นี่เพิ่งตอนกลางวันไม่ใช่เหรอ? นี่เขากำลังฝันอยู่รึเปล่า?

นี่เราจะมีเนื้อกินทุกมื้อและจะได้อยู่ในบ้านแบบเดียวกับนายท่านอย่างงั้นเหรอ?

เป็นไปไม่ได้

ผู้ใหญ่บ้านเองไม่อยากจะเชื่อที่ตัวเองได้ยินแบบนี้ นี่มันเป็นความใฝ่ฝันของใครหลายๆคนเลยนะ

"ที่ผมมาที่หมู่บ้านนี้ก็เพราะคุณปู่เลยนะครับ เขาอยากให้บ้านเกิดของเขากินดีอยู่ดีขึ้นมาบ้าง"

ซูข่านพูดด้วยรอยยิ้ม

ถ้าทุกอย่างเป็นตามแผนที่วางไว้ได้จริงๆ ธุรกิจเกี่ยวกับการทำวิกจะทำให้หมู่บ้านซูเจียกลายเป็นหมู่บ้านที่ร่ำรวยติดอันดับต้นๆของประเทศได้เลย

แน่นอนว่าพวกเขาจะมีเนื้อหมูกินในทุกมื้ออาหารแน่ๆ แถมไม่ต้องอยู่ในบ้านที่เก่าและทรุดโทรมอีกด้วย ทุกๆคนในหมู่บ้านจะมีบ้านหลังใหญ่ที่สวยงามไม่แพ้กับบ้านของตาเฒ่า

ในยุคที่เงินเดือนเฉลี่ยทั่วไปอยู่ที่ 30 หยวนแบบนี้ ถ้าครอบครัวไหนที่สามารถหาเงินได้ 10,000 หยวนต่อปีก็ถือเป็นเศรษฐีแล้ว เงินจำนวนนี้สามารถซื้อบ้านได้เป็นสิบๆหลังเลย

หมู่บ้านซูเจียเองก็ไม่ได้มีค่าครองชีพที่สูงเหมือนกับในตัวเมือง เงินเพียงไม่กี่หยวนสามารถซื้อที่ดินตรงนี้ได้เป็นไร่ๆอีกด้วย

เมื่อได้ยินคำพูดของซูข่านแล้ว ผู้ใหญ่บ้านก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ซาบซึ้ง

"นายท่านนึกถึงพวกเราด้วยเหรอเนี่ย? ตัวอยู่ที่หนานจิงแต่ใจอยู่ที่ซูเจียเสมอสินะ"

"ฮ่าๆ"

ซูข่านหัวเราะและมองไปที่ผู้ใหญ่บ้านก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม

"ผมจะทำให้หมู่บ้านนี้ร่ำรวยขึ้นมาเองครับ เป้าหมายแรกคือสร้างรายได้ 10,000 หยวน!!"

"ห๊าาาา!!!"

ผู้ใหญ่บ้านอุทานมาเสียงดังก่อนจะพูดด้วยความตกใจต่อว่า

"พระเจ้า!! นายน้อยซูครับ แค่นายน้อยทำให้พวกเขามีเงินต่อเดือนเยอะขึ้นสองเท่าพวกเขาก็ซาบซึ้งจนแทบจะกราบนายน้อยอยู่แล้ว"

"แต่นายน้อยจะทำให้พวกเขามีรายได้ 10,000 หยวนเลยเหรอครับ"

"สวรรค์ทรงโปรดนายน้อยมาที่หมู่บ้านนี่จริงๆ"

ผู้ใหญ่บ้านพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น มือของเขาเอามาจับกับมือของซูข่านและเขย่าครั้งแล้วครั้งเล่า ดวงตาของเขาก็เต็มปรึมไปด้วยน้ำตาที่ยังไม่เอ่อล้น

ซูข่านพยักหน้าให้กับผู้ใหญ่บ้านเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ปล่อยมือของซูข่านลง ซูข่านเลยเอามือไปตบที่ไหล่ของผู้ใหญ่บ้านเบาๆและพูดว่า

