ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาจ้าวชิงชิงก็ได้มาที่บ้านของซูข่านเป็นระยะ และทุกครั้งๆเธอได้มา ซูข่านก็ได้มาพูดคุยกับเธอเกี่ยวกับเรื่องที่เธอได้เรียนรู้จากเฒ่าหลี่

ซูข่านได้เห็นสายตาของเสี่ยวผิงที่จ้องมองมายังพวกเขาอยู่ แววตาของเธอดูเศร้าเล็กน้อย

ซูข่านพูดอะไรไม่ออกเมื่อเห็นเสี่ยวผิงเป็นแบบนั้น สำหรับเสี่ยวผิงแล้วเธอกำลังรู้สึกเหมือนโดนพรากพี่สามไป

"พี่สามคะ พี่สามจะไปไหนเหรอ?"

เมื่อเห็นว่าซูข่านกำลังจะออกไปข้างนอก เสี่ยวผิงก็ได้หันไปมองที่สวนหลังบ้านและรอบๆตัวบ้าน เธอไม่เห็นจ้าวชิงชิงอยู่ในสายตาของเธอ เสี่ยวผิงก็แสดงท่าทางมีความสุขออกมา

ยิ่งถ้าพี่สามออกไปข้างนอกแล้วจ้าวชิงชิงมา แสดงว่าพี่สามไม่ได้อยู่บ้านเพื่อรอจ้าวชิงชิงเลย

"ใช่ ฉันจะไปข้างนอกหน่อย"

ซูข่านพยักหน้า

"เดินทางดีๆนะคะพี่สาม"

เสี่ยวผิงยิ้มหวานและมองไปที่ซูข่าน

ซูข่านตะลึงเล็กน้อย เมื่อวันก่อนสายตาของเสี่ยวผิงยังดูเศร้าๆอยู่เลย มันเปลี่ยนเร็วเกินไปแล้ว จิตใจของผู้หญิงยากจะหยั่งรู้จริงๆ

ซูข่านได้ออกจากบ้านและเดินไปยังซอยท้าย

"พี่ซูข่าน"

ทันทีที่เขาเดินออกมาจากบ้าน ซูข่านก็เห็นเด็กตัวกะเปื๊ยกได้วิ่งมาหาเขา มีเหงื่อเต็มหน้าผากของเขาอยู่

"ชูเฟิง"

ซูข่านมองดูเด็กชายแล้วก็พูดด้วยรอยยิ้ม

"วันนี้ไม่ใช่วันหยุดนิ ทำไมไม่ไปโรงเรียนล่ะ? มาทำอะไรอยู่ตรงนี้?"

เด็กคนนี้คือหัวโจกในซอยแห่งนี้ พวกเด็กๆทั้งหลายในซอยต่างเชื่อฟังเขา เป็นเหมือนกับหัวหน้ากลุ่มเล็กๆเท่านั้น

ในวันตรุษจีนที่ผ่านมา ซูข่านได้ซื้อประทัดและแบ่งให้กับชูเฟิงด้วย เด็กๆพวกนั้นได้เอาเงินไปซื้อประทัดจนหมด

แต่ชูเฟิงก็ได้แบ่งประทัดของเขาให้กับเด็กๆเหล่านั้น มันทำให้เด็กน้อยเชื่อฟังในตัวของชูเฟิงมากขึ้นไปอีก ซูข่านรู้สึกว่าแนวคิดของเด็กคนนี้ไม่ธรรมดาเลย

"ผมไม่ไปโรงเรียนแล้ว ผมอยากอยู่กับพี่"

ชูเฟิงมองที่ซูข่านด้วยสายตาที่เป็นประกาย

"อยู่กับฉันทำไมล่ะ?"

ซูข่านตะลึงละมองไปที่ชูเฟิง

"ฉันไม่ได้มีงานทำสักหน่อย วันๆฉันเอาแต่เดินเตร่ไปมา เธอจะมาอยู่กับฉันทำไม?"

