หยางไท่เฉียนได้พูดด้วยรอยยิ้มอย่างเขินอาย

"ไวน์ที่ผลิตในปีนี้มีมูลค่าแค่ไม่เท่าไหร่เองครับ สิ่งที่ทำให้ไวน์องุ่นมีมูลค่ามากขึ้นก็คือปีที่ผลิต ยิ่งเก็บไว้นานเท่าไหร่ก็ยิ่งเป็นไวน์ที่มีคุณภาพมากเท่านั้นครับ"

"ไวน์ที่ผลิตในปีนี้เองจะมีมูลค่าไม่มาก ผมแนะนำให้เจ้านายซื้อไวน์อื่นๆแทนไหมครับ?"

ไวน์ก็เปรียบเสมือนกับสมบัติล้ำค่าอย่างหนึ่ง การที่คนยิ่งใหญ่อย่างเจ้านายครอบครองสมบัติมูลค่านิดเดียวนั้น มันจะไม่สมกับฐานะของเจ้านายใหญ่สักเท่าไหร่

"ไม่!! ฉันต้องการไวน์ลาฟิตที่ผลิตในปีนี้เท่านั้น"

ซูข่านส่ายหัวเล็กน้อยและพูดด้วยรอยยิ้ม

"เอ่อ…"

หยางไท่เฉียนตกตะลึง

หลังจากได้ยินการยืนยันอันหนักแน่นของซูข่าน หยางไท่เฉียนก็หมดหนทางที่โน้มน้าวใจต่อ

เขาไม่รู้เลยว่าเจ้านายคิดอะไรอยู่?

ทำไมเขาถึงเลือกที่จะซื้อไวน์ปีนี้?

ด้วยสภาพคล่องทางการเงินของเจ้านายแล้ว อย่าว่าแต่ไวน์ที่แพงที่สุดในโลกเลย ขนาดไวน์ทั้งหมดของซาโตว์ลาฟิตเจ้านายก็สามารถซื้อได้

แต่ทำไมเจ้านายถึงต้องการแค่ไวน์ลาฟิตที่ผลิตในปีนี้เท่านั้น? รสชาติของมันดีกว่าไวน์ปีเก่าๆงั้นเหรอ?

มันเป็นไปไม่ได้เลยที่ไวน์เพิ่งผลิตจะมีรสชาติที่ดีกว่าไวน์ปีเก่า

หยางไท่เฉียนมีคำถามมากมายที่อยากจะถามซูข่าน แต่ด้วยเพราะตัวของเขานั้นเป็นเพียงแค่ลูกน้อง รวมไปถึงความชื่นชอบในตัวไวน์เองก็ไม่ได้มาก เขาจึงเลือกที่จะเก็บความสงสัยไว้ในใจ

ซูข่านเห็นหยางไท่เฉียนที่ทำสีหน้างุนงงก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย

ไม่มีใครรู้หรอกว่าไวน์ลาฟิตที่ผลิตในปีนี้นั้นจะเป็นไวน์ที่มีคุณภาพดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา ทั้งสภาพอากาศที่ดี อุณหภูมิที่เหมาะสม แล้วไหนจะยังองุ่นที่นำมาไวน์ก็ออกผลผลิตดีอีก

ดังนั้นไวน์ที่ผลิตขึ้นมาโดยชาโตว์ลาฟิตในปีนี้นั้น จึงเป็นไวน์ที่ดีที่สุดเท่าที่เคยผลิตมา

เป็นเรื่องที่ยากมากที่จะหาไวน์ลาฟิตในปีนี้ของแท้ได้ ถ้าไม่ใช่นักสะสมจริงก็ล้วนแล้วแต่เป็นของปลอมทั้งนั้น