"นี่คือสิ่งที่คุณปู่เขาต้องการครับ จริงๆเขาจะแจกเงินให้กับหมู่บ้านนี้ก็ได้ แต่สุดท้ายเงินนั่นมันก็จะหายไปอยู่ดี"

"ผมเลยคิดว่าหมู่บ้านนี้ต้องยืนด้วยตัวเองมันถึงจะทำให้คุณปู่สบายใจได้ ถ้ามีหมู่บ้านนี้มีรายได้ถึง 10,000 หยวน หมู่บ้านนี้ก็จะอยู่กันได้โดยที่คุณปู่ไม่ต้องห่วงแล้วล่ะครับ"

10,000 หยวนสำหรับยุคนี้นั้น บอกได้เลยว่ามันมหาศาลจริงๆ

แล้วยิ่งถ้าธุรกิจเกี่ยวกับวิกเติบโตเร็วที่คาด บางทีหมู่บ้านนี้อาจจะได้เงินเยอะกว่า 10,000 หยวนเลยก็ได้ ถึงตอนนั้นถนนในหมู่บ้านคงเต็มไปด้วยทองคำแน่ๆ

"ได้ครับนายน้อย"

ผู้ใหญ่บ้านพูดอย่างตื่นเต้น

"เดี๋ยวตอนเย็นที่เราจะกินเลี้ยงกันนั้น ผมจะประกาศเรื่องนี้เองครับ"

"รบกวนผู้ใหญ่ด้วยครับ"

ซูข่านพยักหน้า

ถ้าเป็นจริงอย่างที่ผู้ใหญ่บ้านบอก ซูข่านจะสามารถจัดการสิ่งต่างๆได้สะดวกขึ้นทันที ดูเหมือนว่าคนในหมู่บ้านนี้จะเชื่อฟังแค่คำพูดของผู้ใหญ่บ้านเท่านั้น

ผู้ใหญ่บ้านบางคนก็ไม่ได้ทำตัวดีหรือมีคนเชื่อฟังแบบหมู่บ้านซูเจียหรอกนะ บางหมู่บ้านผู้ใหญ่บ้านยังแอบเอาเงินจากรัฐไปใช้เองก็มี

ชาวบ้านในหมู่บ้านก็ไม่ได้เป็นมิตรกับคนอื่นเหมือนกับหมู่บ้านนี้ โชคดีจริงๆที่ผู้ใหญ่บ้านที่นี่เป็นศูนย์รวมของคนในหมู่บ้านได้

"เกือบลืมเลยครับ"

ซูข่านนึกเรื่องหนึ่งออกเลยพูดกับผู้ใหญ่บ้านต่อว่า

"ดูเหมือนว่าผมกับพรรคพวกจะต้องอาศัยอยู่ที่นี่สักพัก ผู้ใหญ่ช่วยหาที่พักให้พวกเราหน่อยได้ไหมครับ?"

"ไม่มีปัญหาครับนายน้อย"

ผู้ใหญ่บ้านรับปากอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็ทำท่าครุ่นคิดก่อนจะพูดว่า

"จริงๆนายน้อยก็อยู่ที่บ้านของนายท่านได้นะครับ เดี๋ยวผมให้คนมาทำความสะอาดให้"

"ไม่ดีกว่าครับ"

ซูข่านส่ายหัว

สถานที่ตรงนี้จะเป็นแหล่งท่องเที่ยวในอนาคต มันไม่ควรจะนำมาเป็นที่พักชั่วคราวของเขาและพวกซงหมิงเจียงเลย

"ถ้าเป็นไปได้อยากให้เป็นที่อื่นมากกว่าครับ"

ซูข่านพูดช้าๆ

ผู้ใหญ่บ้านเลยพูดด้วยน้ำเสียงที่เขินอายเล็กน้อยว่า

"มีบ้านหลังหนึ่งตรงนั้นครับ แต่มันโทรมมากๆเลย นายน้อยจะอยู่ได้ไหมครับ"

ซูข่านมองไปที่บ้านหลังนั้นเขาก็เห็นว่ามันทรุดโทรมจริงๆ แต่ตัวบ้านเองก็มีขนาดที่กว้างอยู่พอสมควร จากนั้นซูข่านก็หันไปพูดกับผู้ใหญ่บ้านว่า

"อยู่ได้ครับ แต่ผมมีเรื่องอยากจะไหว้วานให้ผู้ใหญ่ช่วยผมหน่อย"

"ผู้ใหญ่ช่วยหาชุดเครื่องนอนมาให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?"