"ไม่!"

ชูเฟิงส่ายหัวอย่างรวดเร็ว

"ผมรู้ว่าพี่ซูข่านเก่งมาก พี่จางเฉียงกับพี่ซู่เฟิงเล่าให้ผมฟังหมดแล้ว"

"ผมเห็นพี่ซู่เฟิงที่คอยเฝ้าหน้าบ้านให้ ตอนนี้เขากำลังจะเปิดอะไรสักอย่างใหญ่ๆอยู่ ผมอยากเป็นแบบพี่ซู่เฟิงบ้าง"

ซูข่านรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เด็กตัวแค่นี้แต่คิดอะไรได้มากมายเกินผู้ใหญ่จริงๆ และที่สำคัญเขาเป็นคนที่ช่างสังเกตมาก

ซูข่านเลยพูดด้วยรอยยิ้ม

"เธอยังเด็กอยู่เลย ตั้งใจเรียนก่อนดีกว่า"

จากนั้นซูข่านก็ได้เดินไปยังท้ายซอยเพื่อไปดูเหล้าที่เขาได้ซื้อมาไว้ เหล้าที่จางเฉียงได้ขนมาเก็บอย่างยากลำบาก

ชูเฟิงทำสายตาที่ดูผิดหวังอย่างมาก เขาได้มองเห็นซูข่านที่กำลังเดินลับสายตาไป ชูเฟิงเลยกัดฟันและเดินตามซูข่านจากระยะไกล

นอกจาเหล้าเหมาไถแล้ว ซูข่านรู้สึกว่าเขาต้องเปิดโรงกลั่นไวน์ในประเทศจีนเพิ่มอีกในอนาคต

ซูข่านได้คิดเรื่องพวกนี้ระหว่างที่เดินไปยังบ้านท้ายซอย ซูข่านรู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังเดินตามและมองเขาอยู่ เขาได้หันหลังกลับไปอย่างรวดเร็วก็เห็นชูเฟิงกำลังทำท่าแอบๆอยู่ แต่เห็นได้เต็มๆตัวเลยแหละ

เด็กคนนี้ทำไมมันถึงได้ดื้อแบบนี้ ซูข่านกลอกตามองบนอย่างช่วยไม่ได้

จากนั้นเขาก็เห็นซงหมิงเจียงที่อยู่ด้านหลังของเขา ซูข่านได้โบกมือไปทางชูเฟิงให้ซงหมิงเจียงจัดการ แต่อย่าทำอะไรรุนแรงเกินเลยล่ะ

เด็กวัยนี้อยู่ในช่วงที่กำลังซน การเรียนรู้ของพวกเรานั้นดีมากๆ หากว่าพวกเขาหมดความสนใจอะไรก็อย่าคาดหวังที่จะสอนเรื่องนั้นให้กับพวกเขา

ถ้าว่าพวกเขาเห็นซงหมิงเจียง ที่เป็นทหารผ่านศึกมา พวกเขาจะทำหน้ายังไงกัน คงจะกลัวไม่ใช่น้อย

ซูข่านอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ

ระหว่างที่เดินเข้าไปในบ้านหลังท้ายซอย เขาก็เริ่มได้กลิ่นของเหล้าเหมาไถอ่อนๆ กลิ่นนี้มันค่อนข้างรบกวนผู้คนที่อยู่ในระแวกนี้ไม่น้อย

โชคยังดีที่สุดซอยแห่งนี้มีไม่กี่ครอบครัวที่อาศัยอยู่เท่านั้น

ซูข่านได้เปิดประตูบ้านและเดินเข้าไปในสวน

"พี่สาม"

หวางเซียวหมันที่ทำหน้าที่ในการดูแลบ้านหลังนี้ก็ได้รีบวิ่งออกมาทักทายซูข่านอย่างรวดเร็ว

