เมื่อได้ยินที่ซูแคนพูด ลู่กั๋วเฉียงก็ตะโกนออกมาเสียงดัง

"15 หยวน! !"

"พระเจ้าช่วย..."

ในยุคนี้พนักงานเงินเดือนส่วนใหญ่ได้เงินเดือนละ 30 หยวน

พวกใช้แรงงาน ทำงานรับจ้าง อย่างมากก็ได้เดือนละ 10 หยวน

แต่วิทยุเครื่องนี้สามารถขายได้ 15 หยวน

พวกที่ไม่มีการศึกษาทำงานรับจากไปวันๆ หรือพวกที่ถูกหลอกมาทำงานในเมือง ก็ได้แค่ 10 หยวนต่อเดือน

แต่วิทยุเครื่องนี้ราคา 15 หยวน ซึ่งเท่ากับครึ่งหนึ่งของเงินเดือนพนักงานประจำเลยนะ...

ลู่กั๋วเฉียงตัวสั่นด้วยความกลัว

ซูแคนชี้ไปที่วิทยุและพูดว่า

"ในห้างสรรพสินค้าวิทยุเครื่องใหม่ราคาจะอยู่ที่ 30 หยวน     แต่วิทยุมือสองนี่ราคา 15 หยวน ราคาถูกกว่าครึ่งต่อครึ่ง"

"หลังจากปฎิรูปประเทศ ข้าวของเครื่องใช้ก็ขึ้นราคาเป็นจำนวนมาก ซึ่งจะซื้ออะไรต้องวางแผนและคิดให้ดีก่อนจะซื้อ"

"วิทยุ โทรทัศน์ เสื้อผ้า ของกิน ของใช้ต่างๆตอนนี้ก็มีราคาที่สูงขึ้นมาก"

"แต่ตอนนี้ฉันมีวิทยุที่สามารถใช้งานได้เหมือนเครื่องปกติ แถมราคาถูกกว่าครึ่งหนึ่ง"

"ถ้าแกมีเงิน 15 หยวน แกจะซื้อไหม"

ซูแคนมองไปที่ลู่กั๋วเฉียงและถาม

"ซื้อ.....ㆍ"

ลู่กั๋วเฉียงมองไปที่วิทยุอย่างตื่นเต้น เขาพยักหน้าลงและพูดว่า

"ในละแวกนี้ มีเพียง 1-2 บ้านเท่านั้นมีวิทยุ"

ถ้าเขามีเงิน 15 หยวน เขาก็จะซื้อมันแน่นอน

ซูแคนมองไปที่ดวงตาของลู่กั๋วเฉียง และพูดด้วยรอยยิ้ม

"จากนี้ไป แกต้องเป็นคนรวบรวมวิทยุที่ถูกทิ้งมา ถ้ามีคนเก็บได้ก่อนแก แกต้องไปซื้อต่อพวกนั้นด้วยเงิน 1-2 หยวนต่อเครื่อง"

ลู่กั๋วเฉียงพยักหน้าและพูดว่า

"เข้าใจแล้วครับ จากนี้ไปผมจะรับผิดชอบในการหาวิทยุมาให้พี่ซ่อมเอง ..."

"ห้ะ!!"

เมื่อซูแคนได้ยิน เขาแทบจะกระอักเลือดออกมา

"ฉันซ่อม ! ! "

ซูแคนชี้นิ้วมาที่ตัวเอง มันคิดว่าฉันเป็นเทวดามาซ่อมของให้มันเหรอวะ? คนระดับฉันเนี่ยนะจะซ่อมวิทยุมือสองเพื่อขาย

ถ้าจะซ่อมขายฉันไม่ซ่อมของราคาถูกแบบนี้หรอก...

ซูแคนเกือบจะเตะลู่กั๋วเฉียงแล้ว ยังดีเขาสงบสติอารมณ์ได้ก่อนแล้วจึงพูดต่อ

"แกเก็บวิทยุมา แล้วก็หาคนอื่นมาซ่อมมัน จากนั้นแกก็เอาวิทยุพวกนั้นไปขายซะ..."

ซูแคนพูดแบบเก็บอารมณ์

ลู่กั๋วเฉียงผงะและพูดว่า

"พี่ชาย…พี่พูดเล่นปะเนี่ย? ในบรรดาคนที่ผมรู้จัก มีแค่พี่คนเดียวนะที่รู้วิธีซ่อมวิทยุเครื่องนั้น แล้วผมจะไปหาคนที่ซ่อมเป็นมาจากไหนกัน!"

"โถ่ ไอ้โง่เอ๊ยย!!"

ซูแคนด่าลู่กั๋วเฉียง

"เอ่อ!!"