ถ้าซูข่านสามารถเก็บไวน์ลาฟิตของปีไว้ได้ทั้งหมดละก็

ในตอนที่ทั่วทั้งโลกต้องการลาฟิตในปีนี้ พวกเขาจะต้องพบกับความสิ้นหวัง

เพราะว่าราคาที่ซูข่านวางแผนจะขายไวน์ลาฟิตนี้ มันสูงซะยิ่งกว่าทองคำซะอีก

ไวน์ลาฟิตหนึ่งขวดอาจจะขายได้หลายแสนดอลล่าห์ ถ้าสมุมติมีไวน์ราคานี้อยู่เต็มห้องเก็บไวน์ บางทีอย่างจะสามารถทำเงินได้หลายร้อยจนไปถึงหลายพันล้านดอลล่าห์ก็ได้

แล้วไหนจะยังเหล้าเหมาไถอีก ทั้งไวน์ลาฟิต เหล้าเหมาไถ ที่ซูข่านกำลังเก็บรวบรวมอยู่ในขณะนี้ มันจะสามารถทำเงินให้กับซูข่านได้ซะยิ่งกว่าเก็บรวบรวมทองคำ

ดีไม่ดีแค่มูลค่าของเหล้าและไวน์ที่ซูข่านเก็บ อาจจะทำให้ขึ้นปกของนิตยสารฟรอบส์ก็ได้

แล้วซูข่านเองก็ไม่ได้เกร็งกำไรแค่ไวน์กับเหล้าอย่างเดียว ซูข่านยังมีอสังหาฯริมทรัพย์มากมายในหนานจิงและวัตถุโบราณหรือของเก่าอีกด้วย

โดยรวมแค่นี้ก็สามารถพาซูข่านติดอันดับหนึ่งในคนที่รวยที่สุดในโลกนี้ได้แล้ว และนี่ก็ยังเป็นแค่การนับมูลค่าทรัพย์สินของซูข่านเพียงอย่างเดียว ยังไม่รวมกับธุรกิจหรืออุตสาหกรรมที่เขามีอีกด้วย

"ครับเจ้านาย"

หยางไท่เฉียนพยักหน้า

"ผมจะรีบเดินทางไปที่โรงกลั่นไวน์ชาโตว์ลาฟิตเพื่อหาคุยกับอีกฝ่ายในการจองไวน์ทั้งหมดที่ผลิตในปีนี้ครับ"

ซูข่านได้ยินก็ยิ้มด้วยความพึงพอใจ

หยางไท่เฉียนได้พูดต่ออีกว่า

"นอกจากเรื่องของตระกูลชุ่นแล้ว ผมยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่จะบอกเจ้านายครับ"

"เรื่องอะไร?"

ซูข่านถามพร้อมกับมองไปที่คันเบ็ดตกปลาของเขา ขณะนี้มีสายลมพัดมาอ่อนๆจนทำให้แสงที่กระทบกับแม่น้ำสั่นไหวเล็กน้อย

หยางไท่เฉียนได้พูดต่อช้าๆ

"โรงงาน BMW ที่อยู่ในเผิงเฉิงได้ที่ดิน 1,000 ไร่สำหรับจัดตั้งโรงงานแล้วครับ"

"ดีมาก"

ซูข่านพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

แม้ว่าที่ดิน 1,000 ไร่จะน้อยกว่าที่ 3,000 ไร่ที่ซูข่านต้องการ แต่ก็เป็นตัวเลขเริ่มต้นที่ดีสำหรับการก่อตั้งโรงงานรถยนต์ BMW ในเผิงเฉิง

หลังจากการขยายตัวของโรงงาน BMW ค่อยซื้อที่ดินและเพิ่มพื้นที่โรงงานเอาที่หลังก็ได้ ถ้ามันสร้างชื่อให้กับเผิงเฉิง มีเหรอที่รัฐบาลเผิงเฉิงจะไม่ยื่นมือเข้ามาช่วย

