ถ้าไม่ใช่เพราะทำงานกับพี่สาม จะมีใครบ้างที่รู้จักกับซงหมิงเจียง

แม้กระทั่งคนอย่างซู่เฟิงหรือเสี่ยวหู่ที่มีรายได้ต่อปีไม่ถึงหมื่น แต่พวกเขาก็ยังยินดีที่จะใส่ซองให้กับซงหมิงเจียงเลย

"แล้วก็ยังมีซองพวกนี้อีกนะคะ"

ภรรยาของซงหมิงเจียงได้หยิบซองอีกกองหนึ่งขึ้นมา

ซองพวกนี้คือซองที่พวกเพื่อนของซงหมิงเจียงได้มอบให้ มีทั้งซองจากไทเกอร์และเสี่ยวจุนที่อยู่แถบชายแดนรัสเซีย รวมไปถึงซองจากต้าชุน เหลาหลี่ ฯลฯ ที่อยู่เผิงเฉิงอีกด้วย

"แล้ว…รวมทั้งหมดเท่าไหร่ล่ะ"

แม่ของซงหมิงเจียงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ส่วนพ่อของซงหมิงเจียงนั้นไม่ได้พูดอะไร เขายอมรับเลยว่าลูกชายของเขามีเพื่อนร่วมงานที่ใจกว้างจริงๆ นอกจากคนในครอบครัว ก็ไม่มีใครกล้าใส่ซองให้กับคนอื่นเกิน 10 หยวนแล้ว

"22,030 หยวนค่ะ"

ภรรยาของซงหมิงเจียงตอบด้วยรอยยิ้ม

นี่เป็นซองที่ซงหมิงเจียงกับภรรยาได้รับจากกลุ่มของพวกซูข่านทั้งหมด เรียกว่าได้แค่กลุ่มเดียวก็ให้เงินกับซงหมิงเจียงแล้วกว่า 2 หมื่นหยวน

"อึ้ก!!"

พ่อของซงหมิงเจียงกลืนน้ำลายด้วยความตกใจ ส่วนแม่ของซงหมิงเจียงนั้นตะโกนออกมาเสียงดัง

"อะไรนะ นี่แม่ไม่ได้หูฟาดใช่ไหม?"

"ไอ้เฒ่าแกช่วยหยิกฉันทีสิ"

พ่อของซงหมิงเจียงไม่รอช้า เขาหยิกไปที่แก้มของแม่ซงหมิงเจียงทันที

"โอ้ยยยย!!"

"นี่ไม่ใช่ความฝันสินะ"

แม่ของซงหมิงเจียงพูดด้วยรอยยิ้ม มือข้างหนึ่งของเธอก็เอาขึ้นมาและลูบไปยังแก้มที่เพิ่งโดนหยิก

"มันคือเรื่องจริง นี่เราไม่ได้ฝันกันอยู่"

พ่อของซงหมิงเจียงหันไปพูดกับแม่

พระเจ้าช่วย!!

แค่เงินจากเพื่อนและเจ้านายของซงหมิงเจียงก็ปาเข้าไปกว่า 20,000 แล้ว

นี่ยังไม่รวมเงินจากญาติของพวกเขาที่ใส่ซองอีกนะ แต่พวกนั้นมันดูน้อยไปเลยถ้าเทียบกับ 20,000 ที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้

ซงหมิงเจียงมองใบหน้าของพ่อแม่และภรรยาที่กำลังตื่นเต้นกับเงินในซองจำนวนมากอยู่ เขาก็ยิ้มออกมาที่มุมปากเล็กน้อย

"ขอบคุณมากครับพี่สาม"

ซงหมิงเจียงพูดกับตัวเองในใจ

พี่สามได้มอบอะไรให้กับเขาหลายๆอย่างมากมายในงานแต่งงานครั้งนี้ ไหนจะเรื่องรถตั้ง 9 คันในการขับไปรับเจ้าสาวที่บ้าน ไหนจะเรื่องเซฟจากร้านอาหารวังหลวงอีก

ซงหมิงเจียงไม่มีอะไรตอบแทนความเมตตาที่พี่สามได้มอบให้กับเขาเลยในงานแต่งงานครั้งนี้ เขาทำได้แค่เพียงทำงานอย่างขยันขันแข็งเหมือนเดิมต่อไป

ถ้ามีโอกาสสักนิดที่สามารถตอบแทนพี่สามได้ ซงหมิงเจียงยินดีที่จะทำโดยไม่คิดชีวิตเลยล่ะ

"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างครับพี่สาม"

ซงหมิงเจียงรู้สึกซาบซึ้งในตัวของซูข่านมาก

…

สองวันถัดมาหลังจากงานแต่งงานของซงหมิงเจียง ซูข่านได้ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าที่บ้าน เมื่อลงมายังด้านล่างเขาก็เห็นซงหมิงเจียงยืนอยู่

"ทำไมนายกลับมาเร็วจัง?"

ซูข่านถามด้วยความประหลาดใจ

เขาได้อนุญาติให้ซงหมิงเจียงลาพักร้อน 1 เดือนสำหรับงานแต่งงานครั้งนี้ จริงๆเหลืออีกตั้งหลายวันกว่าที่ซงหมิงเจียงจะต้องกลับมาทำงาน

ซูข่านวางแผนว่าจะให้ซงหมิงเจียงได้ใช้เวลากับภรรยาได้เต็มที่หลังจากเหนื่อยจัดงานมาด้วย แต่ทำไมเขาถึงได้กลับมาไวกว่ากำหนดล่ะ?