"ชุดเครื่องนอนงั้นเหรอ?"

ผู้ใหญ่ทวนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย ซูข่านจึงพูดต่อด้วยรอยยิ้ม

"ใช่ครับ"

"ผมว่าคนที่นี่ส่วนใหญ่ พวกเขาน่าจะเอาเงินไปซื้อชุดเครื่องนอนเก็บไว้สำหรับคนที่ไปทำงานต่างจังหวัดอยู่แล้ว ผู้ใหญ่ลองติดต่อให้พวกผมหน่อยนะครับ"

"ถ้ามีบ้านไหนมีชุดเครื่องนอนที่ยังไม่ได้ใช้งาน ผมยินดีที่จะจ่ายด้วยราคาสองเท่าที่พวกเขาซื้อมาเลย ถ้าทำอย่างนี้แล้วชาวบ้านคงไม่น่าจะติดใจอะไรพวกผมด้วย"

"ได้ครับเดี๋ยวผมจัดการให้"

หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ผู้ใหญ่บ้านก็พยักหน้า

"ขอบคุณมากครับ"

ซูข่านยิ้มที่มุมปาก

"ถ้าไม่ได้ผู้ใหญ่ช่วย พวกผมน่าจะต้องเหนื่อยอีกเยอะเลย"

"ฮ่าๆๆ นายน้อยเนี่ยนะจะเหนื่อย"

ผู้ใหญ่บ้านหัวเราะเสียงดังก่อนจะพูดว่า

"กลับกันเถอะครับ"

ซูข่านพยักหน้าเบาๆ

ระหว่างที่ซูข่านและผู้ใหญ่บ้านเดินทางกลับนั้น ซูข่านก็สังเกตเห็นชาวบ้านเดินร่วมทางด้วยจำนวนหนึ่ง พวกเขาได้ถือจานและตะเกียบจากบ้านพวกเขามา

บางคนก็แบกเก้าอี้กับโต๊ะมาด้วย แม้ว่าร่างกายของพวกเขาจะผอมแห้งเพราะขาดสารอาหาร แต่ทุกคนกลับมีสีหน้าที่ตื่นเต้นอย่างมาก

เมื่อมองไปแล้วซูข่านก็รู้สึกมุ่งมั่นขึ้นมาทันที

"อีกไม่นานหรอก"

ซูข่านมองไปที่ชาวบ้านแล้วก็พูดกับตัวเอง

"เดี๋ยวฉันจะพาทุกคนในหมู่บ้านไปสู่ความยิ่งใหญ่เอง"

ซูข่านมั่นใจว่าหมู่บ้านนี้จะต้องเปลี่ยนไปแน่นอนภายในสองเดือน ไม่สิ

บางทีอาจจะไม่ถึงสองเดือนก็ได้

เป้าหมายแรกคือให้ชาวบ้านมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นก่อน อาหารทุกมื้อจะต้องมีเนื้อสัตว์เพียงพอทั้งครอบครัว บ้านที่อาศัยจะต้องสะอาดและไม่ทรุดโทรม

จากนั้นก็จะเป็นเรื่องการเดินทาง จะเป็นยังไงถ้าบ้านทุกหลังมีมอเตอร์ไซค์เป็นของตัวเอง

พวกเขาจะกลายเป็นหมู่บ้านแรกในจีนที่มีมอเตอร์ไซค์ขับทั้งหมู่บ้าน ถ้าข่าวนี้แพร่กระจายไปถึงเมืองอื่นละก็

พวกสาวๆจะต้องอยากจะมาเป็นลูกสะใภ้ของหมู่บ้านนี้อย่างแน่นอน หนุ่มๆในหมู่บ้านเองคงจะเนื้อหอมขึ้นมาทันทีเลยแหละ