครับ คุณซูได้บอกให้ผมมาพบคุณจางหม่านเพื่อฟังรายละเอียด"

ต้าเฟยพูดด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม

"อืม"

จางหม่านพยักหน้าและพูดต่อ

"จำสิ่งที่ฉันจะบอกกับคุณต่อไปนี้ให้ดี หลังจากนี้ไปคุณจะต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง"

"ครับ"

ต้าเฟยพยักหน้า

ตัวเขาเองรู้จักผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ เธอเป็นคนที่ดูแลบริษัททั้งหมดในเครือของคุณซู ได้ยินมาว่าเธอเป็นคนอนุมัติเงินในการสร้างตึกซิงซีอีกด้วย

ยิ่งรู้ว่าเธอเป็นคนที่สำคัญกับคุณซูขนาดนี้ ต้าเฟยเลยนั่งฟังสิ่งที่จางหม่านบอกทุกอย่างด้วยความตั้งใจ

จากนั้นไม่นานทั้งสองคนก็ได้เดินทางออกจากบริษัทว่านเซี่ยง มุ่งหน้าสู่บริษัทอสังหาฯจงฮงทันที

ไม่นานรถก็ได้เดินทางมาถึงยังบริษัทอสังหาฯจงฮง

ในตอนที่จางหม่านกำลังจะเดินเข้ามาในบริษัท ก็ได้มีชายวัยกลางคนอายุประมาณ 50 วิ่งออกมาพูดกับคุยเธอ

"สวัสดีครับประธานจาง"

ชายคนนี้เขารู้ดีว่าผู้หญิงที่เขาเพิ่งทักทายไปคือผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของบริษัทจงฮงตอนนี้

"สวัสดีค่ะ"

จางหม่านพยักหน้าเล็กน้อย

จากนั้นชายวัยกลางคนก็ได้เดินนำจางหม่านและต้าเฟยเข้าไปในบริษัท ระหว่างที่กำลังขึ้นลิฟต์ชายวัยกลางคนก็ได้พูดขึ้นมา

"ที่ห้องประชุมตอนนี้ผู้ถือหุ้นรายย่อยได้รออยู่แล้วครับ ถ้าประธานจางไปถึงก็สามารถเริ่มประชุมได้ทันที"

จากนั้นประตูลิฟต์ก็ได้เปิดออก ชายวัยกลางคนก็ได้เดินนำพาทั้งคู่ไปยังห้องประชุมทันที

ชายวัยกลางคนที่มีรับจางหม่านกับต้าเฟยนั้น เขาก็เป็นหนึ่งในคณะกรรมการผู้ถือหุ้นรายย่อยเช่นกัน ระหว่างทางที่เดินก็มีพนักงานได้ก้มหัวให้เขาเรื่อยๆ

เมื่อถึงที่หน้าห้องประชุมจางหม่านก็ได้พูดกับต้าเฟยเบาๆ

"ถึงแล้วนะ อย่าลืมที่ฉันบอกไปด้วยล่ะ"

ต้าเฟยรู้สึกตื่นเต้นมาก เขาสัมผัสได้เลยว่าร่างกายของเขาตอนนี้กำลังเดือดพล่านสุดๆ หลังจากนี้เขาจะกลายเป็นผู้บริหารของบริษัทนี้แล้ว

"ปังงงงงงงง"

เกิดเสียงดังขึ้นทันทีหลังจากที่ประตูห้องประชุมได้เปิดออก ผู้คนในห้องประชุมได้ยืนขึ้นและมารวมกันที่ใกล้ๆกับประตูทางเข้า

"พวกแกเป็นอะไรกัน"

มีเสียงคำรามเสียงดังจากภายในห้องออกมาเสียงดัง

ดูเหมือนว่าชายคนหนึ่งที่นั่งหัวโต๊ะจะเป็นคนทำเสียงดังตอนแรก ดูจากมือที่อยู่บนโต๊ะแล้วน่าจะตบโต๊ะเสียงดังและตะโกนออกมา

ชายคนดังกล่าวได้มองมาที่จางหม่านและต้าเฟยด้วยสายตาอาฆาตแค้นก่อนจะตะโกนเสียงดังพูดกับชายวัยกลางคนที่พาจางหม่านกับต้าเฟยมา

"ฮูหวางตอนนี้พวกเรากำลังประชุมคณะกรรมการผู้ถือหุ้นบริษัทอยู่ แกจะไม่เข้าร่วมประชุมก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ทำไมแกต้องพาคนนอกมาที่นี่ด้วย"

ฮูหวางได้เดินนำจางหม่านและต้าเฟยผ่านกลุ่มคนที่ยืนขวางไปยังชายที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ

จากนั้นชายที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะก็ได้ลุกขึ้นมาและตบไปยังใบหน้าของชายวัยกลางคนอย่างแรง และตะโกนออกมาเสียงดัง

"แกหักหลังฉันอย่างงั้นเหรอ?"

ฮูหวางชได้ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพูดกับชายที่ตบหน้าเขา

"ท่านประธานครับ ไม่สิคุณฮงเทียนครับ ตอนนี้คุณไม่ใช่ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัทแล้ว คุณควรรู้สถานะของตัวเองตอนนี้หน่อยนะครับ"

"ฮูหวาง แกหมายความว่าไง?"

สีหน้าของฮงเทียนที่โกรธตอนแรกได้เปลี่ยนไปเป็นสับสน

จางหม่านมองไปยังฮงเทียนแล้วก็ส่ายหน้า เธอเบื่อที่จะมาดูฉากในละครแบบนี้แล้ว จากนั้นเธอก็ได้หันหน้าและส่งสัญญาณให้ผู้ชายคนหนึ่งข้างเธอ

ชายคนดังกล่าวได้เดินออกมาจากหลังของจางหม่านช้าๆ

"เดี๋ยว.. นั่นมันม่อต้าจางไม่ใช่เหรอ"

"อะไรนะ? ทนายที่มีชื่อเสียงคนนั้นนะเหรอ?"

"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเขาถึงมาที่บริษัทเรา"

"ม่อต้าจางมาที่นี่ทำไม?"

ผู้คนที่อยู่ด้านหลังได้มองไปยังทนายที่มีชื่อเสียงคนนี้ เขาเป็นคนที่หาตัวได้ยากมากๆ ตารางงานของเขานั้นแน่นเอี๊ยดสุดๆ

ฮงเทียนที่เห็นม่อต้าจางก็ได้ยืนนิ่งราวกับถูกสะกด

"ต้องขอโทษด้วยนะครับคุณฮงเทียน คุณโดนปลดจากตำแหน่งประธานบริษัทอสังหาฯจงฮงแล้ว"

ม่อต้าจางพูดอย่างเคร่งขรึม