"ผมไม่รู้จะทำอะไรเลยในวันหยุดครับ ผมเลยคิดว่าจะกลับมาทำงานเหมือนเดิมดีกว่า"

ซงหมิงเจียงตอบเสร็จก็เดินไปหยิบอ่างน้ำมาให้ซูข่านด้วยความเคยชิน

"ตามใจนายละกัน"

ซูข่านกลอกตามองบนอย่างช่วยไม่ได้ เขาหยิบผ้าขนหนูแช่ลงไปในอ่างน้ำก่อนจะหยิบมันขึ้นมาเช็ดที่หน้าเบาๆ

น้ำเย็นแบบนี้มันช่วยทำให้สดชื่นจริงๆ

"นายกลับไปใช้เวลากับภรรยาของนายเถอะ หยุดพักเท่าที่นายต้องการได้เลย"

ซูข่านดุซงหมิงเจียง

"เอ่อ…"

ซงหมิงเจียงเกาหัวของเขาและพูดด้วยรอยยิ้มแห้งๆ

"พี่สามครับ จริงๆแล้วนี่ไม่ใช่การตัดสินใจของผมหรอกครับ ภรรยาของผมไล่ให้ผมกับมาทำงานต่างหาก"

"เธอบอกว่าพี่สามได้มอบอะไรหลายๆให้กับพวกเราในวันแต่งงาน ฉะนั้นเธอจึงอยากให้ผมรีบกลับมาทำงานกับพี่สามครับ"

"นอกจากนี้ผมก็มีเวรที่ผลัดเปลี่ยนอยู่แล้ว ยังไงผมก็ได้กลับบ้านไปพักผ่อนกับภรรยาอยู่ดีครับ"

ขณะที่ซงหมิงเจียงพูดเขาก็ช่วยซูข่านบิดผ้าขนหนูที่เต็มไปด้วยน้ำออก

"เฮ้อ"

ซูข่านมองไปที่ซงหมิงเจียงและส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

"ตามใจนายละกัน"

"ขอบคุณมากครับพี่สาม"

ซงหมิงเจียงพูดอย่างมีความสุข

"ผมซื้ออาหารเช้าและวางไว้ที่ห้องรับแขกแล้วนะครับ"

ซูข่านพยักหน้าเล็กน้อยให้กับซงหมิงเจียง จากนั้นเขาก็เข้าไปยังห้องรับแขก เมื่อมาถึงซูข่านก็เห็นอาหารเช้าวางอยู่บนโต๊ะ 2-3 อย่าง

เขาจึงไปพูดกับซงหมิงเจียงที่ตามข้างหลังช้าๆ

"นายกินด้วยก็ได้นะ ซื้อมาเยอะขนาดนี้ฉันกินไม่หมดหรอก"

ซูข่านพูดจบก็นั่งลงและหยิบซาลาเปาขึ้นมากัดหนึ่งคำทันที กลิ่มหอมของแป้งอบอวลไปทั่วทั้งปากของเขา ซาลาเปาลูกนี้มีส่วนผสมของแป้งที่ลงตัวเลยทีเดียว

ไม่เหมือนกับซาลาเปาที่ขายกันในยุคหลังๆ กัดไปข้างในก็เต็มไปด้วยรูโหว่ กินไป 2 ลูกยังไม่รู้สึกอิ่มเลยสักนิด

ยุคนี้ใช้วัตถุดิบกันแบบไม่กลัวเปลืองกันเลยทีเดียว ราคาก็ไม่ได้แพงมากแถมยังได้เยอะและรสชาติอร่อยอีกด้วย โจ๊กที่กินคู่กันก็เข้มข้นเป็นพิเศษ ต้องตื่นมาเคี่ยวน้ำซุปแต่เช้าแน่ๆถึงจะมีรสชาติแบบนี้ได้

ซูข่านตักโจ๊กข้างๆขึ้นมากินพร้อมกับซาลาเปา จากนั้นเขาก็หยิบตับทอดด้วยตะเกียบกินตามเข้าไป

รสชาติแบบนี้แหละที่หาไม่ได้อีกแล้วในยุคหลัง

แค่มองซูข่านกินข้าวเช้าอย่างเอร็ดอร่อย ซงหมิงเจียงก็มีความสุขมากแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะชายคนนี้ ตัวของเขานั้นจะไม่มีสามารถมาถึงจุดนี้ได้เลย ก่อนหน้านี้พี่สามก็ยังได้ให้โอกาสเขาในการเดินทางไปตะวันออกเฉียงเหนือด้วย

แต่ตอนนั้นเขาก็ได้ปฏิเสธไปและพี่สามก็ยังปฏิบัติกับเราเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เขาไม่ใส่ใจเรื่องเล็กน้อยอะไรพวกนี้เลยด้วยซ้ำ

แล้วซงหมิงเจียงก็ได้นึกถึงคำพูดที่ภรรยาพูดกับเขาไว้เมื่อคืน

"ถึงพี่หมิงเจียงจะไม่ได้ทำหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบมากก็เถอะ แต่ฉันว่าพี่หมิงเจียงกลับไปทำงานกับเจ้านายเหมือนเดิมดีกว่านะ ไว้เราค่อยอยู่ด้วยกันในช่วงวันหยุดของพี่ก็ได้"

คืนนั้นซงหมิงเจียงเลยตัดสินใจที่จะกลับมาทำงานเหมือนอย่างเดิม ถึงแม้ว่าเขาจะถูกสั่งให้หยุดต่ออีกตั้งหลายวันก็ตาม

จะหาใครทีเป็นเจ้านายดีๆแบบพี่สามอย่างนี้ได้อีกล่ะ ต่อให้ตายเกิดใหม่อีกสักร้อยรอบก็ยังหาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เจ้านายดีๆแบบที่ร้อยปีจะมีสักหนึ่งคน