ซูข่านได้เอามือไปจับที่ไหล่ของหวางเซียวหมันและถามว่า

"เป็นยังไงบ้างช่วงนี้ นอกจากเหมาไถแล้วฉันได้ให้จางเฉียงส่งอย่างอื่นมาอีก"

"เห็นว่ามีถังที่เอาไว้หมักเหล้าโยวอยู่ 2-3 ถังใช่ไหม พวกนั้นมีอายุ 20 ปีเลยนะ"

หวางเซียวหมันเอามือลูบหัวของเขาและพูดด้วยความเขินอาย

"ขอโทษด้วยครับพี่สาม ผมพยายามจะจดเหล้าใหม่ที่พี่จางเฉียงได้เอามาเข้าเหมือนกัน แต่เหล้าเหมาไถผมก็ยังจัดการไม่หมดเลย"

เมื่อเห็นท่าทางที่ดูไม่มั่นใจของหวางเซียวหมัน ซูข่านก็ได้หัวเราะออกมาเบาๆ

"ไม่เป็นไรๆ นายทำได้ดีแล้ว"

ซูข่านไม่ได้คาดหวังว่าหวางเซียวหมันจะรู้จักเหล้าแต่ละประเภทด้วย เขาเป็นที่มีทักษะการสังเกตที่ดีเหมือนกัน เขาเห็นหวางเซียวหมันได้แยกประเภทของเหล้าออกเป็นส่วนๆด้วย

ตอนนี้เขายังอายุน้อยอยู่เลย เขายังสามารถเติบโตและมีความสามารถที่ดีได้อีก

ในยุคแห่งการเริ่มต้นแบบนี้แล้ว หากว่าทำอะไรแต่เนิ่นๆก็มักได้เปรียบคนอื่นเสมอ

ความประทับใจในตัวหวางเซียวหมันของซูข่านได้เพิ่มขึ้นเล็กน้อย หากมีโอกาสอื่นเข้ามา ซูข่านก็อยากจะมอบมันให้กับเขา

ซูข่านชอบคนที่มีความสามารถแบบนี้อยู่แล้ว

"ขอบคุณครับพี่สาม"

หวางเซียวหมันขอบคุณซูข่านด้วยความตื้นตัน ปกติพี่สามมักจะค่อยชมคนอื่นซักเท่าไหร่

พี่สามเป็นเจ้านายของซู่เฟิง ซึ่งซู่เฟิงเป็นเจ้านายของเราอีกที และซู่เฟิงก็ได้ทำงานกับพี่จางเฉียงที่ตอนนี้ใครๆในหนานจิงก็รู้จักเขา

นอกจากนี้แล้วพี่สามยังเป็นเจ้านายของพี่ลู่กั๋วเฉียงอีกด้วย ได้ข่าวว่าเขาไปเปิดโรงงานที่ตอนใต้ของประเทศแล้ว ของที่พี่จางเฉียงนำมาขายก็รู้สึกจะมาจากโรงงานนี้อีกด้วย

แล้วเราได้คำชมจากพี่สามที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้

หวางเซียวหมันรู้สึกว่าตัวเขากำลังลอยขึ้นช้าๆ

ซูข่านเห็นหวางเซียวหมันกำลังเคลิ้มกับอะไรบางอย่างอยู่ เขาก็ได้พูดตัดความคิดของหวางเซียวหมัน

"ไปดูกันเถอะ"

ซูข่านได้เดินไปข้างหน้า

"เอ้า!! ชูเฟิง นายมาทำอะไรที่นี่เนี่ย?"

ระหว่างที่กำลังจะเดินเข้าไปในบ้าน ซูข่านก็ได้ยินเสียงของหวางเซียวหมันตะโกนอยู่ข้างหลัง

"ปล่อยเขาเถอะ"

ซูข่านส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ เด็กคนนี้มันดื้อเกินไปแล้ว