ที่ดิน 3,000 ไร่ก็จะเป็นความจริงซะที

โรงงานผลิตรถยนต์อันดับต้นๆของโลก ส่วนใหญ่แล้วต้องมีพื้นที่โรงงานไม่น้อยไปกว่า 3,000 ไร่ ไม่อย่างงั้นการจัดเก็บชิ้นส่วนรวมไปถึงรถยนต์ที่ผลิตเสร็จมันจะไม่พอ

ที่ดินในเผิงเฉิงเองก็จะมีมูลค่าสูงมาก คนที่นี่สามารถแบ่งขายที่ดินกันได้ต่อตารางเมตรเลยทีเดียว ต่อให้เป็นที่ดินในโรงงานก็ยังมีราคาสูงอยู่ดี

ดังนั้นซูข่านจึงได้ให้โรงงานรถยนต์ BMW ของเขาซื้อที่ดินพวกนี้เก็บเอาไว้เป็นทรัพย์สินของโรงงานด้วย ไม่อย่างงั้นการจ่ายค่าเช่าที่ดินกว่า 3,000 ไร่มันจะเพิ่มต้นทุนในการผลิตอย่างมหาศาลเลย

หากว่า 3,000 ไร่สำหรับโรงงานรถยนต์ BMW ยังไม่เพียงพอ ก็สามารถขยับขยายไปตั้งโรงงานย่อยที่เมืองอื่นก็ได้ ปัญหาพวกนี้โรงงานรถยนต์ใหญ่ๆก็มักจะทำกันบ่อยๆ

เคยเห็นโรงงานรถยนต์แบรนด์เดียวแต่มีเป็นสิบๆโรงงานไหมล่ะ?

เมื่อได้ยินคำชมของซูข่าน หยางไท่เฉียนก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

เดิมทีเจ้านายได้สั่งให้เขาซื้อที่ดินจำนวน 3,000 ไร่สำหรับก่อตั้งโรงงาน แต่โรงงานรถยนต์ BMW ไม่ได้ต้องการเนื้อที่ขนาดนั้น หยางไท่เฉียนซานจึงมองหาขนาดที่พอเหมาะกับโรงงานตอนนี้ก่อน

และเจ้านายเองก็เข้าใจในจุดๆนี้ด้วย หากว่าโรงงานรถยนต์ BMW ต้องการขยายใหญ่จริง พื้นที่รอบๆโรงงานตอนนี้ก็สามารถซื้อและเพิ่มเนื้อที่ให้โรงงานได้

ซูข่านไม่รู้ว่าหยางไท่เฉียนกำลังคิดอะไรอยู่ หากว่าซูข่านรู้เขาคงตกใจที่หยางไท่เฉียนไม่ยอมที่จะหาที่ดิน 3,000 ไร่ตามคำสั่ง

มันน้อยกว่าขนาดที่ซูข่านต้องการถึง 2,000 ไร่เชียว

หากว่าไล่ซื้อที่ดิน 2,000 ไร่ที่หลัง ค่าใช้จ่ายมันอาจจะสูงกว่าการซื้อ 3,000 ไร่ในทีเดียวก็เป็นได้ ต่อให้เป็นที่ดินในพื้นที่อุตสาหกรรมก็เถอะ แต่ขนาดของมันใหญ่ถึง 2,000 ไร่เลยทีเดียว

แน่นอนว่ามันเทียบไม่ได้กับพื้นที่ในเมืองหรือว่าอาคารพาณิชย์อยู่แล้ว แต่ยังไงหยางไท่เฉียนก็เป็นการทำขัดคำสั่งของซูข่านอยู่ดี เรื่องนี้มีแต่หยางไท่เฉียนเท่านั้นที่รู้ตัวของเขาดี

"แล้ว…"

ซูข่านทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามหยางไท่เฉียน

"เรื่องโฆษณารถ BMW ล่ะ?"

"ยังไม่ได้เรียบร้อยครับ ขณะนี้กำลังอยู่ในขั้นตอนการเลือกนักแสดงอยู่ครับ"

หยางไท่เฉียนส่ายหัวและตอบความจริง