ลู่กั๋วเฉียงช็อคกับที่อยู่ๆซูแคนตะโกนด่าเขาแต่เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่เขาไม่รู้สึกโกรธชายหนุ่มที่อายุน่าจะน้อยกว่าเขาสักสองถึงสามปีเลยแม้แต่นิดหน่อย เขากลับรู้สึกดีอีกต่างหาก

เขารู้สึกว่านี่คือโอกาสสำหรับเขาและครอบครัว หากเขาคว้าโอกาสนี้ไว้ได้ไม่แน่เขาอาจจะได้เป็นใหญ่เป็นโตในอนาคตก็เป็นได้

"นี่เงิน 300 หยวน..."

ซูแคนหยิบเงิน 300 หยวนจากกระเป้าโยนให้ลู่กั๋วเฉียงและพูดว่า

"แกไปหาเช่าที่แถวนี้ เก็บรวบรวมวิทยุ และหาคนมาซ่อมมันซะ"

"โห! งะ..งะ..เงินเยอะจัง..."

ลู่กั๋วเฉียงก็ตาค้างในทันที เมื่อเห็นเงิน 300 หยวนในอ้อมแขนของเขา...

เงินมากขนาดนี้ เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลยในชีวิต...

"พี่ชาย!!"

ลู่กั๋วเฉียงพูดด้วยความตกใจพร้อมทั้งหันหน้ามามองที่ซูแคนด้วยสายตาที่ซาบซึ้ง

"พี่...นี่...เงิน...."

ลู่กั๋วเฉียงอุทานเป็นเสียงสั่นๆ

"ไม่เป็นไร นี่คือทุนเริ่มต้น แต่แกต้องคอยทำตามที่ฉันพูดทุกอย่าง"

ซูแคนมองที่ลู่กั๋วเฉียงและพูดอย่างช่วยไม่ได้…

โชคดีที่เขาได้กลับมาเกิดใหม่ เขาอยากเริ่มต้นชีวิตของเขาและครอบครัวใหม่ ไม่อยากให้ตระกูลซูต้องมาทนทุกข์กับความยากลำบากอีก นั่นคือสิ่งที่เขาจะทำตอนนี้

ซูแคนจุกจนพูดไม่ออก...

แต่นี่ก็เป็นโอกาสอันดีที่จะทำเงินมากมายมหาศาล โดยไม่ต้องใช้ชื่อเสียงจากตระกูลซูเลยแม้แต่นิดเดียว

"พี่ชาย!!"

เมื่อเห็นหน้าซูแคนทำหน้าตาไม่ค่อย เขาก็รับรู้ได้ทันทีถึงภาระอันหนักอึ้งของซูแคน ลู่กั๋วเฉียงก็เลยถอนหายใจเฮีอกใหญ่ เขาจะหาคนมาซ่อมวิทยุได้ยังไงกัน?

เขาตัดสินใจกัดฟันถาม

"พี่ครับ ผมจะหาคนซ่อมวิทยุได้ยังไง!"

ซูแคนมองไปที่ลู่กั๋วเฉียงและบอกว่า

"ง่ายมาก..."

"แกไปที่มหาวิทยาลัยชิงหวา และมหาวิทยาลัยปักกิ่งนะ จากนั้นแกมองหาคนจากคณะวิทยาศาสตร์ บอกไปว่าจะให้ค่าซ่อมวิทยุ 2 หยวนต่อหนึ่งเครื่อง คนพวกนั้นน่ะยอมทำทุกอย่างเพื่อเงินทั้งนั้นแหละ.. ."

"นั่นแหละที่แกต้องทำ..."

ลู่กั๋วเฉียงช็อคเมื่อได้ยิน

มุมปากของซูแคนยิ้มอย่างมีชั่วร้าย ไม่ว่ายุคสมัยไหน นักศึกษาของมหาวิทยาลัยชิงหวา และมหาวิทยาลัยปักกิ่งนั้นล้วนแล้วแต่เป็นหัวกะทิทั้งนั้น

ในปี 1979 ไม่กี่ปีหลังมีการสอบแข่งขันเข้ามหาลัย นักศึกษาของสองมหาลัยนี้ขึ้นชื่อเรื่องเป็นคนขยันที่สุดในมหาวิทยาลัยของจีนแล้ว

หลังจากสอบเข้าได้ เชื่อได้เลยว่าต้องมีนักศึกษาบางคนมาจากครอบครัวที่ยากจนหรือมีเงินไม่เยอะพวกนั้นแค่เงินซื้อกางเกงขายาวยังลำบากเลย

ดังนั้น ในราคา 2 หยวนสำหรับค่าซ่อมวิทยุ บอกได้เลยหาได้ไม่ยากแน่นอน